PlusWeg met Weyel

Zorgt de coronacrisis voor een nieuwe hoofdrol voor de trein?

Corona legt de vliegwereld lam. Biedt de trein soelaas? De Eurostar rijdt vanaf 30 april non-stop tussen Amsterdam en Londen. Misschien zorgt de crisis wel voor een nieuwe hoofdrol voor de trein.

Vanaf eind april kan het: non-stop met de train naar Londen.Beeld Lex van Lieshout/ANP

Ik kan me nog herinneren hoe de franje van de lampjes op de met damast gedekte tafels meedeinden op het ritme van de trein. Hagelwitte, strak gesteven antimakassars hingen over de fluwelen fauteuils. Obers is witte jasjes met gouden knopen. De wijn balanceerde in een sierlijke flessenhouder om te veel schommelen te voorkomen. Schommelen is rustgevend voor de mens, maar desastreus voor wijn. Het was een belevenis om met de TEE te reizen, de sneltrein Trans Europ Express, die vanaf eind jaren vijftig de toen rap oprukkende luchtvaart het hoofd moest bieden.

De luchtvaart won.

Tot nu. Want de trein slaat terug. Er zijn serieuze plannen om internatio­nale treinwerken beter op elkaar aan te laten sluiten, een reeks hypersnelle treinen aan te leggen en nachttreinen weer her in te voeren (vanaf december start de eerste, met de supersonische naam Nightjet, op de route Amsterdam-München-Innsbruck-Wenen).

Dankzij de Thalys is Parijs inmiddels een ­typische treinbestemming geworden, en vanaf 30 april moet dat ook met Londen gaan lukken, want dan rijdt de Eurostar non-stop vanuit Amsterdam. Een enkeltje is er vanaf 40 euro, en met een reistijd van vier uur moet dat een Thalyseffect kunnen gaan genereren.

De paspoortcontrole vindt plaats op het Centraal Station, dus bij aankomst op St. Pancras Station in hartje Londen is het meteen door­lopen. Vergelijk dat met de ellenlange immi­gratierijen op Heathrow Airport en de keus is snel gemaakt, lijkt me (nsinternational.nl en eurostar.nl).

Milieugevoelige inborst

Denk niet dat de groeiende populariteit van de trein ook maar iets te maken heeft met de milieugevoelige inborst van de reiziger. Dat is veel te veel eer. We zijn met z’n allen vorig jaar immers een stuk vaker gaan vliegen dan het jaar daarvoor, 7 procent om precies te zijn.

De enige criteria die meetellen om de trein te pakken zijn kortere reistijd en lagere prijs. En nu de coronacrisis. Anders stappen we net zo gemakkelijk en zonder scrupules in het vliegtuig, ook al zeggen we in alle enquêtes en onderzoeken hypocriet dat we enorm begaan zijn met het milieu.

Tot zover over de vermeende goedheid van de mens.

‘De mensen, zei de kleine prins, kruipen in sneltreinen, maar ze weten niet meer wat ze zoeken.’ Dat schreef Antoine de Saint-Exupéry in 1943 in Le Petit Prince. Het is een metafoor voor het jachtige leven dat we leiden, waarbij we voorbijgaan aan de dingen die er wezenlijk toe doen.

Wagonbutler

Toch zijn er treinen die er juist zijn voor rust en contemplatie. Luxe luitreinen. Treinen waarbij het, à la Boeddha, niet gaat om de bestemming, maar om de reis ernaartoe. De beroemdste is de Simplon-Oriënt-Express, op het traject Londen-Parijs-Venetië, met slaap­wagons uit het begin van de twintigste eeuw, ingericht met Lalique glazen lampen en wanden met ingelegde houtmozaïeken. De wagonbutler zit ’s nachts op een krukje in de gang voor als u naar de wc moet; dan opent en sluit hij de deur, wenst u goedenacht en maakt na u schoon.

In Zuid-Afrika rijdt iets soortgelijks, Rovos Rail, even antiek en luxueus en op wonder­schone trajecten vanuit Kaapstad naar onder andere Namibië, Botswana en Zambia. De ­treinetiquette schrijft wel voor dat u aan het diner verschijnt in jasje/dasje voor de heren en ‘geklede japon’ voor de dames (incento.nl).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden