PlusReportage

Vrouwen die voetballen met blote benen, dat mag nu gewoon in Soedan

Beeld AFP

De revolutie van 2019 in het overwegend islamitische Soedan heeft meer vrijheden opgeleverd. Zo kwam er voor het eerst een competitie voor het vrouwenvoetbal.

Ze dribbelen, oefenen schijnbewegingen en de keeper duikt naar ballen die in hoog tempo op het doel worden afgevuurd. Zelfs de brandende middagzon weet de energieke speelsters van

Eltahadi (de Uitdaging), Soedans oudste vrouwenvoetbalteam, niet te vertragen. Drie keer in de week trainen de vrouwen, zelfs nu de competitie tijdelijk stilligt door corona.

“Het was feest vorig jaar toen we na de revolutie voor het eerst een nationale vrouwencompetitie kregen waarin maar liefst 21 teams zitten. Eindelijk konden we echt competitief voetballen. We zijn tweede geworden, maar in het huidige kampioenschap gaan we voor de beker,” zegt aanvoerster Nidal Fadlala zelfverzekerd.

Wat de Soedanezen hun revolutie noemen, begon eind 2018 met massale demonstraties, die in april 2019 leidden tot de afzetting van dictator Omar al-Bashir. Sindsdien heeft het land een hybride regering van burgers en militairen.

Boze omwonenden

De kleine en tengere Fadlala is niet alleen de sterspeelster van het elftal, maar met haar 33 jaar ook de meest ervarene van het team. Ze draagt net als de anderen het groene shirt van Eltahadi, maar daarmee houdt de eenheid in kleding van de speelsters op. Sommigen dragen een legging en een T-shirt met lange mouwen onder hun tenue, soms gecompleteerd met een hoofddoek. Anderen laten hun blote benen en armen zien.

Soedan is een overwegend islamitisch land waar de zedenwetten met strenge kledingvoorschriften voor vrouwen na de revolutie werden afgeschaft. “Sindsdien bestaat er persoonlijke vrijheid in kleding. Als iemand zich bedekken wil is dat prima en als iemand dat niet wil, kan dat ook. Ook al zijn de wetten van de baan, de verandering in de maatschappij gaat langzaam,” vertelt de aanvoerster, die de voorkeur geeft aan slechts een shirt en korte broek.

Zij voetbalt al sinds 2011, toen zij en andere vrouwen en meisjes Eltahadi vormden. Ze kwamen bijeen op stoffige veldjes her en der in de hoofdstad Khartoum en speelden partijtjes tegen elkaar. Met enige regelmaat moesten ze verkassen – als omwonenden zich stoorden aan vrouwen die voetbalden. De islamitische fundamentalisten hadden het voor het zeggen. “Ik heb nooit begrepen wat religie met sport te maken heeft. Ik lees de Koran en er staat nergens dat het verboden is. Het is veel meer een sociaal taboe,” gelooft Fadlala.

Verhoord door de zedenpolitie

Bijna alle speelsters van Eltahadi, dat pas vorig jaar officieel werd geregistreerd, hebben kritiek te verduren gekregen op hun passie voor voetbal. Toen het team enkele jaren geleden een vriendschappelijke wedstrijd speelde tegen een mannenploeg, schoot dat de autoriteiten in het verkeerde keelgat. Fadlala werd gearresteerd, haar foto in voetbaltenue werd op sociale media verspreid, waarna ze een stortvloed aan haat over zich heen kreeg. Twee weken lang moest ze zich dagelijks verantwoorden tegenover de inmiddels afgeschafte zedenpolitie.

Het Eltahaditeam traint tegenwoordig op kunstgras van een oefenveldje van de voetbalacademie, pal naast het internationale stadion van Khartoum, waar de meeste wedstrijden in de stad worden afgewerkt. Elke 20 minuten wordt de training onderbroken zodat de speelsters in de schaduw van een muur water kunnen drinken.

Huda Ali (28), met haar opvallend lange armen en benen, kan zelfs tijdens de waterpauze niet stilstaan en wipt van het ene been op het andere. Ze prijst zich gelukkig met haar directe familie, die haar passie voor de sport in niets heeft begrensd. “Er was wel een oom die bezwaren had, maar hem werd door de rest het zwijgen opgelegd. Mijn familie ziet dat ik goed ben in voetballen en hoopt samen met mij dat ik op een dag Soedan zal vertegenwoordigen bij internationale wedstrijden.”

Steun aan vaderland

De verbondenheid met het vaderland toonden vrouwen ook tijdens de massale protesten die een einde maakten aan het militaire en fundamentalistisch bewind van Bashir. Zij liepen vaak voorop in de geweldloze demonstraties, waarbij ze een zwaarbewapend leger tegenover zich vonden, dat na de val van Bashir aanvankelijk weigerde de macht te delen met de burgers.

“We hebben al vaker bewezen dat we ons niet langer aan de kant laten schuiven,” merkt oud-speelster Nuha Muhsin op, die nu de rol van secretaris van het team vervult. “Er is nog een lange weg te gaan naar gelijke behandeling van vrouwen. Het accepteren van vrouwenvoetbal is slechts een begin. Zo’n dertig jaar islamitische fundamentalisten aan de leiding heeft een zware stempel gedrukt op de maatschappij.”

Aan haar de taak om de financiën van het team rond te krijgen voor het reizen naar uitwedstrijden en overnachtingen in alle delen van het op twee na grootste land in Afrika. De internationale voetbalbond Fifa geeft ook geld, maar dat is niet genoeg. Vrienden, kennissen en familie springen bij als ze kunnen. “We zoeken naar een sponsor. Een bedrijf dat de moed en het lef heeft om een vrouwenteam te sponsoren in een nog altijd conservatief islamitisch land.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden