Plus Interview

Schrijver Michael Wolff: ‘Trump is een acteur’

Ruim een jaar na zijn spraakmakende én bekritiseerde boek Vuur en Woede over Donald Trumps eerste jaar in het Witte Huis, schreef Michael Wolff zijn vervolg, Staat van Beleg. ‘Ik ben de journalist geworden die journalisten willen haten.’

Michael Wolff: ‘Bannon is nog altijd een belangrijke speler in Trumps wereld.’ Beeld Eva Plevier

De mening van schrijver ­Michael Wolff (65) over de Amerikaanse president Donald Trump is niet veel veranderd sinds hij zijn vorige boek schreef, de ­internationale bestseller Vuur en Woede (Fire and Fury). Ook het vervolg Staat van Beleg (Siege) ­beschrijft een chaotisch Witte Huis, met een president aan het roer die in een twijfelachtige mentale staat verkeert.

Het boek beslaat de periode van het begin van het onderzoek naar de vermeende Russische inmenging bij de Amerikaanse presidents­verkiezingen in 2016, tot de publicatie van de resultaten ervan dit voorjaar. Staat van Beleg staat net als zijn voorganger bol van sappige ­details en intrigerende inzichten over de Amerikaanse president en zijn entourage.

Nog een parallel met Wolffs vorige boek is dat ook nu weer twijfel klinkt over de geloofwaardigheid ervan. Saillaint zijn de niet eerder gepubliceerde memo’s van speciaal aanklager ­Robert Mueller over het onderzoek naar Trump. Het bestaan van de geciteerde memo’s waarnaar Wolff refereert, zijn door het Amerikaanse ministerie van justitie direct na publicatie van het boek op 4 juni ontkend. Iets wat Wolff op zijn beurt, net als andere kritiek op zijn werk, afdoet als ‘bullshit’.

Wat wilt u de lezer meegeven met Staat van ­Beleg?

“Ik geef een inkijkje in de totaal krankzinnige wereld van Trump. Hij is geen politicus, of ­zakenman. Hij is een acteur. Zo moet je alles wat hij doet zien, vanaf het moment dat hij zich kandidaat stelde als president tot recente ­gebeurtenissen als het bezoek aan Noord-­Korea. Hij is in zijn inconsistentie ironisch ­genoeg een van de meest consistente presidenten ooit.”

Uw belangrijkste bron is, net als in uw vorige boek, de voormalig strateeg van de president Steve Bannon. Sinds u Vuur en Woede publiceerde werkt hij niet meer voor het Witte Huis. Is zijn visie over Trump nog wel relevant?

“Hij is nog altijd een belangrijke speler in de wereld van Trump. Zijn rol is exemplarisch voor de manier waarop het Witte Huis nu werkt. ­Behalve Trump, zijn familie, en een handvol onervaren medewerkers, beïnvloedt iedereen van belang het Witte Huis van buitenaf. Daarvan is Bannon misschien wel het beste voorbeeld.”

U schrijft dat Bannon en Trump niet met elkaar praten, maar dat Trump naar alles luistert wat Bannon zegt. Overschat u zijn invloed?

“Misschien, maar tegelijkertijd kun je je afvragen: in hoeverre is Trump een marionet van Bannon? Bannon vindt de term migranten­karavaan uit, vervolgens hoor je het uit Trumps mond. Bannon rept over een nationale noodtoestand, later kondigt Trump die af. Als je de broodkruimels volgt, is dit waar je op uitkomt.”

Opvallend is de passage over niet eerder ge­publiceerde memo’s van Robert Mueller, waarin staat dat er drie aanklachten waren opgetekend tegen Trump, waar uiteindelijk niets mee werd gedaan. Wat zeggen deze memo’s over het Muelleronderzoek?

“Ze laten twee dingen zien: dat er een concept klaarlag voor aanklachten tegen Trump. En dat Muellers team wel degelijk jurisprudentie had waarmee een zittende president kan worden aangeklaagd. Daarover is al sinds het presidentschap van Richard Nixon discussie, en uiteindelijk heeft Mueller geconcludeerd dat het niet mogelijk is. Hij moet hebben gedacht dat Trump confronteren schadelijker zou zijn dan het niet te doen.”

Het bestaan van de documenten is de dag na publicatie door een woordvoerder van Mueller ontkend. Wie moeten we geloven?

“Ze zeiden: de memo’s zoals ze zijn beschreven bestaan niet. Dat is noch een ontkenning noch een bevestiging.”

Het klinkt in mijn oren alsof ze zeggen dat ze niet bestaan.

“Ze ontkenden niet dat er überhaupt dergelijke memo’s bestaan, of dat er een memo bestaat die zij anders beschrijven dan ik. Daarbij: ik weet dat de documenten bestaan, want ik heb ze in handen. Zeggen dat ze niet bestaan is ­onzin.”

Waarom zouden ze het bestaan van deze documenten dan ontkennen?

“Mueller heeft gezegd dat het rapport voor zich spreekt, maar dat doet het verre van. Ze willen koste wat kost vermijden dat er documenten in omloop zijn die deze conclusie van Mueller ­ondermijnen.”

Het wakkert kritiek aan die ook over uw vorige boek klonk, dat u onnauwkeurig te werk zou gaan.

“Ik ben de journalist geworden die andere journalisten willen haten. Ik schrijf dingen die andere nieuwsorganisaties niet kunnen publiceren, omdat ze geen risico’s durven te nemen, of omdat ze telkens terug moeten naar bronnen om citaten aan voor te leggen. Ik maak mij daar niet druk om. Mijn staat van dienst spreekt voor zich. Onthoud dat alles wat ik in Vuur en Woede heb geschreven – grotendeels, of mogelijk in zijn geheel ­– achteraf is bevestigd door andere publicisten.”

Toch bleken uitspraken die u deed in een ­interview over een affaire tussen Donald Trump en zijn voormalige medewerker Nikki Haley niet waar. U benoemt deze ‘relatie’ ook weer in uw nieuwe boek. Waarom is het überhaupt relevant, ook als het Haley schaadt?

“Het boek gaat over de president van de Verenigde Staten. En die bazuinde rond dat hij een pijpbeurt van een van zijn hoogste stafleden had gehad. Volgens mij is dat superrelevant, ongeacht dat Haley ontkent dat het is gebeurd. Het reflecteert het karakter van Trump, een man met een lange geschiedenis van het kleineren van vrouwen.”

Hoe denkt u dat het presidentschap van Trump zal aflopen?

“Met Trump in tranen. Zijn presidentschap is een trein die uiteindelijk op een muur zal knallen. Op den duur zal hij iets doms doen waar hij niet mee wegkomt.”

College Tour

Tijdens de perstour voor zijn vorige boek Vuur en Woede vorig jaar, werd Michael Wolff het vuur aan de schenen gelegd bij zijn bezoek aan College Tour over zijn insinuaties over de seksuele relatie tussen Donald Trump en Nikki Haley. De dag erop zei hij op het laatste moment het toegezegde interview met Het Parool af, net als alle andere geplande interviews in Nederland en België. Hij zei nooit meer televisie-interviews te zullen doen, waar hij inmiddels al stilzwijgend op is teruggekomen. Desgevraagd zei hij dinsdag niet meer te weten dat hij de interviews had afgezegd. “Dat kan ik mij niet herinneren. Maar ik vermoed dat ik dat heb gedaan omdat ik gewoon moe was.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden