PlusNieuws

Prins Philip bijgezet in crypte Windsor Castle

Prins Philip is zaterdagmiddag bijgezet in de koninklijke grafkelder van St. George’s Chapel in Windsor Castle. De uitvaart symboliseerde een jaar waarin de coronapandemie Groot-Brittannië in zijn greep hield. Het was stijlvol maar tegelijk sober en zielloos. Met in de schaduw de vete tussen zijn kleinzonen: prins William en prins Harry.

De kist van prins Philip onderweg naar de kapel. Beeld EPA
De kist van prins Philip onderweg naar de kapel.Beeld EPA

Met tranen in zijn ogen hoorde prins Charles de ‘bidding’ van de Dean of Windsor aan. Een mondkapje kon zijn emoties in St. George’s Chapel niet verbergen. Met roodomrande ogen, waarin het verdriet stond gekerfd, luisterde hij naar de woorden van de voorganger van de dienst die het laatste eerbetoon aan zijn vader prins Philip inleidde. “We zijn hier vandaag om de ziel van de hertog van Edinburgh in de handen van God te leggen,” begon hij.

Plechtige stilte

De sobere uitvaart begon om klokslag 14.30 uur Engelse tijd, toen de groene Jaguar Land Rover, met hulp van prins Philip ontworpen, arriveerde bij de State Entrance van Windsor Castle. De kist, waarover een vlag met zijn persoonlijke wapen lag, werd daar een kwartier later door militairen opgezet. Na een plechtige stilte kwam de State Bentley van koningin Elizabeth aangereden, terwijl een band het volkslied ten gehore bracht.

De laatste reis van de hertog van Edinburgh begon met haar komst. Stapvoets volgden negen leden van de koninklijke familie het voertuig met de kist. Prins Charles en prinses Anne op de eerste rij, gevolgd door prins Edward en prins Andrew.

Achter hen liepen prins William en prins Harry, met Peter Phillips tussen de broers in. Sir Timothy Laurence, echtgenoot van prinses Anne, en de graaf van Snowdon vormden de staart van de stoet.

Geen blik waardig

De vete tussen de beide broers, op scherp gezet na het interview van Harry en Meghan met Oprah Winfrey, kreeg zo een publiek karakter. Zonder elkaar een blik waardig te gunnen, stonden ze op een paar meter afstand van elkaar met hun neef, de oudste kleinzoon van de koningin, als natuurlijke buffer. Het was duidelijk niet de plek en het moment om de beschadigde relatie te repareren.

De koningin, vergezeld door haar lady-in-waiting (persoonlijke assistente) kwam per auto als eerste aan bij St. George’s Chapel. Van daar begeleidden David Connor, de Dean of Windsor, en de aartsbisschop van Canterbury haar naar binnen. Daar wachtten de overige 21 genodigden, op een veilige afstand en met een mondkapje op. Prins Harry en William zaten niet bij elkaar in de buurt.

Waar Harry wel verscheen, ontbrak Sarah Ferguson, de hertogin van York. Prins Philip wilde niets meer met de voormalige echtgenote van zijn zoon prins Andrew te maken hebben, toen pikante foto’s van haar met een minnaar in boulevardkranten verschenen. Verbolgen over haar indiscrete handelswijze, waarmee de controversiële vrouw zijn kleinkinderen Eugenie en Beatrice in verlegenheid bracht, vermeed hij elk contact met ‘Fergie’.

Uniform verboden

Haar ex-man zorgde op andere wijze vooraf voor consternatie. Andrew, in verband gebracht met de inmiddels overleden Amerikaanse pedofiel Jeffrey Epstein, wilde zijn militaire uniform dragen bij de begrafenis van zijn vader. De prins, op een zijspoor gezet door Buckingham Palace, zou daarmee terugkeren op het toneel als ‘senior royal’. De koningin besloot daarop uniformen te verbieden en gasten te vragen een ‘morning coat’ of ‘day dress’ te dragen.

Ondanks de perfect uitgevoerde dienst, door prins Philip voor zijn dood tot in de puntjes voorbereid, konden de muziek, de woorden van de Dean of Windsor en het prachtige gezang van een vierkoppig koor het steriele karakter niet wegnemen. In normale tijden zou de begrafenis notabelen van over de hele wereld hebben getrokken, onder wie koning Willem-Alexander en koningin Máxima.

Zonder franje

Prins Philip had recht op een staatsbegrafenis, voor het laatst gehouden voor Winston Churchill in 1965. De hertog koos voor een eenvoudigere, ceremoniële ter aarde bestelling, maar de coronacrisis haalde zelfs de franje van deze laatste eer aan hem af. De dertig gasten, leden van de koninklijke familie en bloedverwanten van Philip uit Duitsland, mochten tijdens de dienst niet zingen en zaten ver van elkaar.

Voor de poorten van Windsor Castle verzamelden zich Britten die in de buurt van de plechtigheid wilden zijn, maar de meesten hielden zich aan het verzoek van Buckingham Palace om de begrafenis voor de televisie te volgen. Hoe anders had het kunnen zijn, als zijn lichaam in het Paleis van Westminster was opgebaard, waar mensen één voor één een laatste groet aan hem hadden kunnen brengen.

De processie van Londen naar Windsor Castle, een stapvoetse tocht over de wegen waarlangs honderdduizenden Britten achter dranghekken bloemen op de kist zouden kunnen werpen, zou voor generaties in het geheugen van de bevolking zijn gegrift. Of prins Philip, iemand die niet van opsmuk hield, zo’n eerbetoon had gewild, blijft in het ongewis. Wel maakte het sobere karakter duidelijk, dat de coronacrisis zelfs de ‘royal family’ beknotte.

Persoonlijk karakter

Justin Welby, de aartsbisschop van Canterbury en een vriend van Philip, gaf met de Right Reverend David Connor wel een zeer persoonlijk karakter aan de dienst. Met de kist op de Catalfaque, een platform in St. George’s Chapel, tussen hen beiden en de kerkbanken, was de emotie in hun stem hoorbaar. Prins Philip was voor hen niet zomaar een notabele, maar iemand die hen na aan het hart lag.

Onder leiding van dirigent James Vivian omlijstte het koor de dienst stijlvol. Het orgel werd bespeeld door Luke Bond. De keuze van de muziek voor kwam rechtstreeks uit het draaiboek van prins Philip. Hij koos onder meer voor ‘Schmücke dich, o liebe Seele’ van Johann Sebastian Bach, ‘Adagio espressivo’ (Sir William Harris), ‘Salix’ van Percy Whitlock, ‘Berceuse’ (Louis Verne) en ‘Rhosymedre’ van Ralph Vaughan Williams

Na een gebed van de Dean of Windsor daalde het plateau met de kist af in de Royal Vault, waar prins Philip blijft liggen tot koningin Elizabeth overlijdt. Afgevaardigden van de landmacht, de marine, de luchtmacht en State Trumpeters van de Household Cavalry brachten vervolgens ‘A Lament, The Last Post, Reveille en Action Stations’ - op marineschepen gespeeld als teken dat iedereen naar zijn post moet - ten gehore.

Kalm en steriel

Met het zingen van ‘God Save The Queen’ eindigde de plechtigheid, waarna de koninklijke familie, voorafgegaan door de koningin die werd opgepikt door haar Bentley. Zonder omhelzingen, kalm en steriel. Het was zo stil voor St. George’s Chapel, dat alleen het geluid van krakend grind en de klanken van het orgel op de achtergrond hoorbaar waren. Wel gaf de voettocht richting Windsor Castle een teken van hoop.

Prins Harry liep tussen zijn broer William en diens echtgenote Catherine in, napratend over hun dierbare grootvader. Daarmee zorgde het overlijden van Philip, die bekend stond als de lijm van de koninklijke familie, voor een beetje warmte op een middag die droevig, klinisch en daarmee zielloos overkwam in het vrijwel verlaten Windsor, waar de dorpelingen hem als een vriendelijke oudoom zagen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden