PlusInterview

Nederlandse helpt in door geweld geteisterd Tigray: ‘Het is volledig ontspoord’

Terwijl de Verenigde Staten deze week economische sancties oplegden aan Ethiopië wegens het aanhoudende geweld in de regio Tigray, komt de humanitaire hulp op gang. Annemiek Dekker vertrekt namens Artsen zonder Grenzen.

Annemiek Dekker deed eerder al mee aan een missie van Artsen zonder Grenzen in het zuiden van Ethiopië. Beeld Artsen zonder Grenzen
Annemiek Dekker deed eerder al mee aan een missie van Artsen zonder Grenzen in het zuiden van Ethiopië.Beeld Artsen zonder Grenzen

De verhalen die naar buiten komen uit Tigray zijn gruwelijk, evenals de beelden. Lang werden de media weggehouden uit de meest noordelijke regio van Ethiopië. Soldaten van het Ethiopische leger onderdrukken daar sinds november vorig jaar, samen met Eritrese troepen en losgeslagen milities, een gewapende opstand van lokale bestuurders. Die behoren tot de Tigreeërs, het volk dat lang de dienst uitmaakte in het land. De afrekeningen in Tigray zijn feitelijk ontaard in etnische zuiveringen. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Anthony Blinken, veroordeelde het vermoorden en verjagen van duizenden mensen. Soldaten hebben van seksueel geweld tegen vrouwen een wapen gemaakt. Het is heel moeilijk voor de vrouwen over het seksuele geweld te praten, dat taboe is in de orthodoxe gemeenschap.

Humanitaire ramp

Een humanitaire ramp van de eerste orde voltrekt zich in het noorden van Ethiopië. Meer dan een derde van de zes miljoen bewoners van het gebied is ontheemd of gevlucht naar Soedan. Alsof het nog niet genoeg is, werd het door geweld geteisterde Tigray ook nog eens getroffen door een sprinkhanenplaag. De voedselproductie is weggevaagd en honger is een groeiend probleem. De algemene situatie in de regio is een smet op het blazoen van Abiy Ahmed, de Ethiopische premier die in 2019 de Nobelprijs voor de Vrede kreeg omdat hij na decennia van spanningen een einde maakte aan de oorlog met Eritrea.

Eerdere missie

Annemiek Dekker (31) staat op het punt namens Artsen zonder Grenzen af te reizen naar Tigray. Na in twee ziekenhuizen in Zuid-Afrika te hebben gewerkt en een eerdere missie voor Artsen zonder Grenzen in het zuiden van Ethiopië, reist ze nu af naar het noorden. Dat ze er aan de slag kan, is op zich een goed teken, zegt de in Kaapstad wonende Friezin vlak voor haar vertrek. “De situatie lijkt iets gestabiliseerd. Het is belangrijk dat nu hulpverleners worden toegelaten. De humanitaire behoefte is extreem. In zes maanden tijd is het daar volledig ontspoord, met relatief weinig aandacht van de wereld. De impact is enorm.”

Nog steeds is het nieuws uit Tigray schaars en tegenstrijdig. Dekker is voorzichtig en weet ook niet goed wat ze er zal aantreffen. “Belangrijk voor ons is dat er meer hulp naartoe kan. Waar ik terechtkom, functioneert nog 10 procent van de klinieken en ziekenhuizen die er ooit waren. En wat er is, moet hulp bieden waarvoor men niet is ingericht. De apparatuur is vaak geplunderd of vernield, gebouwen liggen deels in puin, medicijnen ontbreken, de gezondheidswerkers zijn gevlucht. We hebben een mobiele kliniek om de regio in te gaan op zoek naar ontheemden die daar in de bergen of de bossen zitten, zonder medische voorzieningen.”

Gezondheidszorg

Haar opdracht is de komende maanden te kijken wat er te herstellen valt van de bestaande gezondheidszorg, die relatief goed was voordat de hel losbrak in het land. “We gaan kijken of we de gezondheidszorg weer kunnen terugbrengen naar hoe het vroeger was. Voor dit conflict losbarstte, had Tigray een van de best werkende gezondheidsstelsels in Ethiopië.”

Een handvol buitenlandse hulpverleners plus lokale zorgwerkers staan voor de taak honderdduizenden mensen te helpen. Dekker weet waarom ze aan de onmogelijk lijkende klus begint. “Ik heb het gevoel dat ik met dit werk een beetje kan bijdragen de wereld een beetje beter te maken. Het lastige is dat niet iedereen op dit soort plekken wil werken omdat het gevaarlijk is, maar juist hier is de hulp het hardste nodig. Natuurlijk denk ik over de gevaren. Het is nog moeilijker voor je familie en je partner, merk ik.”

Een van de meest urgente problemen wordt de voedselvoorziening. “De velden worden niet meer beplant. De oogsten vallen weg. Nu gaan we daarvan al de traumatische resultaten zien, omdat er nauwelijks gelegenheid is geweest voedselprogramma’s op te zetten.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden