PlusCoronadagboek

Live uit een snelkookpan: de planning van 15 Londense ziekenhuizen

Als bestuursvoorzitter van het University College London Hospitals leidt de geboren Amsterdammer Marcel Levi (55) de crisisplanning van 15 Londense ziekenhuizen. In een week vol improvisaties en maatregelen hield hij dit dagboek bij.

Levi (midden rechts) draait ook mee in de acute zorg. Het is in Londen alle hens aan dek.Beeld Ramesh Pydiah

Zaterdag 21 maart

Ik heb vandaag dienst op de afdeling acute geneeskunde, 120 bedden en normaliter een grote variatie aan ziektebeelden. Nu is driekwart van de patiënten opgenomen wegens een coronavirusinfectie en flink ziek. We hebben nu zo’n 200 patiënten met het virus, waarvan 29 op de intensive care. Gelukkig is de medische bezetting vandaag goed, maar de verpleging heeft een flink tekort ­– veel van hen hebben virussymptomen of zijn in zelfisolatie vanwege een zieke huisgenoot. De dokters helpen de verpleegkundigen met ronddelen van medicatie, een arbeidsintensieve klus. Dit is ongekend in het statusbewuste Engeland, maar het coronavirus heeft alles veranderd en crisis doet verbroederen (of verzusteren in dit geval).

Na de visite heb ik een vergadering van ons lokale crisisteam. Ik leid de vergadering met Flo, verpleegkundig directeur en leider van ons crisisteam. Flo en ik werken extreem intensief samen en we hebben aan een kwart woord genoeg om elkaar te begrijpen. Collega’s zeggen dat het lijkt alsof we al jaren getrouwd zijn.

Zondag 22 maart

Ik krijg momenteel tussen de 1500 en 2000 mails per dag. Bijna allemaal gaan ze over het coronavirus. Alle e-mails beginnen hetzelfde: ‘Ik weet dat je het heel druk hebt, maar…’ en dan volgt er een tekst, soms opvallend triviaal. En patiënt klaagt dat hij minder dan het gebruikelijke aantal batterijtjes voor zijn gehoor­apparaat meekreeg en een medewerker is boos dat het fruit in de kantine plotseling (om hygiënische redenen) in plastic wordt verkocht, want dat is slecht voor het milieu. Er zijn ook veel mails van bezorgde collega’s met persoonlijke vragen of suggesties.

Overleg met het hoofd van de spoedeisende hulp over herinrichting van de afdeling.Beeld Ramesh Pydiah

Ik maak er een punt van al die berichten allemaal te beantwoorden. Dat is elke dag een flinke klus, maar ik merk dat het erg op prijs wordt gesteld. Met al het geweld van de crisisorganisatie en dramatische gebeurtenissen moeten we vooral de menselijke maat niet uit het oog verliezen.

Een substantieel deel van de e-mail komt van instanties die aanbieden onze ziekenhuizen ‘te helpen’. In de overgrote meerderheid blijkt het uiteindelijk te gaan om bedrijven die evident een slaatje willen slaan uit de huidige crisis en voor woekerprijzen dubieuze producten of diensten willen slijten. Het is ongelooflijk hoeveel personen zonder scrupules met dit soort misselijkmakende praktijken proberen te profiteren van een crisissituatie.

Maandag 23 maart

Ik leid de crisisplanning van alle 15 ziekenhuizen in Centraal en Noord-Londen. Binnen een week hebben we onszelf totaal gereorganiseerd. Alle kankerzorg is ondergebracht in twee gespecialiseerde ziekenhuizen, trauma kan naar een groot orthopedisch ziekenhuis, de neurologie en neurochirurgie is gecentraliseerd, en alle kinderzorg is verplaatst naar het beroemde Great Ormond Street Hospital. We hebben duizenden bedden en honderden intensivecareplekken gemobiliseerd voor patiënten met het coronavirus. Ik ben extreem trots op wat we met zoveel mensen in zo korte tijd hebben bereikt.

Om 22.00 uur thuis en even tv kijken. Zowat alle zenders hebben non-stop paniekerig coronavirusnieuws. Nog meer dan anders focussen de media exclusief op rampspoed en ellende. Ondanks mijn eerdere optimistische stemming door de geboekte resultaten van vandaag maakt de BBC me acuut depressief. Ik zet snel de tv uit.

Dinsdag 24 maart

Ik heb vandaag poli. Alle afspraken zijn omgezet naar telefonische consulten. We denken al lang dat veel polikliniekbezoeken tamelijk zinloos zijn en dingen beter via e-mail of telefoon kunnen worden afgehandeld. Door de huidige situatie is dat nu in één klap gerealiseerd. Het werkt voor iedereen prima. De afgelopen weken hebben we vaak tegen elkaar gezegd dat als deze crisis achter de rug is, we vooral niet moeten vergeten wat we nu allemaal leren.

Het valt me op dat veel van mijn patiënten, vaak met ingewikkelde ziektes, erg angstig zijn. Niet verrassend als je de hele dag hoort dat ouderen en zieken de hoog-risicogroep zijn voor een ernstige infectie.

Vanavond weer even tijd om mijn moeder in Amstelveen te bellen. Het is zeker nu niet altijd gemakkelijk als je familie op afstand is. Ze is enorm dapper in al deze onrust en maakt het gelukkig heel redelijk. Mijn geweldige broer en zus springen bij, een grote geruststelling. Ze wil ‘vrienden’ met me worden op Facebook. Ik heb natuurlijk geen idee hoe dat moet, maar mijn buurjongetje van twaalf fikst het.

Woensdag 25 maart

Vanochtend medewerkersbijeenkomsten om mensen bij te praten en vragen te laten stellen. Collega’s zijn bezorgd over hun eigen gezondheid en het gebruik van beschermende materialen. Soms heel moeilijke gesprekken. Opvallend hoe coöperatief en flexibel de meeste medewerkers zijn en hoe extreem loyaal naar hun patiënten.

Ik kan naar de winkel voor wat boodschappen. Na de schok van afgelopen week toen ik na een 2x24 uursdienst leeggehamsterde supermarkten aantrof, gaat het nu beter. Er staat een rij, maar ziekenhuismedewerkers mogen op vertoon van hun pasje direct naar binnen.

Marcel tijdens de dienst acute geneeskunde.Beeld Ramesh Pydiah

Het grote nieuws vanavond is dat prins Charles besmet is. Het virus discrimineert in elk geval niet. Het is overigens heel interessant dat rijke en machtige Britten slecht met de huidige situatie kunnen omgaan. Ze zijn zo gewend dat ze met geld en invloed alles kunnen kopen dat ze nauwelijks kunnen bevatten dat ze in de huidige crisis geen voorrang krijgen op virustests of toegang tot het ziekenhuis.

Donderdag 26 maart

Vanochtend vroeg warempel even tijd om met twee collega’s uit Californië en Japan een artikel te schrijven over bloedstollingsstoornissen bij coronavirusinfecties. Het is 5 uur in de ochtend in London, 9 uur ’s avonds in San Francisco en 12 uur in de middag in Tokio. We dienen het artikel in en nog dezelfde dag horen we dat het geaccepteerd is door een internationaal tijdschrift en nog deze week online wordt gezet. Waarom kan dit niet altijd zo?

Vandaag een aaneenschakeling van telefonische vergaderingen. Zeker efficiënt, maar ik heb toch een hekel aan deze vorm van overleg. Sommigen snappen nog steeds niet dat ze op de muteknop moeten drukken bij krijsende kinderen op de achtergrond. Of ze schreeuwen ongedisciplineerd door elkaar. Je merkt ook dat het ontbreken van non-verbale communicatie snel tot misverstanden kan leiden.

Vrijdag 27 maart

De ochtend begint vrolijk als schoolkinderen tekeningen brengen om ziekenhuismedewerkers te bedanken. Daarna met collega’s snel bloed geven en bij onszelf een viruskweek afnemen voor ons researchlab dat een nieuwe supersnelle virustest heeft ontwikkeld.

De dagen vliegen om, ik geloof dat ik nog nooit zo een intense periode in mijn leven heb meegemaakt. We tellen nu 500 coronapatiënten, 95 van hen liggen op de intensive care. Ik antwoord op een sms’je van een vriend die vraagt hoe het gaat, dat het oké is maar wel een beetje voelt alsof je in een snelkookpan zit die in een eindeloze achtbaan rondgaat.

Ik zie dat mijn team moe is van het harde werken en alle stress deze week. De voorzitter van onze raad van toezicht, de flamboyante en invloedrijke barones Neuberger, tevens liberale rabbijn, heeft altijd overal een oplossing voor. Ook nu brengt ze redding als ze binnenvalt met de universele oplossing voor alle wereldproblemen: een grote pan zelfgemaakte kippensoep.

Foto van een voor coronaviruspatienten gereedgemaakte unit.Beeld Ramesh Pydiah
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden