Lange rijen op de Mount Everest.

Plus

Klimmer Wilco Dekker pleit voor strengere selectie op te drukke Mount Everest

Lange rijen op de Mount Everest. Beeld AP

In de maand waarin elf klimmers omkwamen op Mount Everest, bedwong ook Wilco Dekker uit Naarden de hoogste berg ter wereld. Hij noemt de drukte onverantwoord. ‘Er moet een strengere selectie komen.’

Wilco Dekker heeft ingevallen wangen en vlekken in zijn gezicht door de snijdende wind. De 49-jarige bergbeklimmer keerde met drie teennagels minder en tien kilo lichter terug van Mount Everest. “Maar ik heb al mijn vingers nog, dus ik kan gelukkig gitaar blijven spelen.”

Een week geleden stond hij op de top. Inmiddels is hij terug in de Nepalese hoofdstad Kathmandu. “Het is lekker om weer goed te kunnen eten. Alles beter dan twee maanden op Mount Everest zitten. Ik voel me een wrak. Maar wel een blij wrak. Het gevoel dat ik het heb gehaald, is onbeschrijfelijk.”

Dekker beklom Mount Everest aan de Tibetaanse noordkant, waar het rustiger is dan aan de Nepalese zuidkant. “Aan de noordkant waren zo’n 150 klimmers. Dat was niet overdreven druk. De Chinese autoriteiten stellen strengere eisen en geven veel minder vergunningen uit. Op de zuidkant lopen ze in een file naar de top.”

Dekker begon aan de expeditie omdat hij wilde zien hoever hij zijn grenzen kon verleggen én om geld in te zamelen voor Artsen zonder Grenzen, waarvoor hij werkte in Congo en de Centraal Afrikaanse Republiek.

Nieuwe top

Vóór de beklimming van de Mount Everest had Dekker al vijf van de zeven hoogste bergtoppen per continent bedwongen: de Aconcagua (Argentinië), Denali (Alaska), Kilimanjaro (Tanzania), Elbroes (Rusland) en Carstensz-pyramide (West-Papoea). “Elke keer als ik op de top van een berg stond, zag ik aan de horizon weer een nieuwe top die ik wilde bedwingen.”

Na een voorbereiding van ruim een jaar kwam Dekker half april in het basiskamp (5200 meter) van Mount Everest aan. De eerste weken klom hij naar 7000 meter om zijn lichaam te laten wennen aan de hoogte en de koude lucht, die als een scheermes door zijn keel sneed.

Terug in het basiskamp moest hij wachten. Door de naweeën van een cycloon in India waaide het hard op de Mount Everest. Het ‘weerwindow’, het aantal dagen dat het weer goed genoeg is om naar de top te klimmen en weer af te dalen, was beperkt. “Normaal heb je tien dagen goed weer, dit jaar maar drie of vier. Iedereen moest tegelijk naar boven.”

Overleven

Vanaf Kamp 2 (7800 meter) was het overleven. De laatste kilometer omhoog geldt als de ‘zone des doods’, vanwege het gebrek aan zuurstof. “Op die hoogte functioneert je maag minder goed. Ik heb drie dagen niet kunnen eten of drinken. Het was zo koud dat de dop van de fles vastgevroren was. Ik had ook een lekkende zuurstoffles waardoor die eerder leeg was. Ik begon licht te hallucineren.”

Bovendien zorgen onervaren klimmers voor problemen, als ze niet weten hoe ze een bocht moeten nemen, of aan een ladder hangen boven een kloof van 2000 of 3000 meter diep. “Daarin schuilt het gevaar,” zegt Dekker. “Ze komen in moeilijkheden, worden bang, staan stil en zorgen voor oponthoud. Als je op 8500 meter hoogte bij een gevoelstemperatuur van min 37 graden een half uur stilstaat, verspeel je kostbare zuurstof uit je fles, die je nodig hebt tijdens het lopen, en bestaat het risico van bevriezing.”

Aan de Nepalese kant, waar een recordaantal vergunningen is afgegeven, zorgden het slechte weer en de ‘wachtrijen’ voor levensgevaarlijke situaties. Elf klimmers vonden de dood. Het is een van de dodelijkste seizoenen ooit. Klimmers moesten soms over lijken heen klauteren.

Dekker zag zelf geen mensen bezwijken. “Een teamlid zag iemand van een ladder naar beneden vallen. Ik zag ook een lijk liggen. Een jas en schoenen bedekt met sneeuw, maar het was duidelijk dat daar een dode persoon lag. Op zo’n moment geef je het weinig aandacht. Je zit in een flow en moet door.”

Vorige week donderdag stond Dekker zeven minuten op de top. “Er is niet veel tijd om alles rustig in je op te nemen, maar het was schitterend om de zon te zien opkomen,” vertelt Dekker. Hij zag de chaos aan de zuidkant, waar mensen duwden en trokken om te blijven staan. “Toen ik over de top heen naar de andere kant keek, zag ik een heel lange rij staan. Er moet een strengere selectie komen. Laat alleen mensen toe op Mount Everest die een bepaalde staat van dienst hebben.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden