PlusAchtergrond

In Paradise, Californië ligt altijd een nieuwe verwoestende brand op de loer

Paradise was in 2018 wereldnieuws toen een natuurbrand het stadje in de as legde. Bewoners zijn terug, maar weer hangt een rookpluim in de verte.

De brandweer kon in 2018 weinig uitrichten tegen het verwoestende vuur. Beeld AP
De brandweer kon in 2018 weinig uitrichten tegen het verwoestende vuur.Beeld AP

De Skyway is de enige weg van Chico naar het hoger gelegen Paradise. Zwartgeblakerde bomen, een herinnering aan wat zich hier bijna drie jaar geleden heeft afgespeeld, steken scherp af tegen de wolkeloze, blauwe lucht. Er hangt een lichte brandgeur. Van de winkels die nog staan, is minstens de helft gesloten. Een muurschildering verklaart ‘Here We Grow!’ – hier groeien we.

Voordat het desastreuze Camp Fire, vernoemd naar Camp Creek, aangewakkerd door harde wind, tijdens de uitzonderlijke droogte van 2018 in Paradise de autoruiten deed smelten en de toiletpotten deed ontploffen, woonden hier 26.000 mensen. Colette Curtis, die namens de gemeente toezicht houdt op de wederopbouw, herinnert zich de geborgenheid. “Het voelde als een dorp. Bij de supermarkt zag je altijd mensen die je kende.”

BJ Arkenburg, die twintig jaar geleden met haar man Bob vanuit Los Angeles naar Paradise verhuisde, praat dromerig over de bomen. “Zulke prachtige naaldbomen, alles was zo groen.”

Gestorven in auto’s

Die robuuste bomen, die eerder seizoensgebonden natuurbranden overleefden, waren geen partij voor dit vuur. Ze bleven branden, vielen soms brandend op huizen en blokkeerden wegen. De brand verspreidde zich sneller dan de inwoners hadden kunnen bevroeden. Niet iedereen kon wegkomen. “Soms ben ik verbaasd dat er maar 85 mensen zijn omgekomen en niet 800. Het vuur kwam zo snel. Het kostte me die ochtend meer dan drie uur om over de Skyway naar Chico te rijden,” zegt BJ.

Dat ritje duurt normaal 20 minuten. BJ en Bob, beiden in de 70, wisten met hun kleindochters te ontkomen. Anderen werden door het vuur ingehaald en stierven in hun auto of thuis. “Wij kenden mensen die niet wilden vertrekken,” zegt Bob. “Ouderen. Die zijn er nu niet meer.” Het huis van BJ en Bob kwam er vanaf met wat schade. Een groot verschil met de rest van Paradise, waar alleen nog brievenbussen, stukken hek en fundamenten herinneren aan toen.

Het puin ruimen kostte twee miljard dollar en inmiddels verrijzen er weer nieuw huizen, gebouwd volgens de laatste brandveiligheidsvoorschriften. Paradise heeft een zogeheten Building Resiliency Center voor de voorschriften en vergunningen. “Voor de brand werden er misschien vier of vijf bouwvergunningen per jaar verstrekt. Nu zijn dat er zevenhonderd. Meer kunnen we niet aan,” vertelt Curtis. De plaats telt op dit moment iets meer dan zesduizend inwoners, zegt ze. Twintigduizend minder dan voor de brand. Vlak na de Camp Fire waren het er nog maar duizend.

Veel mensen die hun huis hebben verloren en elders terecht konden, bijvoorbeeld bij familie, keerden niet terug. Jim Matthews had na de Camp Fire nog slechts een zwartgeblakerd stuk grond. Hij was meer dan 30 jaar politieagent in Chico en besloot na zijn pensionering te vertrekken naar Arizona. Daar is het ook kurkdroog, maar is het brandgevaar veel minder groot. “We zijn hier voor een bruiloft. Het is verschrikkelijk, mijn kinderen willen hier niet meer zijn.”

Campers

Niet iedereen kon het zich veroorloven om te vertrekken. Sommigen wonen in campers op de grond waar ooit hun huis stond. Anderen zijn verknocht aan Paradise. In Authentic Thai Cuisine of Paradise, pal aan de Skyway, genieten BJ en Bob van hun avondeten. Na de brand was dit lang hetenige restaurant, zegt Bob. “Ik hield eerder niet van Thais eten, maar ik had na de brand geen keus. Nu vind ik het heerlijk.”

Curtis ziet verrassend veel nieuwe aanwas. “Veel jonge gezinnen. De grond is goedkoop, in tegenstelling tot de rest van Californië. Hier heb je de ruimte.”

Het brandgevaar blijft. Waar de Camp Fire begon, grijpt al negen dagen de Dixie Fire om zich heen. Curtis: “Sommige terugkomers veranderen misschien weer van mening. Anderen blijven, maar zitten uit voorzorg al in een hotel, terwijl er nog geen opdracht is gegeven tot evacuatie.”

Wie in Paradise wil wonen, moet een manier vinden om met het vuur te leven. “Branden horen er nu helaas wel een beetje bij.”

Paradise werkt daarom aan veiliger bouwen, betere doorstroming van het verkeer en evacuatieroutes. Er komt een alarmsysteem dat waarschuwt als de inwoners moeten vertrekken.

Curtis heeft twee kinderen en is acht maanden zwanger. Ze heeft nooit overwogen te vertrekken: “Ik wist meteen: Paradise komt hiervan terug. En het mooie is, iedereen die hier nu is, heeft ervoor gekozen hier te zijn. En dat is iets waar je op kunt bouwen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden