Plus Profiel

Dit is de op twee na rijkste mens ter wereld

Fransman Bernard Arnault (70) is sinds kort lid van de ‘elfnullenclub’ een zeer select clubje zakenmannen dat meer dan 100.000.000.000 dollar heeft vergaard.

Bernard Arnault in zijn Diorwinkel aan de Avenue Montaigne in Parijs. Beeld Stephan Gladieu/Le Figaro

Arnault moet de Amerikanen Jeff Bezos en Bill Gates, met respectievelijk 120 en 107 miljard dollar, nog voor zich dulden, maar dat kan volgend jaar anders zijn. De Fransman kon recent een enorme winst van 32 miljard dollar (28,2 miljard euro) bijschrijven op zijn spaarrekening en heeft nu een vermogen van 101 miljard dollar (89,1 miljard euro).

Arnault die twee keer is getrouwd, heeft vijf kinderen, is kunstverzamelaar en heeft werken van Picasso en Warhol en heeft zich opgewerkt tot baas van het grootste luxebedrijf op aarde: Louis Vuitton Moët Hennessy, ofwel LVMH.

Het grootste talent van Arnault, die in Parijs bekend staat onder zijn bijnaam ‘de wolf in kasjmier’, is dat hij er al vier decennia lang in slaagt om de creativiteit van luxemerken om te zetten in winstgevende bedrijven. Niet toevallig zeggen ze in de Franse hoofdstad dat alle wegen naar Arnault leiden.

Van die luxeondernemingen heeft Arnault er nu zeventig in zijn portefeuille – champagnes, whisky’s, cosmetica, parfums, horloges, lederwaren, kortom: alles wat duur is. Zijn laatste verovering is Rihanna: haar kledingmerk Fenty (haar achternaam) werd vorige maand gelanceerd als nieuw kroonjuweel van LVMH.

Werkbezoek

Alles begon met Dior, nog altijd het vlaggenschip van het imperium van Arnault. Het was ergens in de vroege jaren 70. Arnault was pas afgestudeerd aan de gerenommeerde École Polytechnique als ingenieur. Hij was aan het werk voor het bouwbedrijf van zijn vader, en bracht een werkbezoek in New York. 

In een taxi vroeg hij de chauffeur wat hij wist van Frankrijk. De man kende de naam van de president niet, maar wel een kledingmerk: Dior. Het zette Arnault aan het denken hoe groot de kracht van luxemerken wel niet was.

Eerst stortte hij zich op een andere booming business in de jaren 70: toerisme. In 1976 overtuigde Arnault zijn vader om het bouwbedrijf te verkopen en de opbrengst van 40 miljoen Franse franken te investeren in vakantieoorden.

U kent ze wel, de betonnen dozen die overal in Frankrijk zijn neergepoot, aan kusten en in skigebieden, net zo grauw als de industriestad Roubaix waar hij geboren is: dat is het begin van de rijkdom van Bernard Arnault.

Parfum van mama

Dior bleef intussen door zijn hoofd spoken. Vakantieverblijven waren mooi, maar het rendement zakte in. De regels werden strenger, net als de kwaliteitseisen van toeristen. Hij was zijn idee uit de taxi in New York niet vergeten: luxemerken waren de toekomst.

In 1984 zag Arnault zijn kans schoon, toen het Franse bedrijf Boussiac zo goed als bankroet was. Hij overtuigde de Franse overheid dat hij het noodlijdende bedrijf mocht overnemen voor één symbolische Franse franc met de belofte dat hij geen massale ontslagronde zou beginnen.

Vijf jaar later had Arnault achtduizend mensen ontslagen en nagenoeg alle onderdelen van Boussiac – weverijen, papierfabrieken, textielproducenten, een luiermerk en een keten van doe-het-zelfzaken – van de hand gedaan.

De Franse overheid zag wat er gebeurde, maar kon niet ingrijpen, zo gewiekst had Arnault het overnamedossier wel onderhandeld. Slechts twee onderdelen hield hij over: de supermarkten Le Bon Marché en het bedrijf waar het hem van bij het begin om te doen was geweest, Christian Dior.

“Mijn moeder had een fascinatie voor Dior. En ze droeg altijd hun parfum, Diorissimo. Ik wist dat luxemerken de toekomst waren: ze zouden over tien jaar nog altijd dezelfde aantrekkingskracht hebben. Mensen zouden ze altijd willen kopen,” zei Arnault onlangs in een zeldzaam interview in The Financial Times.

Dior werd de hoeksteen van de dadendrang van de zakenman. Hij verwierf in 1989 een meerderheidsaandeel bij de kort daarvoor gefuseerde groep rond handtassen- en lederwarenmerk Louis Vuitton en champagne- en cognacproducenten Moët Hennessy. Vervolgens werd Louis Vuittonvoorzitter Henry Racamier uit zijn eigen familiebedrijf gewerkt.

Bernard Arnault had een plan: “Ik vertelde mijn team dat we de grootste luxegroep ter wereld zouden bouwen,” zei hij in The Financial Times. “Dat was erg ambitieus, dat besefte ik ook wel. Maar we hadden die uitdaging nodig om ons doel te bereiken: iedereen in het team moest doordrongen zijn van de wil om de grootste te worden. Dat is namelijk wat ik ook altijd wil: de eerste zijn.”

Dat is LVMH al een tijdje. De rijkste man van Europa was Arnault ook al. Nog even en hij haalt misschien wel Jeff Bezos in als de rijkste ter wereld. Hij is 70 jaar oud intussen, maar nog altijd spat de ambitie uit zijn blauwe ogen.

Zijn vijf kinderen luisteren gedwee als hij spreekt, ook al zitten vier van de vijf – uit zijn twee huwelijken – op sleutelfuncties bij grote merken uit de portefeuille van LVMH. Delphine (44) is vicepresident van Louis Vuitton. Antoine (42) leidt Berluti, een merk van mannenkleding. Alexandre (27) is ceo van de Duitse reiskoffer Rinowa. Frédéric (24) is strategisch en digitaal directeur van de horloges van Tag Heuer. Alleen zijn jongste zoon, Jean (21), heeft nog geen officiële functie binnen LVMH.

Fransman of Belg

Arnault mag een Fransman in hart en nieren zijn, de onderneming LVMH is voor een groot deel Belgisch – op papier, althans. Arnault heeft namelijk 81 procent van LVMH in holdings gestopt die allemaal zijn gevestigd op de Louizalaan in Brussel. Het is een handige manier om de lastige Franse belastingdienst en de Franse wet op erfenissen te ontwijken.

In 2012 wilde Arnault zelfs Belg worden, uit protest tegen de belastingplannen van de toenmalige Franse regering. Een jaar later trok hij zijn aanvraag tot naturalisatie weer net zo makkelijk in, omdat België een onderzoek was begonnen naar de financiële handel en wandel van zijn bedrijven.

Het is voor Parijs te hopen dat de zakenman zijn belofte voor de herbouw van de Notre-­Dame niet even gemakkelijk verbreekt. De toegezegde 200 miljoen euro heeft hij in elk geval nog niet overgemaakt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden