PlusNieuws

Chinezen moeten van Peking aan de kids, maar niemand wil een groot gezin – ‘Een kind kost zo veel energie’

null Beeld AFP
Beeld AFP

China’s bevolking veroudert en dreigt ook nog eens te krimpen. De Chinese overheid probeert het krijgen van kinderen te stimuleren, maar jonge Chinezen kijken wel uit. Kinderen opvoeden is schreeuwend duur.

Anouk Eigenraam

‘Man, 37 jaar, bachelor, 1,78 meter. Werkt in een staatsbedrijf, heeft een huis, een auto en registratie in Peking. Geen kinderen. Zoekt een goed opgeleide vrouw, 1,65 meter, in Peking.’ De tekst staat op een geplastificeerd A4'tje dat Wang Dama vasthoudt terwijl ze op een hekje in een park in Peking zit. Wang (om privacyredenen niet haar echte naam) zoekt sinds kort opnieuw een vrouw voor haar zoon.

Zijn vorige huwelijk ketste af. “De schoonouders eisten renovatie van ons huis, waar hun dochter ook zou komen wonen, vóór de bruiloft. Maar ik wilde dat ze eerst zouden trouwen.” Zodoende staat ze hier nu weer haar zoon te adverteren. Het park staat al decennia bekend als een van Pekings informele huwelijksmarkten. Normaal gesproken krioelt het hier van de mensen, zegt Wang. “Sinds de pandemie is dat voorbij.” Er staat deze ochtend slechts een man of twintig en er zijn maar weinig belangstellenden.

Huwelijken zijn in China niet alleen een zaak van het bruidspaar. De familie van de bruid geeft nog steeds een bruidsschat mee. Voordat stellen elkaar het jawoord geven, gaan er veelal zware onderhandelingen aan vooraf. En dat terwijl het vinden van een partner al allesbehalve simpel is in het land. Er zijn te veel mannen voor te weinig vrouwen. Op de markt worden dan ook vooral zonen ‘aangeboden’ door hun ouders.

Eenkindpolitiek

De ongelijke man-vrouwverhouding komt door de decennialange eenkindpolitiek, waarbij stellen traditiegetrouw de voorkeur gaven aan jongens en vaak meisjes lieten aborteren. Peking wilde met het beleid een al te explosieve bevolkingsgroei tegengaan, maar lijkt zich hiermee in de eigen staart te hebben gebeten. Op veertien mannen zijn er slechts tien vrouwen in de vruchtbare leeftijd beschikbaar.

In 2015 werd het eenkindbeleid afgeschaft. Sinds kort is het zelfs toegestaan om drie kinderen te hebben, maar er worden nog steeds te weinig kinderen geboren om China’s bevolkingsaantal op peil te houden. Uit de laatste volkstelling bleek dat het aantal inwoners in tien jaar tijd met 72 miljoen was gegroeid naar 1,412 miljard. Dat was de laagste groei in zeventig jaar. China’s bevolking dreigt volgens de VN over vijf jaar zelfs te gaan krimpen.

Alsof dat nog niet genoeg is, vergrijst het land ook in rap tempo. In 2020 was bijna 19 procent van de Chinezen ouder dan 60 jaar, tien jaar geleden was dat nog ruim 13 procent. Dat betekent dat een steeds kleiner deel van de bevolking kan werken. Voor de tweede wereldeconomie, die flinke ambities heeft om de VS voorbij te streven en de grootste te worden, is dat een rampzalig vooruitzicht.

Andere cultuur


Peking probeert met diverse stimuleringsmaatregelen grotere gezinnen te stimuleren – betere kinderopvang, een financiële bonus bij meerdere kinderen, een maand bedenktijd bij een scheiding... Maar volgens Jiang Quanbao, demografisch onderzoeker aan Xi’an Jiaotong University, zet dat weinig zoden aan de dijk omdat China door de gestegen welvaart ook in cultureel opzicht is veranderd “Vroeger was het beeld dat meer kinderen meer geluk brengen, maar nu is het moderner om helemaal geen kinderen te krijgen. Vooral hoogopgeleide vrouwen zijn niet meer bereid hun loopbaanontwikkeling op te geven voor kinderen.”

Ook door de hoge kosten staan veel jonge Chinezen niet te springen meer kinderen op de wereld te zetten. China is na Zuid-Korea het duurste land ter wereld om kinderen op te voeden, bleek in april uit een nieuw onderzoek. Een kind kost in China tot zijn 18de gemiddeld ruim 68.000 euro – in Nederland is dat het dubbele, maar in China zijn de lonen veel lager. Naar rato is het in China ruim drie keer zo duur om een kind te hebben als in Nederland.


Pan Kaiqi (23), die een financemaster doet in Guangdong, bevestigt dat kosten een belangrijke overweging zijn. “Vorig jaar rond deze tijd liep ik stage bij een effectenfirma waarvan de werknemers waarschijnlijk tot de goede middenklasse behoren. De meeste mensen willen wel een kind, maar een tweede vinden ze een hoge investering en daar willen ze het liefst een jaar of tien mee wachten.”

De hoge werkdruk en de enorme competitie om op een goede opleiding te belanden, komen daar nog eens bij. Liu Xiaodong (28), die werkt als programmeur in Peking, gaat dit jaar trouwen. “Ik wil niet meer dan twee kinderen krijgen, want ik denk niet dat ik de puf zal hebben er drie op te voeden. Een kind kost zo veel energie.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden