Plus Interview

Bijna brexit: ‘We zijn nu een kolonie van de EU’

Op 31 oktober verstrijkt de deadline voor de brexit. Hoe leven de Britten toe naar die dag? Charlie Dibsdale is een groot voorstander van het verlaten van Europa, deal of niet.

Charlie Dibsdale en zijn stiefdochter Natalie Parnell. Zij is tegen de brexit, iets waar hij hartstochtelijk in gelooft. Beeld Jeroen Bosch

Persoonlijk heeft Charlie Dibsdale niks te klagen. Hij woont in New Inn, een dorpje 30 ­kilometer boven Cardiff in Wales. Als mede-eigenaar van een bedrijfje dat software verkoopt, kan hij prima rond­komen. Dibsdale (62) woont met zijn vrouw en schoonmoeder in een vrijstaand huis met een ruime tuin en een grote trampoline voor de kleinkinderen.

Voor veel mensen in de buurt is de financiële situatie niet zo rooskleurig. “Hier is veel armoede,” zegt hij. “Alle industrie is verdwenen. De regio begint zich langzaam te herstellen, maar de welvaart van dertig jaar geleden is ver weg.”

New Inn ligt in een groen, heuvelrijk gebied, nu en dan onderbroken door verlaten fabrieken. Hier, in kiesdistrict Torfaen, stemde bijna 60 procent voor een brexit. Dibsdale ook. De belangrijkste reden? “Immigratie. Voor mensen hier in de buurt in elk geval en voor mijn vrienden ook. Hier wonen veel zelfstandig onder­nemers: loodgieters, elektriciens, mensen die met hun handen werken. Zij kregen ineens concurrentie van laaggeschoolde arbeiders die genoegen nemen met een laag loon.”

Ongecontroleerde immigratie

Voor Dibsdale was een andere reden doorslaggevend: soevereiniteit. “We zijn een kolonie van de EU geworden. De afgelopen decennia hebben we meer en meer macht overgedragen aan de EU, die vol zit met mensen die niet zijn verkozen door het volk en die niet aangesproken kunnen worden op hun daden. Voor mij is dat on­acceptabel.”

In 2004, toen de EU werd uitgebreid met tien landen, vooral uit Oost- en Midden-Europa, stelde het Verenigd Koninkrijk de arbeidsmarkt direct open voor de nieuwe EU-burgers. “Ongecontroleerde immigratie,” zegt Dibsdale, die steeds bedachtzaam door zijn baard strijkt voor hij antwoord geeft. “Er kwamen honderd­duizenden mensen per jaar bij. Dat zorgt voor gigantische druk op onze diensten – scholen, gezondheidszorg en huisvesting – terwijl er niet genoeg geïnvesteerd werd door de overheid om de kwaliteit op peil te houden.”

Exacte cijfers over hoeveel immigranten er de afgelopen vijftien jaar kwamen, zijn er niet. In 2004 werd verwacht dat jaarlijks tussen de 5000 en 13.000 Oost-Europese migranten zouden komen, ervan uitgaande dat de andere lidstaten hun arbeidsmarkt ook volledig open zouden stellen. De meeste lidstaten deden dat niet en dus werden het er veel meer: naar schatting wonen nu zo’n twee miljoen Oost-Europeanen in het Verenigd Koninkrijk.

Wachten op de ambulance

Dibsdale merkt zelf dat de gezondheidszorg achteruitgaat. Sinds vier jaar woont zijn 88-jarige schoonmoeder bij hen in, nadat ze werd gediagnosticeerd met alzheimer en niet meer zelfstandig kon wonen. “Ze heeft een paar keer een beroerte gehad. Eén keer moesten we drie uur wachten op de ambulance.”

“Toen we eindelijk bij het ziekenhuis aankwamen, was dat overvol: de zieken lagen op stretchers in de gangen. Steeds als we met haar bij de spoedeisende hulp zijn, duurt het tussen de vier en zes uur voor we een dokter zien. Het systeem is volledig overbelast.”

Hoe overtuigd Dibsdale ook is: zijn stief­dochter Natalie Parnell (36) denkt er heel anders over. Ze is tegen de brexit waar hij zo harts­tochtelijk in gelooft. “Ze heeft gestudeerd aan de Universiteit van Cardiff en gelooft dat het ­beter is voor onze toekomst als we in de EU blijven. Dat respecteer ik. We hebben het er vaak over, maar ik denk niet dat ik haar kan over­tuigen.”

Falende politiek

Parnell maakt zich zorgen over een no-dealbrexit. Dibsdale niet. Geagiteerd gaat hij rechtop zitten en hij begint harder te praten. “Men vertelt ons dat het verschrikkelijk zal zijn, maar ik ben er totaal niet bang voor. Ik geef je een voorbeeld. Pas is touroperator Thomas Cook omgevallen. Dit land regelde direct de repatriëring van de 150.000 burgers die nog in het buitenland zaten. Binnen een paar dagen waren ze terug: wat het ook mocht kosten. Als we zoiets kunnen, zijn we ook in staat de gevolgen van een no-dealbrexit te verzachten.”

Veel Britten zijn de huidige situatie beu. Ook Dibsdale. “Onze politiek faalt door de brexit niet te regelen. Ik word er doodmoe van. Maar we mogen niet opgeven. Dit heeft al veel te lang geduurd en ik ben doodsbang dat mensen de politiek de rug toekeren en er niks meer over willen horen. Dat merk ik nu al om me heen.”

Hij hoopt op een vertrek uit de Europese Unie op 31 oktober, hoe dan ook. “Maar ik heb geen idee wat er gaat gebeuren. Ik kan de toekomst niet voorspellen. Op dit moment kan niemand dat meer.”

Lees ook: Catherine Barnard: ‘Na de brexit is niets meer hetzelfde’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden