PlusNieuws

Bewaker Abdul slaapt met zijn gezin in kelder in Kabul: ‘Ik wil weg hier, maakt niet uit waarheen’

Abdul met vijf van zijn kinderen Beeld privébeeld
Abdul met vijf van zijn kinderenBeeld privébeeld

Abdul werkte tussen 2004 en 2006 als bewaker voor de Nederlanders. Nu is hij met zijn gezin gevlucht voor de Taliban. Ze hebben zich verschanst in een kelder. Maandag zag hij op het vliegveld landgenoten ter aarde storten. ‘Het is zo verdrietig allemaal.’

Abdul, zijn vrouw en zeven kinderen houden zich momenteel schuil in de kelder van een oud gebouw in Kaboel. Ze regelden het onderkomen via bekenden. Het gezin brengt daar de nacht door op het tapijt, in een ruimte van zes bij zes meter zonder verlichting. Slapen doet Abdul zelf amper, vertelt hij via de telefoon. “Ik ben bang, vooral ‘s nachts. Elke nacht lig ik tot vier uur wakker. Ik ben niet zozeer bang voor mezelf, maar vooral voor mijn kinderen. Ze zijn nog zo jong. En we lopen gevaar.”

Op foto’s die Abdul stuurt kijken ze met een kalme, sombere blik de camera in. De jongste, een peuter nog, zit bij hem op schoot. “We zijn hier veilig, voorlopig, het gaat nu goed. Maar we kunnen niet naar buiten. Het is net een gevangenis. Mijn kinderen kunnen niet naar school. We hebben al onze spullen achter moeten laten.”

De Taliban voor wie Abdul uit zijn thuisprovincie vluchtte, zijn inmiddels ook opgerukt naar Kaboel. “Als de Talibanstrijders uit mijn thuisregio mij zien, hebben we echt een probleem. Zij weten wat voor werk ik in het verleden heb gedaan. Dan is ons leven in gevaar.”

Geen contact

Vorige week deed Abdul een verzoek bij de Nederlandse ambassade om geëvacueerd te worden, maar hij kreeg nee als antwoord. “Nu lukt het me niet meer om contact te krijgen. Het is niet mogelijk om met de ambassadeur te spreken, ik weet niet waar die is. Ik heb geen idee wat er de komende tijd gebeurt.”

In het kamerdebat van dinsdag gaf het kabinet aan dat er ongeveer tien beveiligers zijn die in beeld zijn voor evacuatie, zij hadden een arbeidscontract met Defensie. Onbekend is of Abdul daar bij hoort. Verzoeken van andere beveiligers worden ‘op individuele basis’ beoordeeld. De Afghaan werkte ook voor de Hongaarse overheid, maar daar vindt hij nog veel minder gehoor, vertelt hij.

Een Afghaanse familie op het vliegveld van Kaboel. Beeld AFP
Een Afghaanse familie op het vliegveld van Kaboel.Beeld AFP

Abdul waagt zich in Kaboel af en toe de straat op – hij moet wel. “We hebben in onze kamer geen water. Dat halen we bij een waterput in de buurt. Verder probeer ik eten te regelen voor mijn familie door her en der geld te lenen. Thuis kon ik in hun onderhoud voorzien, hier is dat veel moeilijker.”

Vastklampen aan een vliegtuig

Als hij naar buiten gaat, vertelt hij, bedekt Abdul zijn gezicht, met een zakdoek bijvoorbeeld, om niet herkend te worden. Zo trok hij maandag met enkele bekenden ook naar het vliegveld. “Ik wilde zien of er vliegtuigen gingen. Ik wil weg hier, het maakt niet uit waarheen.” Bij het vliegveld trof hij een enorme chaos aan. “Er waren wel tienduizend mensen, allemaal landgenoten die weg wilden. Het lukte me niet om de vertrekbaan te bereiken.”

Abdul zegt te hebben gezien hoe mensen die zich vastgeklampt hadden aan een vertrekkend vliegtuig vanuit de hoogte ter aarde stortten. “Ik denk niet dat iemand ooit zoiets heeft gezien. Het is zo verdrietig.”

Later zag hij hoe Amerikaanse soldaten mensen in de menigte neerschoten. Abdul zegt dat het om taliban-strijders gaat die zich tussen de wanhopige burgers hadden gevoegd. Amerikaanse medewerkers stelden maandag dat daar geen aanwijzingen voor waren, maar zeiden wel dat twee mensen die gewapend naar het vliegveld waren gekomen zijn doodgeschoten. “Ik kon niet zien of ze dood waren of gewond, maar ze lagen op de grond. Ik ben toen weggegaan.”

Veel mensen zijn op het vliegveld van Kaboel en hopen te vluchten. Beeld AP
Veel mensen zijn op het vliegveld van Kaboel en hopen te vluchten.Beeld AP

Abdul vertelt dat het op straat nu redelijk kalm is. “Er zijn in Kaboel geen gevechten. De mensen hier weten ook niet precies hoe ze met de situatie om moeten gaan. Het ene moment huil je, en het andere moment lach je maar weer. Het is zo’n moeilijke situatie.”

Zijn grootste wens is om zijn gezin in veiligheid te brengen. “Nederland, de Verenigde Staten… alles is goed. Als het maar veilig is. Ik heb bescherming nodig.” Probleem daarbij is wel dat buiten Abdul niemand van zijn gezin een paspoort heeft. “We hebben dat geprobeerd, maar het is niet op tijd gelukt. En nu zijn de mensen die het moesten regelen vertrokken. Ik heb geen idee hoe dit verder moet.”

De achternaam van Abdul is om veiligheidsredenen weggelaten.

Taliban-strijders verplaatsen zich door een marktgebied in Kaboel.  Beeld AFP
Taliban-strijders verplaatsen zich door een marktgebied in Kaboel.Beeld AFP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden