Stadsgids Bewaar

Wijncursus: ik proef alleen azijn, bladeren en kattenpis

Wijncursus: ik proef alleen azijn, bladeren en kattenpis
© ANP

De stad wemelt van de cursussen en workshops. Maar welke zijn de moeite waard? PS neemt de proef op de som. Vandaag: wijn proeven.

Terwijl ik de eerste slok wijn door mijn mond laat walsen - een sauvignon blanc - besef ik dat ik zelden met zo veel aandacht van een wijn heb geproefd. ­Natuurlijk, ik heb mijn voorkeuren: wijnen uit Chili of ­Argentinië vind ik lekker vol en rond, en dan meen ik ­weleens een hint van vanille, hout of kersen te ­bespeuren. Bij sommige rode wijnen betrap ik mezelf dan op het uitspreken van het woord 'fluwelig', en dan voelt het even alsof ik daadwerkelijk wat van wijn weet.

Maar het proeven van de sauvignon blanc knalt me met twee benen terug in de realiteit: ik lijk wel een kind dat zijn allereerste slokje wijn proeft. Hoe langer de wijn tussen mijn wangen klotst, hoe smeriger ik die vind.

Waar Het Wijninstituut, Hogere Hotelschool, Jan Evertsenstraat 171
Prijs 45 euro
Voor wie wel fijnproevers met een nieuwsgierige inborst
Voor wie niet slobberaars die hun wijn in de bonus halen
Drempelhoogte gemiddeld. Enthousiaste cursusleidster, enige kennis van wijn is wel echt een pre.

Om me heen klinkt goedkeurend gemompel over ­appels, perziken en 'deze staat bij mij ook in de koelkast', maar de enige noten die ik meekrijg zijn die van azijn, bittere bladeren en kattenpis. Gelukkig staat die laatste wel op de bijgeleverde smakenkaart ('Potloodslijpsel', 'Lucifer', 'Natte wol'), dus helemaal gek ben ik niet.

Bloemig
Cursusleidster Petri - toepasselijk in een bordeauxrode jurk - trekt geamuseerd haar wenkbrauwen op als ik publiekelijk concludeer dat de ­nasmaak me vooral doet denken aan die van braaksel. ­Iemand anders neemt het voor me op: "Ik proefde ook iets van maagzuur inderdaad." Maar niets blijkt tijdens de tweeënhalf uur durende cursus van het Wijninstituut echt fout, benadrukt Petri, want iedereen beleeft wijn anders. En, zegt ze met nadruk: "Goed wijn leren proeven is écht studeren."

In sneltreinvaart loodst Petri het klasje door de oude en de nieuwe wereld van wijn, het woord 'terroir' komt ­opvallend vaak voorbij en ik leer dat je alle geloofwaardigheid verliest wanneer je in een bar een chardonnay ­bestelt - 'het colaatje van de wijnwereld', gniffelt de klas.

Met elke Chileen en elke ­pinot noir die ik ingeschonken krijg, lijkt het proeven beter te lukken. Ik proef vettigheid, banaan, caramel, rottend fruit, iets van peper en jeneverbes en noteer zelfverzekerd het woord 'bloemig'.

Kattenpis
En ja, al die wijnen spuug je uit in een speciaal wasbakje, en dat is even wennen, zeker omdat ik moet uitkijken dat de straal bordeaux niet per ongeluk over de lichte jurk van een medecursiste klotst.

Maar na acht wijnen heb ik wel degelijk wat opgestoken. Namelijk dat ik meer hou van de wijnen uit de nieuwe wereld dan die uit Frankrijk, dat wijn is als een mens (Petri: 'Die moeten zich óók ontwikkelen!') en dat sauvignon blanc, tot ik wat geschoolder ben, naar kattenpis smaakt.

Lees ook de vorige Proefles: Schermen: een enkel traantje achter een ijzeren masker

Wekelijks een overzicht van de nieuwste hotspots, uitgaanstips, films en restaurants in je mailbox? Schrijf je dan nu in voor de Stadsgids-nieuwsbrief van Het Parool.