Stadsgids Bewaar

Schaatscursus: voor motorisch gestoorde hertjes op het ijs

Schaatsen is als fietsen: je verleert het niet
Schaatsen is als fietsen: je verleert het niet © ANP

De stad wemelt van de cursussen en workshops. Maar welke zijn de moeite waard? PS neemt de proef op de som. Vandaag: schaatsen.

Schaatsen is als fietsen: je verleert het niet, denk ik monter terwijl ik in de kleedkamer van de Jaap Edenbaan mijn huurschaatsen aandoe. Het feit dat ik 25 jaar geleden voor het laatst op het ijs stond negeer ik even. Ik ben een geboren en getogen Nederlander: schaatsen zou dus in mijn dna verankerd moeten liggen.

De praktijk blijkt weer eens weerbarstiger. Als ik trefzeker het ijs op wil stappen, verander ik in een motorisch ­gestoord hert dat met een hoop cartoonesk armgezwaai uit alle macht probeert een gênante uitglijder te voorkomen. Ik moet me aan de reling vastklampen, terwijl een paar vrouwen van middelbare leeftijd me vanaf het ijs ­geamuseerd gadeslaan. "Gaat het?" vraagt er eentje.

Onkunde
Ik lach quasi-sportief om mijn eigen onkunde en zoek mijn lesgroepje voor beginners. Die staan een flink eind verderop op het ijs, zodat ik me slippend en zwalkend hun kant uit moet bewegen. "Ah, jij moet Hans zijn," zegt schaatslerares Mandy als ik eenmaal ben gearriveerd.

Waar Jaap Edenbaan, Radioweg 64
Prijs €126,90 voor tien weken les plus toegang.
Voor wie wel evenwichtigen die willen schaatsen als Erben.
Voor wie niet klunzen die al uitglijden over een beijzeld stoepje.
Drempelhoogte gemiddeld. Enige basiservaring met schaatsen is een pre, maar voor elk niveau is er een lesgroep.

Ik was ­gewaarschuwd: dit is weliswaar een beginnersgroepje, maar wel met enige niveauverschillen. Dat is te merken: er is een man bij in professioneel schaatstenue, die met zichtbaar gemak alvast een rondje aan het ­inschaatsen is.

Toch is schaatsles er op de Jaap Edenbaan echt voor iedereen: van de beginner die nog een stoel nodig heeft om zich aan vast te houden, tot aan aspirant-Rintje Ritsma's die het beste uit zichzelf willen halen.  

Achteloze tips
Terwijl ze mijn gestuntel gadeslaat, weet Mandy me met een paar achteloze tips meteen zelfverzekerder op het ijs te ­laten staan. "Naar voren buigen en je voeten een beetje naar binnen zetten. Dan sta je meteen stevig," zegt ze, waarna ze doorschaatst naar een medecursist die ook wat hulp nodig heeft.

Dat is het prettige aan de schaatsles: af en toe kom je bij elkaar voor instructies, maar verder is het vooral veel oefenen. Dat werkt: na tien minuten armzwabberend en vrezend voor een schedelbasisfractuur rondjes te hebben gegleden, valt het kwartje en schaats ik met behoorlijke snelheid en gemak over de baan.

Als ik bij de groep terugkom, staat de rest te oefenen op 'pootje over'. "Je leunt gewoon zo veel mogelijk op je linkerbeen en slaat dan je rechtervoet om het been heen." Ik probeer het door me vast te houden aan de reling, maar dat blijkt een stap te ver: in gedachten hoor ik de doffe knak van een verzwikte enkel al klinken.

"De meeste mensen leren het vrij snel," zegt Mandy als ze langsschaatst. En inderdaad: na een uur is pootje-over-schaatsen nog niet gelukt, maar is de gevreesde schedelbasisfractuur net als een gênante valpartij volledig uitgebleven.

Toch een meevaller.

Lees ook de vorige Proefles: Wijncursus: ik proef alleen azijn, bladeren en kattenpis

Wekelijks een overzicht van de nieuwste hotspots, uitgaanstips, films en restaurants in je mailbox? Schrijf je dan nu in voor de Stadsgids-nieuwsbrief van Het Parool.