Stadsgids Bewaar

Paul Simon zingt nog een laatste keer zijn verhaal

De Amerikaanse folk-zanger Paul Simon tijdens een eerder optreden in de Ziggo Dome.
De Amerikaanse folk-zanger Paul Simon tijdens een eerder optreden in de Ziggo Dome. © ANP

Met een vlammend optreden nam Paul Simon (76) vanavond in de Amsterdamse Ziggo Dome afscheid van het Nederlandse publiek. "Ik heb het einde omarmd," zei hij.

Het vooruitzicht had hem bang gemaakt, zei hij al na twee liedjes. Een laatste serie concerten. En daarna nooit meer op het podium. Maar, zo benadrukte Paul Simon, dit afscheid is geen vaarwel van de muziek. Hij blijft doen wat hij al een zo'n 60 jaar doet: liedjes schrijven. En over zijn slotconcerten: "Ik heb het idee van het einde omarmd. Uiteindelijk heeft het me alleen maar extra vrijheid opgeleverd." 

Die benutte de 76-jarige zanger ten volle. Hij speelde weliswaar een uitgekiende bloemlezing uit zijn monumentale loopbaan, maar permitteerde zich volop alternatieve versies. Soms puur voor de lol (het ineens opzwepende Fifty Ways to Leave Your Lover), maar soms ook vol betekenis.

Bridge Over Troubled Water

Zo was daar na een uur plots Bridge over Troubled Water, de Simon & Garfunkel-klassieker die zozeer met Art Garfunkel (Simon noemde zijn naam vanavond slechts één keer) was verbonden dat Simon hem nauwelijks meer speelde. 

"Ik heb een moeizame relatie met het lied. Gaf het aan anderen om te spelen. Maar vanavond neem ik het terug," zei hij. De versie met strijkers én zonder piano was misschien niet de mooiste ooit, maar wel een duidelijk statement: Simon doet in de herfst van zijn leven wat hij wil.

Niettemin leek hij, nu hij zijn liedjes hun plek in de live-arena ontneemt, juist extra liefde voor hen te hebben opgevat. Gloedvol en gedreven waren uitvoeringen van songs als The Boy in the Bubble en Graceland waarvan hij inmiddels toch alle uithoeken moet hebben verkend.

In de Ziggo Dome viel slechts op hoe ongekend knap de liedjes zijn gecomponeerd. Hun geestelijk vader was aanvankelijk niet al te krachtig bij stem (de in totaal 14 podiummuzikanten overstemden hem soms), maar herwon zijn kracht naarmate de show vorderde.

Simon laafde zich aan het applaus van zijn publiek en nam ruim de tijd het verhaal van zijn loopbaan te vertellen. Uitgebreid stond hij stil bij het overlijden van zijn vaste gitarist Vincent Nguini, wiens dood een van Simons redenen is om te stoppen met spelen.

Een gemis

Maar verder moest de avond duidelijk vooral feestelijk zijn. Simon koos veel swingend werk (Me and Julio Down by the Schoolyard, You Can Call Me Al) en danste zelfs uitbundig op That Was Your Mother.

Het slotakkoord was een luxueus dubbel toegift vol goudomrande evergreens. Een ontroerend Still Crazy After All These Years, een massale samenzang op The Boxer en een betekenisrijke versie van Homeward Bound. Bij de finale - The Sound of Silence met Simon in z'n uppie op akoestische gitaar - moest zelfs de grootste cynicus z'n best doen het droog te houden.

Dat op het podium van Paul Simon vanaf nu ook het geluid van stilte klinkt, is een gemis, maar geen catastrofe. Dat zou het pas zijn als Simons oeuvre zijn plek in het collectieve muziekgeheugen verliest.

Zondagavond treedt Paul Simon nog een keer op in de Ziggo Dome. Er zijn nog kaarten.