Stadsgids Bewaar

Ik leef nu eenmaal uitbundig

Kunstenaar Quentin Carnaille met een van zijn werken. 'Tijd is relatief'
Kunstenaar Quentin Carnaille met een van zijn werken. 'Tijd is relatief' © Schuim

Hans van der Beek doet elke dag verslag van feesten, presentaties en andere belangrijke bijeenkomsten in Amsterdam. Vandaag: Le temps devient l'art.

Vandaag begeef ik me tussen de high society, en nog in kunstkringen ook.

Om me heen wordt Frans gesproken.

Ik ben bij de private preview van de expo Le temps devient l'art.

De INK-directeur geeft me een rondleiding langs de kunstvoorwerpen. Kunstenaar Quentin Carnaille is in Frankrijk een grote meneer. Hij wordt gevolgd door een camerateam van Canal + voor een documentaire.

Ik zie een ronddraaiende vlaai van horlogeonderdelen. Ook een figuur als De denker is beplakt met radjes en schakeltjes en pinnen en staafjes en wat je nog meer ziet als je een horloge openschroeft.

Een minivlaai draait nog veel sneller rond, daar kan een mens nerveus van worden. Een bal gespannen in een rad, verlichte moleculen in een kas. Allemaal met radjes en schakeltjes.

Als je eenmaal een goed idee hebt, vind ik, kun je dat best uitwalsen. Zo deed Mondriaan dat ook.

Al die radjes en staafjes zitten aan de basisfiguur met een magneet. Je kunt ze er zelfs afpakken. En ergens weer aanplakken. Dat kun je niet-hufterproof noemen, de kunstenaar zelf noemt het vast organische kunst in ontwikkeling.

Maar goed, best een hoop horloges. Ik vraag directeur Jolanda Sadni Ziane, journalist die ik ben, waar de kunstenaar die allemaal vandaan heeft.

Vooral van zakhorloges, blijkt. Mensen verkopen die voor het goud en dan blijven er een hele hoop radjes en schakelaars over. Handelaren weten de kunstenaar inmiddels te vinden. "Dan heeft hij weer van die Zwitsers die bellen: ik heb 200 gram voor je. Het lijken wel Amsterdammers in een parkeergarage."

Tijd voor een oester. Ze komen met peper of citroen of vinaigrette. Ik vraag of ik er een mag met citroen én peper, ik leef nu eenmaal uitbundig.

Ah, daar loopt een man met een wollen trui. Dat moet de kunstenaar zijn.

Wat Le temps devient l’art
Waar INK Hotel, Nieuwezijds Voorburgwal
Wie Quentin Carnaille, Jolanda Sadni Ziane, Fleur gravin Festetics de Tolna, prinses Ljoedmila Van Vyve, François-Léon Van der Velden, Anne-Marie van Leggelo-van den Berkmortel
Wanneer dinsdag 12 december, 19.00 tot 22.00 uur

Drank en spijs ***
Sfeer ***
Hans had ook liever Jean de la Ruisseau geheten

Ik zeg dat hij wel een dingetje heeft met tijd. Carnaille: "Ik hou ervan over dingen na te denken. Wat is het leven, waar komen we vandaan? Als je er lang over nadenkt, bestaat tijd niet. Time is a notion."

Ik knik.

"Einstein zei al dat tijd een paradigma is. Tijd en ruimte zijn hetzelfde."

Toch even concreet, waar haalt hij al die horloges vandaan?

"Veel uit Genève, maar het is een lange, lange zoektocht en ook dat zegt weer iets over tijd."

Ik dank hem voor de uitleg.

Op weg terug zit ik tegenover een Marokkaans meisje. Ze belt met, wat alle schijn heeft, haar verkering. Het gaat niet goed tussen die twee.

Meisje: "Ik was in Marokko! Wat heb jij telefonische praatjes met mij?"

Topavond.

Tips? Mail naar schuim@parool.nl

Wekelijks een overzicht van de nieuwste hotspots, uitgaanstips, films en restaurants in je mailbox? Schrijf je dan nu in voor de Stadsgids-nieuwsbrief van Het Parool.