PlusBoekrecensie

Zlatan Ibrahimovic kijkt het spook van stoppen recht in de ogen in zijn autobiografie

Zlatan Ibrahimovic heeft voor AC Milan gescoord tegen SSC Napoli, november 2020. Beeld Francesco Pecoraro/Getty Images
Zlatan Ibrahimovic heeft voor AC Milan gescoord tegen SSC Napoli, november 2020.Beeld Francesco Pecoraro/Getty Images

‘Ik moet de adrenaline door mijn aderen voelen pompen,’ zegt de Zweedse voetballer Zlatan Ibrahimovic. Het is te lezen het boek Adrenaline dat hij schreef toen hij veertig werd. Een monoloog waarin hij zich op de borst klopt, maar ook zijn angst laat zien.

Maarten Moll

Een week geleden was hij in Chorzów misschien wel voor het laatst in het shirt van de nationale ploeg te zien. Zlatan Ibrahimovic was niet in staat Zweden voorbij Polen te schieten, zodat we hem dit najaar niet zullen zien op het WK in Qatar.

Jammer, een verlies voor het WK zelfs, want de flamboyante voetballer is altijd in staat iets geweldigs met de bal te doen. Tegelijkertijd is de nederlaag tegen Polen ook weer een stap dichterbij een nakend afscheid van het voetbal, want Ibrahimovic wordt dit jaar 41, een leeftijd waarop de meestal voetballers al jaren met pensioen zijn.

Omdat hij vorig jaar veertig werd, schreef Ibrahimovic, samen met de Italiaanse journalist Luigi Garlando, het boek Adrenaline, met als ondertitel: Mijn niet eerder vertelde verhalen. Het is een autobiografie, waarvan de derde regel van het eerste hoofdstuk luidt: ‘Ik ben een god, maar wel eentje die ouder wordt’. Wie een beetje bekend is met de figuur Zlatan Ibrahimovic, weet dat het niet alleen ironie is. De man is zeer, zeer met zichzelf ingenomen.

Oftewel: in Adrenaline gaat de god Zlatan Ibrahimovic spreken, dat dat de lezer duidelijk is. Het is het relaas, géén evangelie zegt hij zelf, van ‘een man van veertig die afrekent met zijn verleden en zijn toekomst recht in de ogen kijkt, als de zoveelste tegenstander tegen wie hij het moet opnemen’.

Tot perfectie komen

Ibrahimovic vertelt die ‘niet eerder vertelde verhalen’ zelfverzekerd en met de nodige bravoure. ‘Het is een leeftijd om de balans op te maken, om alle plussen en minnen af te wegen,’ schrijft hij. Op een gegeven moment kun je wel stoppen met in de kantlijn streepjes te zetten bij passages waarbij hij zichzelf ophemelt, zo vaak roffelt hij met zijn vuisten op zijn borst. De plussen, in zijn ogen.

Minnen zijn er niet zo heel veel aan te wijzen in dit boek, waarbij dient te worden opgemerkt dat, terwijl koning Zlatan spreekt, zijn tegenstanders, geboeid en met een prop in hun mond in de kerkers zijn gesmeten. Er is in dit boek geen plaats voor een weerwoord. Adrenaline is een monoloog waarin de eigen prestaties flink worden opgepoetst. Zijn ego lijkt vaak te klein voor zijn toch al niet misselijke gestalte.

Is dat een bezwaar? Niet als je er een beetje doorheen kijkt en het niet al te serieus neemt. Zelf hangt hij alles op aan zijn levensfilosofie om tot perfectie te komen: ‘jezelf zijn’. Daarbij is hij in staat een min om te buigen in een plus. Hij presenteert het Festival van San Remo, en als hij zelf moet zingen, zingt hij zo vals als een kraai. ‘Ik improviseerde maar wat, zong vals, maar was wel mezelf. Dus kon het niet anders dan perfect zijn.’ Zo, van alle ironie ontdaan, wals je alle imperfectie in je leven plat.

De verhalen in Adrenaline behandelen zijn omgang met trainers, spelers, journalisten, blessures. Zijn doelpunten. (Om me even zijn grootspraak aan te meten: het doelpuntenoeuvre van Zlatan Ibrahimovic is rijker dan dat van bijvoorbeeld Bergkamp en Messi.) Het zijn verhalen die we toch al een beetje kenden, maar hij gaat er iets dieper op in.

Eeuwig door

Interessanter is het als hij dan af en toe het schild laat zakken. Dan blijkt dat ook hij door angst en twijfel kan worden aangeraakt. ‘Ik heb maar één schrikbeeld en dat heb ik al opgebiecht: wanneer ga ik het voetbal vaarwel zeggen? Hoe dichterbij dat moment komt, hoe enger ik het vind en hoe nijpender de vraag wordt: waar vind ik straks de adrenaline die ik nodig heb en die ik tot nu toe altijd van het voetbal kreeg?’

Dat zijn de momenten dat we een gevoelige Zlatan zien, en hij de rol van zijn vrouw en zijn kinderen bij die toekomst betrekt. Dat hij het liefst eeuwig wil doorvoetballen, maar toch naar de toekomst zonder bal moet kijken. En hij kijkt dat spook recht in de ogen.

Dat maakt van Adrenaline een menselijker boek. Waarin ook de humor niet ontbreekt. Zo wil hij ooit nog geld op Donald Trump verhalen. En als hij over zijn vrouw Helena spreekt, zegt hij: ‘Ze is, vind ik, de geweldigste vrouw ter wereld. Ze is dan ook bij mij.’

null Beeld

Adrenaline

Zlatan Ibrahimovic
Vertaald door Pieter van der Drift
Ambo/Anthos, €21,99
272 blz.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden