Plus

Ziyech: 'Liever eerlijk en gehaat, dan achterbaks en geliefd'

Hakim Ziyech (25) beleefde een roerig jaar bij Ajax, de club die hij na het WK met Marokko zonder prijs verlaat. Een openhartig gesprek over de fluitconcerten, zijn eigengereide karakter en zijn vriend Abdelhak Nouri.

Beeld Marco Okhuizen

Terwijl Hakim Ziyech poseert voor de fotograaf, gaat Lasse Schöne iets verderop óók op de foto. Met om zijn lichaam een Deense vlag gedrapeerd.

Ze zijn twee van de weinige Ajacieden die hun seizoen nog glans kunnen geven tijdens het WK in Rusland. Schöne, met een grote grijns: "Maar het wordt niks met Marokko, joh." Ziyech: "Geniet jij maar van die drie potjes. Daar blijft het bij."

Dan gaat Ziyech, even verderop, zitten.

Is dit een afscheidsinterview?
"Dat denk ik wel."

Dat komt er zonder twijfel uit.
"Omdat ik ervan overtuigd ben dat ik zal vertrekken. Ik vind persoonlijk dat ik vrij weinig meer te zoeken heb in Nederland. Dat ik uitgeleerd ben en dat ik een nieuwe uitdaging nodig heb."

Een deel van de supporters heeft je stelselmatig uitgefloten. Je bent zelfs fysiek belaagd. Speelt dat een rol in je keuze?
"Nee, als dat niet was gebeurd, had ik er hetzelfde over gedacht. Ik voel me niet weggejaagd."

Maar het raakt je toch wel?
"Fluitconcerten zijn nooit fijn en al helemaal niet van je eigen publiek. Ik had het gevoel dat ik áltijd het pispaaltje was. Als er iets misging, was het altijd weer Ziyech, Ziyech, Ziyech. Op een gegeven moment was ik het zat. Dus heb ik mijn mening gegeven en gezegd dat het geen echte supporters zijn. Heb ook één keer negatief gereageerd na een doelpunt. Tot het moment dat ik dacht: ik stop hier geen energie meer in."

Zit het ook in je houding op het veld?
"Ik heb een bepaalde speelstijl. Zal altijd risico nemen. Dat ga ik nooit veranderen. Mijn lichaamstaal bij balverlies? Mag ik niet boos zijn na een mislukte actie? Ik vind kritiek prima. Maar dit werd veel te persoonlijk."

Feyenoorder Nicolai Jørgensen maakte wegwerpgebaren naar zijn trainer toen hij tegen VVV werd gewisseld. De publieke opinie was: kijk eens, wat een echte sportman. Maakt het in de beeldvorming uit, een vrolijke blonde Deen of een chagrijnig ogende Marokkaan?
"Ik was daar niet mee weggekomen. Dat kan ik je op een briefje geven. Ik realiseer me dat ik minder speelruimte heb. Oneerlijk? De wereld is oneerlijk."

Nordin Amrabat, je ploeggenoot bij Marokko, zegt: Ziyech zegt en laat altijd zien wat hij denkt. Dat is in het topvoetbal niet altijd handig.
"Ik houd gewoon niet van die poppenkast. Dat ik daar geen vrienden mee maak, dat is dan maar zo. Mensen willen ideale schoonzoontjes, hè. Dat ben ik niet. Liever eerlijk en gehaat, dan achterbaks en geliefd."

Genoeg spelers vinden het belangrijk wat de menigte van ze vindt.
"Dat heb ik dus helemaal niet."

Hoe komt dat?
"Mijn vader overleed toen ik tien jaar was. Het ergste dat je als kind kunt meemaken. Daarna heb ik met mijn moeder en broers geknokt om te overleven. Uiteindelijk heb ik mijn dromen en doelen bereikt door profvoetballer te worden. Dan maken ze je daarna niet veel meer."

Om misverstanden te voorkomen: de fluitconcerten richting Ziyech kwamen niet van de meerderheid. Sterker nog, vorig weekend werd hij door stemmers op de website van de supportersvereniging gekozen tot speler van het jaar. Na de wedstrijd stond hij opeens met de Rinus Michels Trofee in zijn handen. Massaal werd ook zijn naam gescandeerd.

Kortom: er zijn genoeg fans die je wél waarderen.
"Dat weet ik ook, hoor. Maar het negatieve blijft hangen. De minderheid verpest het toch. Ik vind het mooi dat de meerderheid het voor me opnam, maar ik dacht ook wel: waarom nu pas? In een jaar dat je als team geen prijzen wint, heeft een individuele prijs ook minder glans trouwens. Al ben ik er wel trots op, hoor."

Maar die prijs komt niet op je schoorsteenmantel?
"Nee."

Hoe pijnlijk is het dat Ajax weer geen prijs heeft gewonnen? Met de beste selectie van de eredivisie.
"Dat is zwaar. Vorig jaar hadden we nog de Europa League, waardoor we punten in de competitie verspeelden. Dit jaar hebben we in Europa niet gebracht wat je mag verwachten. In de eredivisie hebben we nog veel punten gepakt, maar niet genoeg."

Neem je jezelf dat ook kwalijk?
"Natuurlijk. Daarin heb ik gefaald. Zo voelt dat. Duidelijk."

Had Marcel Keizer ontslagen moeten worden?
"Ik dacht toen wel: waarom moet dit? We kwamen net uit een heel moeilijke periode en op een gegeven moment liep het goed onder Marcel. Daarom was die beslissing ook wel apart. Maar goed, je weet nooit hoe het zou zijn gelopen."

Met die moeilijke periode doel je op het tragische lot van Abdelhak Nouri, die vorige zomer door hartfalen ernstige hersenschade opliep. Hoe is hij nu nog in jouw leven?
"Dicht bij mij. Heel dicht bij mij."

Op welke manier?
"Ik ga bij hem langs in het ziekenhuis. Als ik kan gaan, ga ik. Als ik bij Appie aan het bed sta, gaat er van alles door mijn hoofd. Ik praat niet tegen hem, maar ik haal in mezelf wel alle mooie herinneringen naar boven. Een jaar lang zijn we heel close geweest. We sliepen tijdens de reizen altijd bij elkaar op de kamer. We hebben de grootste lol gehad samen. Dan maakten we filmpjes als we de slappe lach hadden. Ik heb nog veel beelden van Appie en ik op mijn telefoon. Dat zijn beelden die ik koester en die ik op een apart schijfje heb gezet zodat ik ze altijd bij me kan hebben."

Je had meteen een klik met hem?
"Ja, vanaf dag één toen ik binnenkwam bij Ajax. Dat voel je direct. Wij hebben een klik, bingo. Hij zag mij ook wel als een voorbeeld. Ik praatte veel met hem over het voetbal. Samen met Frenkie de Jong en Donny van de Beek speelde hij bij Jong Ajax de pannen van het dak. Hij wilde zó graag in Ajax 1 spelen. Daarover hebben we uren gepraat. Dan zei ik dat hij rustig moest blijven en dat het moment vanzelf zou komen."

"Elke minuut die hij in Ajax 1 speelde, ging hij er volledig voor. In Oostenrijk wilde hij ook zo graag. Hij had wat last van zijn enkel toen, maar wilde zo graag spelen. Dat is Appie, die enorme drive om te voetballen. En toen lag hij opeens in die helikopter."

"Toen ik terugkwam in het hotel zag ik zijn spullen op de kamer liggen. Dat was zo moeilijk. Eenmaal terug in Nederland kropen de dagen voorbij. We werden gek van de onzekerheid. En dan het slechte nieuws..."

En nu gaat het over fluitconcerten en het mislukte seizoen van Ajax.
"Zo gaat dat. Na een paar weken gaat de buitenwereld weer over tot de orde van de dag. Al is het ook moeilijk voor een buitenstaander om je te verplaatsen in zo'n moeilijke situatie. Het verdriet zal altijd blijven."

Lees ook: Is Hakim Ziyech de beste speler van de eredivisie? Ja.

Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden