Plus

WK-schermer Giacon: 'Pennen, pollepels, alles was een zwaard'

Daniël Giacon (17) uit Aalsmeer heeft zich als enige Nederlandse mannelijke floretschermer geplaatst voor de WK in China. Hij ziet hooguit op tegen een jetlag, nu hij voor het eerst buiten Europa vliegt.

Schermer Daniël Giacon Beeld Ernst Coppejans

Nooit is Daniël Giacon zenuwachtig voor schermtoernooien. Volgende week in China op de WK voor senioren zal de 17-jarige floretschermer diep en vredig slapen en vanaf het hotel 'tumptiedumptiedum' naar de hal lopen. Gewoon een potje schermen.

Nee, dan de Giacon in afwachting van de uitslagen van zijn eindexamens. "Hij trilde als een rietje," zegt moeder Ursela van den Anker aan de keukentafel in Aalsmeer. Haar zoon knikt ernstig. "Ja, ik was echt doodsbang. Doodsbang! Ik had zo slecht geslapen ook, ik was super zenuwachtig."

Na het goede nieuws - Giacon haalde dit jaar zijn havo-diploma - brulde en schreeuwde hij het huis bij elkaar. Die nacht sliep hij 12 uur, kapot van de stress. "Best wel gek, hè? Van schermen weet ik: ik kan het wel. Als iemand mij steekt, weet ik wat ik moet doen. Met school is het altijd een raadsel welke opdracht je krijgt. Ik heb dan niet de controle. En dat vind ik eng."

Knuffels op de piratenboot
Zijn fascinatie voor zwaarden ontstond door Disneyfilms met Mickey Mouse, Donald Duck en Goofy als de drie musketiers en natuurlijk Peter Pan. "Alles was een zwaard in mijn handen. Pennen, takken, pollepels."

"In speelgoedwinkels ging hij direct naar de zwaarden," vertelt zijn moeder. "De legodoos moest een piratenboot zijn. De bank was een ­piratenboot. En alle knuffels moesten dan ook meedoen." Haar zoon staart wat ongemakkelijk voor zich uit. "Ja. Goede oude tijd, zeggen ze dan, hè."

Een collega van Ursela vroeg of schermen misschien wat voor Daniël was. Ursela en haar man Stefano hadden geen idee, ze kenden de sport niet. "We gingen kijken, ik was 5 jaar," herinnert Giacon zich. "Nou... Dat was het. Dat was het echt!" Hij had zijn sport gevonden.

'Mama!'
Schermen is als fysiek schaken, zegt Giacon. "Je moet bedenken wat de ander zal doen. Maar eigenlijk scherm ik vooral op gevoel, instinct. Ik denk niet zoveel na. Het gaat vanzelf bij mij. Dat hebben niet veel schermers geloof ik. Het is best wel een mentaal spelletje."

De individuele sport past perfect bij Giacon. "Ik moet een tegenstander helemaal kapot kunnen maken. Of hij mij. Dat maakt het spannend. En ik als ik het goed doe, heb ik dat aan mezelf te danken. Als ik met voetbal vet goed speel en jij verprutst het in het doel door er drie door te laten, dan word ik hartstikke boos op jou."

Want aan verliezen heeft Giacon op zijn zachtst gezegd een hekel. Hij 'verklootte' eens een toernooi. "Ik heb niet gehuild, dat krijg ik niet voor elkaar, ik huil niet vaak. Maar ik was zo teleurgesteld in mezelf. Dan ben ik blij dat ik niet iemand anders de schuld kan geven."

Hoe hij de teleurstelling trouwens uitte? "Ik stompte en schopte een paar keer de prullenbak in elkaar. En ik bel altijd mama als ik boos ben." Van den Anker grinnikt. "Als ik hoor: Mama! Dan is er iets ergs aan de hand."

'Uitgebeten van het zweet'
Plots scheert een KLM-vliegtuig over de woonwijk in Aalsmeer, een kabaal als een walvis die uit de zee springt. "We wonen echt onder de Aalsmeerbaan," zegt Van den Anker. "Als mensen bij ons in de tuin komen denken ze vaak: O, help, wat gebeurt hier?"

Het reizen dat noodzakelijk is om op zijn niveau te schermen heeft Giacon vroeg volwassen gemaakt. Zelfverzekerd beantwoordt de floret­schermer alle vragen aan het hoofd van de eettafel. Al op zijn twaalfde stapte hij met een trainer op het vliegtuig, zonder ouders. Samen reisden ze kriskras door Europa van het ene toernooi naar het andere.

Al met al bleek schermen een dure sport. Moeder Van den Anker somt op: de floretten kosten 100 euro per stuk en Giacon gebruikt er zeker 10 per jaar. Een pak kost ruim 700 euro. "Eerst was hij in de groei en nu traint ie zo vaak dat hij alsnog ieder jaar een nieuwe nodig heeft. Zijn pak is nu zo uitgebeten van het zweet dat het bijna kapotgaat."

"Bijna geel ook, zo vies!" zegt Giacon. "Het is super warm in dat pak, dan ga je natuurlijk flink zweten."

Bodemloze put
En dus al die reizen. De familie betaalt jaarlijks zeker 10.000 euro. "Ja, we noemen het een bodemloze put," zegt zijn moeder. "Je stopt er heel veel in en je weet dat het er nooit meer uitkomt. Met schermen valt echt geen droog brood te verdienen in Nederland. We hebben altijd gezegd: zolang jij het zó ontzettend leuk vindt en we kunnen het betalen... Maar het houdt waarschijnlijk wel een keer op."

"Ik heb hele lieve ouders," zegt Giacon. "Maar je snapt dat dit natuurlijk niet de bedoeling is. We zijn daarom hard op zoek naar sponsors. Het is ook lastig om een olympische status te krijgen van de NOC*NSF."

Alexander Hendrik Willem van Blijenburgh
Giacon won 15 keer een NK, waarvan eenmaal bij de senioren, in 2016. Dit jaar versloeg hij tijdens een toernooi in Parijs de nummer 2 van de wereld. Dat is nog niet genoeg, weet hij.

Nederland kent nauwelijks schermhistorie, zoals in Frankrijk of Italië. Ja, Alexander Hendrik Willem van Blijenburgh haalde een bronzen olympische schermmedaille, in 1906 in Athene. Maar hij is de enige en van die naam heeft zelfs deze familie nooit gehoord. Giacon hoopt zich ooit bij Van Blijenburgh te voegen. Van kinds af aan is zijn droom de gouden medaille. "Daar werk ik hard voor, maar ik weet niet of het kan. De Spelen zijn eens in de vier jaar. En dan zo hard pieken dat je goud pakt... Dat is nog ver weg."

Bevrijding
Giacon focust zich komend jaar compleet op het schermen. Hij wil proberen mee te komen met de wereldtop van de senioren. Officieel is hij nog twee jaar junior. De WK in China zijn daarom een mooie test, als enige geplaatste mannelijke Nederlandse floretschermer. Vorig jaar bereikte Giacon de laatste 64. Tijdens de wereldbeker in Parijs schermde hij één ronde verder. "Dat zijn mijn beste resultaten, maar ik heb nog niet genoeg ervaring opgedaan bij de senioren om echt te weten wat een gemiddeld resultaat voor mij is."

Spanning voelt hij niet, misschien voor de jetlag, voor het vliegen naar China, voor het eerst buiten Europa. Maar dat hij voor even niet meer naar school hoeft; dát voelt als een bevrijding. "Altijd die druk achter in mijn achterhoofd. Dan was ik aan het schermen en dacht: O, shit, morgen weer naar school. Nu is het weg! Dat is top. Ik heb het hartstikke druk met trainen, nog geen moment stilgezeten. Toch voelt alles een stuk rustiger."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden