Wielrenner Vierhouten met pensioen

Aart Vierhouten, op de wielerbaan Sloten in Amsterdam. Foto GPD Beeld
Aart Vierhouten, op de wielerbaan Sloten in Amsterdam. Foto GPD

Opeens was dat - hem tot dan onbekende gevoel - daar: Aart Vierhouten was er klaar mee. ''Het was in juni. Ik had me omgekleed om te gaan trainen, maar zou eerst nog een kop koffie drinken. Het werden er twee, drie zelfs. Daarna ben ik weer naar boven gegaan, heb me weer omgekleed. Dat was het moment dat ik dacht: nu is het mooi geweest. Ik ben altijd met een glimlach naar mijn werk gegaan. Dat ik er geen zin meer in had, dat wilde ik niet te vaak meemaken.''

De afgelopen dagen merkte hij al hoe het lichaam en de geest op de pensionering reageren. Hij moest zich weliswaar nog één keer prepareren voor een zesdaagse, maar de leegte was al merkbaar. ''Ik ben veertien jaar prof geweest. Dat betekent dat je altijd bezig bent met je schema's, trainingen, wedstrijden, voeding. Ineens trekt niemand meer aan de teugels.''

Vierhouten sluit zijn loopbaan af in het tenue van Vacansoleil, na een verbintenis met de Rabobank (1996-2001), Lotto (2002-2005) en Skil (2006-2007).

Vierhouten gaat nu zijn eigen weg, denkt aan individuele begeleiding van renners. ''Ik geloof dat ik buiten de ploegleidersauto meer waarde heb dan achter het stuur.''

Vierhouten was geen winnaar. ''Maar de zeges die ik bijvoorbeeld, als spin in het web, met Robbie McEwen in de Giro en Tour heb gevierd, geven me een goed gevoel. Dat waren de mooiste jaren.

Nog altijd heeft hij vraagtekens of het anders had kunnen lopen als hij in 1999 zijn bekken niet had verbrijzeld. ''In enkele weken tijd zag ik alle spieren in mijn ene been weglopen.'' Weliswaar kwam hij er weer bovenop, terwijl de artsen hem al bijna tot blijvend invalide bestempelden. ''Maar het was wel gedaan met de snelle trein waarin ik bij mijn profdebuut in 1996 was ingestapt.''

Vierhouten was al wat ouder toen hij prof werd, 25. Dat vormde hem, als mens én als renner. ''Anderen begrijpen pas wat ze hebben meegemaakt als ze er mee zijn gestopt. Voor hen komt het gewone leven hard aan. Voor mij niet. Ik ben vier jaar elektromonteur geweest, heb een schroevendraaier vastgehouden, weet wat in de rest van de wereld te koop is. Hoewel het een mooi vak was, wist ik wel dat ik, toen ik eenmaal prof was, er alles aan zou doen om het te blijven. Hier had ik van gedroomd, niet ten onrechte.''

De Hilversummer blijft mondig. Wie Vierhouten om zijn mening vroeg, kreeg die ook, soms zelfs ongevraagd. Het maakte zijn positie er niet altijd makkelijk op. Niet alle ploegleiders houden van verbaal sterke coureurs. ''Maar het is wel het beste. Ik hou van duidelijkheid. En duidelijkheid hangt nauw met eerlijkheid samen. Ik merk nog weleens dat er mensen zijn die linksom dit beweren en rechtsom het andere doen. Dat stopt een keer. Rechtuit, dat is de beste weg.''

Begeleiding van coureurs moet volgens Vierhouten veel gerichter. ''Ondersteuning van jonge renners ligt me. Ik praat graag met andere renners over thuis. Informeer hoe het met de familie gaat, of ze lekker hebben getraind, of andere dingen ze dwars zitten. Dat zijn dingen die in de huidige tijd nog weleens vergeten worden. Maar wat mij betreft moet je alles bespreekbaar maken. Renners zijn er zelf trouwens ook debet aan, ze gaan mee in de stoerigheid. Ze zijn prof geworden en denken dan op alle fronten als een prof te moeten acteren.'' (EDWARD SWIER)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden