Plus Analyse

Wen er maar aan: voetbal is m/v geworden

Speelsters van Oranje kijken naar de huldiging van de Amerikaanse vrouwen. Beeld BSR Agency

De finale werd verloren, maar het succes van Oranje bij het WK in Frankrijk heeft het vrouwenvoetbal volwassen gemaakt. Voetbal is m/v geworden.  

Vrouwen kunnen niet voetballen. Zou er iemand zijn die deze, vooral in mannenbreinen vastgeroeste zin, nog durft uit te spreken?

Wie de moegestreden spelers van het Nederlands elftal zondag balend van het veld zag stappen, zal ook niet meer denken aan dat al­oude, door jongens geblèrde schoolpleinrijmpje: Meiden zijn niks, meiden zijn niks/ Ze weten niet eens wat voetballen is.

Vrouwenvoetbal is deze zomer definitief volwassen geworden – en wordt serieuzer genomen dan ooit tevoren. Veel WK-wedstrijden werden live op televisie uitgezonden, met uitvoerige voor- en nabeschouwingen. Kranten schreven niet eerder zoveel over vrouwenvoetbal. Als je in een tak van sport de finale van het belangrijkste evenement weet te halen, is dat een topprestatie. En die leverde Nederland.

Wat het elftal van coach Sarina Wiegman liet zien was niet altijd even goed en opwindend, vaak zelfs heel matig. Maar wat stond er een team op het veld en wat werd de strijd verbeten en gepassioneerd gestreden. Gesproken werd van een vechtmachine, maar anders dan de mannen op het WK van 2010, die het vechten wel heel letterlijk namen, zagen we zondag in de finale tegen de Verenigde Staten een mannelijk (sorry) voetballende ploeg.

Knappe ontsnapping

Dat er desondanks ook kritische geluiden te horen waren, hoort erbij. De spelers van het Nederlands elftal moesten daaraan wennen – en ook dat hoort bij het volwassen worden.

Zoals, vooral in deze tak van sport, ook de onvermijdelijke vergelijking wordt gemaakt met mannenvoetbal. Goed was het spel van de mannen op dat WK van 2010 in Zuid-Afrika ook niet. Met vervelend, saai voetbal, op één goede helft tegen Brazilië na, werd toen de finale gehaald.

Nederland haalde in Frankrijk ook de finale. Met een knappe ontsnapping tegen Japan en één goede helft tegen Italië. Maar wat een verschil zat er in het verliezen van een WK-finale. Waar de mannen in 2010 een slecht toernooi met een wereldtitel hadden kunnen goedmaken, werd het WK na het verlies tegen Spanje weggezet als slecht en mislukt.

Hoe anders is het bij dit Nederlands elftal. De winst in Frankrijk is niet alleen de plaatsing voor de Olympische Spelen van volgend jaar in Tokio, maar vooral het besef dat vrouwenvoetbal leeft. Dat het geen ondergeschoven kindje van het voetbal meer is. Sterker nog: dat voetbal m/v is geworden. Gehoord: “Het zal toch niet gebeuren dat die vrouwen zomaar wereldkampioen worden, terwijl ‘wij’ drie keer de finale hebben verloren?” Wen er maar aan dat de grenzen zijn verlegd, zoals dat eerder al is gebeurd in handbal, volleybal, waterpolo en hockey.

Alleen maar beter

En dan Sarina Wiegman, die met een tactische zet haar ploeg tegen de betere Verenigde Staten heel lang goed partij liet bieden. Louis van Gaal werd op het WK van 2014 geroemd om zijn verdedigende tactiek. Hij werd Coach van het Jaar. Die prijs kan Wiegman vast in haar zak steken.

Technisch gezien, zo eerlijk moeten we ook zijn, viel op het spel nog wel het nodige aan te merken. Dat mannen zo’n beetje honderd jaar langer voetballen dan vrouwen, maakt natuurlijk wel verschil. Kwestie van tijd. Het kan alleen maar beter worden. De jongens op de schoolpleinen zullen een liedje uit hun repertoire moeten schrappen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden