Plus

Vriendenteam loopt estafettezilver met hart en ziel (en een dansje)

Ze liepen op frustratie en werden met hun zilveren medaille een van de grootste verrassingen van de succesvolle atletiekploeg: het estafetteteam op de 4x400 meter.

Ramsey Angela (rechts) en Liemarvin Bonevacia vieren hun verrassende zilveren medaille. Beeld AP
Ramsey Angela (rechts) en Liemarvin Bonevacia vieren hun verrassende zilveren medaille.Beeld AP

Het is al uren donker in Tokio, het atletiekstadion wordt al omgebouwd voor de sluitingsceremonie, als in de catacomben vier Nederlandse atleten de Lion’s dance inzetten, de dans van de leeuwen.

Het is de dans van de overwinning. Van een vriendenteam dat besloot met ‘hart en ziel’ te presteren en uitkwam op een Nederlands record. Van mannen die elkaar corrigeren als iemand naast de schoenen dreigt te gaan lopen, of even verslapt in trainingsmotivatie: Liemarvin Bonevacia (32), Terrence Agard (31), Tony van Diepen (25) en Ramsey Angela (21). Hun medaille is voor het héle team, voor Jochem Dobber die in de series liep, voor de vrouwen uit hun team met wie ze ook hecht zijn, voor de coach en ga zo maar door.

Een paar jaar geleden waren ze ver van dit moment verwijderd. Maar bij de Atletiekunie werd een project gestart om voor succes te zorgen. Er werd anders getraind, in geïnvesteerd, er kwam groei en toen Bonevacia in de lockdown vanwege grote trainingsbeperkingen besloot terug te keren naar Papendal, bood dat extra kansen.

Veteranen

“Lie en ik zijn de veteranen hier,” zegt Agard, knikkend in de richting van Bonevacia. “Wij zijn er al sinds 2013, maar de eerste paar jaar was er altijd iets met de 4x400. We waren best wel goed op papier, maar om een finaleplek te halen, of überhaupt te kwalificeren voor een WK, of de Olympische Spelen... Er was altijd wel iets en dat was zo frustrerend.”

Al die frustratie nam hij tijdens de finale mee de baan op, vertelt Agard. In 2015 was hij betrokken bij een zwaar verkeersongeval. Na een botsing met een vrachtwagen sloeg de auto waar hij samen met onder anderen Churandy Martina in zat over de kop. Agard liep een gebroken nekwervel op, zat tegen een dwarslaesie aan en moest lang revalideren.

“Ik heb zoveel meegemaakt, dat is niet leuk. Alle frustraties, al het gehuil. Alles. Tranen. Dat heb ik meegenomen. Dat was de race, dat heb ik gelopen. Voordat ik naar het stadion kwam, had ik ook even een besefmoment. Werd ik even emotioneel. Ik heb heel veel gehuild en dat heeft me geholpen,” zegt hij.

null Beeld REUTERS
Beeld REUTERS

In Tokio was Agard de snelste van de vier, in een indrukwekkende splittijd van 43,76. Een race die, opmerkelijk genoeg, niet eens zo snel voelde bij hemzelf. “Je doet wat je moet doen, ik ging op mijn instinct en ervaring en met hart en ziel, daarna komt pas het besef. Het moet ook nog bezinken.”

Het mannenteam is niet zo perfectionistisch als de vrouwen, zeiden de beste 4x400 meterloopsters van Nederland even daarvoor na hun zesde plek in de finale. Ze zijn veeleisend, maar nonchalanter, meer ontspannen, wat ze juist verder brengt als het moet.

Trademark-dansje

Agard: “We wilden alles op de baan laten, daar alles geven en niks achterlaten waarover we later konden zeggen: hadden we dat maar gedaan.” Angela: “Vooral ook het plezier erin hebben en vertrouwen in wat wij dagelijks doen.” Bonevacia: “Daarom ook ons trademark-dansje. Elke keer dat we ermee kwamen, wonnen we.”

Ruim een week geleden was Angela slotloper bij de 4x400 gemengde estafette. In de laatste honderd meter gloorde goud, maar ging het mis. “Maar ik had nog steeds vertrouwen in wat ik moest doen. Deze keer heb ik het gewoon beter gedaan. Met hart en ziel gelopen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden