PlusInterview

Volleybalster Robin de Kruijf stopte bij Oranje: ‘Opeens realiseer je je dat je eigenlijk geen vrienden hebt’

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Ze behoort al jaren tot de beste volleybalsters ter wereld, maar dit jaar besloot Robin de Kruijf definitief te stoppen bij het nationaal team, dat vrijdag aan het WK begint. ‘Ik denk dat een van mijn krachten is dat ik een enorme trut kan zijn.’

Lisette van der Geest

Het zwarte gat kwam vorig jaar. Officieel had Robin de Kruijf (31) toen een pauze van het Nederlands team genomen. Daardoor was haar zomer na het clubseizoen leeg. Heerlijk, dacht ze. Terug van Italië naar Utrecht. Even dicht bij familie. Vrije tijd.

Maar toen: “Opeens realiseer je je dat je zonder je teamgenoten eigenlijk geen vrienden hebt, buiten het volleybal. Dat ik eigenlijk geen hobby’s heb, buiten dat. Geen ritme, in wat dan ook.”

Dus daar zat ze, in haar eigen huis dat ze zeven jaar geleden had gekocht. “Maar na een weekje thuis op de bank zitten, is het ook van: ja, nu moeten we toch iets gaan doen. Ik wist gewoon niet wat.”

Toen nam je een hond?

“Toen nam ik een hond.”

De Kruijf is een van de succesvolste Nederlandse volleybalsters van het moment. Eind mei stond de middenaanvalster met haar club Conegliano voor de derde keer op rij in de Champions Leaguefinale. Dat ze die verloren, van de Turkse club Vakifbank, doet nog steeds pijn. “De Turken hebben een filmpje, waar ik echt sta te briesen langs de kant. En ik heb natuurlijk zulke gezichtsexpressies. Alles wat ik denk komt er ook meteen uit. Ja, soms denk ik wel: waarom moet het weer zo extreem?”

Bij het Nederlands team hoorde de 1,93 meter lange De Kruijf soms bij terugkeer van een blessure dat ze was gemist. Niet alleen om haar onbetwiste waarde in het veld, maar ook omdat zij nagenoeg altijd zegt wat ze denkt en het niet kan uitstaan als er onnodig fouten worden gemaakt en daarmee zorgde voor scherpte bij het nationaal team.

Na de pauze van vorig jaar, liet ze dit jaar weten dat ze definitief niet in. Oranje terugkeert. Ondanks het WK, dat deze maand in Nederland en Polen wordt georganiseerd. “Vanuit de bond zeiden ze vorig jaar: we praten volgende zomer weer. Maar eigenlijk was het voor mij toen al duidelijk. Ik heb ook altijd gezegd: ik neem een hond als ik met het nationaal team stop. Vorig jaar heb ik de hond genomen.”

Toch heb je ook dit jaar nog even getwijfeld?

“Avital (Selinger, de bondscoach, red.) is wel heel erg goed in praten. Ik ben natuurlijk met hem begonnen. Om dan de cirkel rond te maken door met hem te eindigen. In eigen land.”

“Maar ik dacht ook: word ik er daadwerkelijk gelukkiger van omdat het WK in Nederland is? Het probleem blijft hetzelfde: ik heb gewoon die pauze van volleybal nodig in de zomer. Lichamelijk, maar ook mentaal. We hebben het volleybal opgebouwd in Nederland, we hebben succes gecreëerd, je wilt dat die lijn wordt doorgezet. Misschien had ik nu nog wat kunnen toevoegen aan de volgende generatie, maar uiteindelijk was geen argument groot genoeg om niet voor mezelf te kiezen.”

Bijkomen, dat wilde ze vorige zomer. Maar juist toen alle volleybalverplichtingen wegvielen, sliep ze nauwelijks. Door pup Billy, die ook moest wennen aan een ander leven, niet alleen overdag. “Hij was een doorzetter, zeg maar. Ik stond twintig keer per dag buiten en liep als een soort zombie rond. Maar ik leerde doordat ik zo veel buiten was wel opeens mijn buren en mijn buurt kennen. Hiervoor kwam ik thuis, ging ik op de bank liggen en was ik knock-out. Gewoon geen energie om nog andere dingen te doen.”

“Je realiseert je wel dat je nauwelijks iets hebt opgebouwd, buiten volleybal. Maar daarom is dit juist fijn, ik volleybal nog, maar heb de zomers om uit te vinden wat ik wil. Wat ga ik doen na volleybal? Ik weet het nog steeds niet. Ik ben het volleybalwereldje al jong ingerold. Sinds mijn zestiende maakt iemand anders mijn schema. Over andere banen weet ik gewoon heel weinig.”

“Ik ben werelds, heb in allerlei landen gespeeld, maar voel me ook weer heel knullig. Als mensen het over een baan hebben, zeg ik altijd: ‘vertel het alsof ik heel dom ben, want ik weet heel weinig over het normale leven’. Nu ben ik voor mezelf een beetje bezig, met wat ik leuk vind. Niet eens per se op werk gericht, eerder om te ontdekken hoe ik praat met mensen.”

Hoe praat je met mensen?

“Ik merk dat ik in Italië anders ben dan in Nederland. Ik kan er hier echt van genieten om uit het niets met iemand te praten. Dat wordt ook gewaardeerd. En als het niet zo is, lopen ze weg en is het ook prima. In Italië gaat het meteen weer over volleybal als ik de hond uitlaat en iemand tegenkom.”

Daar sta je op een voetstuk?

“Ja. Volleybal is er veel populairder dan in Nederland. En Conegliano is een klein gat. Ik ben de langste vrouw die er rondloopt. Zelfs de mensen die geen fan zijn, beginnen over volleybal in de supermarkt. Maar het is ook mijn tweede huis daar. Zo comfortabel, ik ken er elke straat. En de club heeft alles goed georganiseerd.”

Bij Conegliano gaat De Kruijf haar zevende seizoen in. Inmiddels is ze terug in Italië, voor de voorbereidingen op het nieuwe clubseizoen. Het WK zal ze op afstand volgen. In 2008 debuteerde de toen zeventienjarige middenaanvalster in het Nederlands team. Ze speelde uiteindelijk 347 interlands, won drie keer EK-zilver en werd vierde bij de Zomerspelen in Rio.

Kijk je ook met frustratie terug naar die vierde plek en de EK-finales, zoals nu na de Champions Leaguefinale?

“Hoe meer tijd ertussen zit, hoe meer ik denk van: ach, hadden we maar... we zaten zo dichtbij. China, de uiteindelijke olympisch kampioen, hadden we in de poulefase al verslagen. We hadden olympisch kampioen kunnen worden. Maar ik ben ook realistisch: er is niks meer te veranderen. Ik ben ook trots op wat we wel hebben bereikt.”

Was het voor Nederland mislukte olympisch kwalificatietoernooi van 2020 een kantelpunt?

“Ik denk wel dat dat een soort druppel is geweest. We wilden het allemaal zo graag, maar het lukte gewoon niet. Altijd dachten we: we kunnen beter, hoger eindigen. Ik denk dat een van mijn krachten is dat ik een enorme trut kan zijn. Af en toe gewoon even schreeuwen op het veld en daarmee misschien juist mensen wakker schudden, of zo.”

“Maar we stonden op een gegeven moment zo lang met dezelfde groep, dan keek ik mensen in de ogen en dacht ik: iedereen kent mijn kunstje al. Ik raakte zelf ook steeds meer gefrustreerd toen dingen niet meer gingen zoals ik wilde. Toen het op het laatst niet meer lukte, was dat voor mij een realisatiemoment. Ik ben hier mijn lichaam aan het verpesten voor iets wat er misschien niet eens inzit. We kwamen van helemaal niks, en hebben iedereen, de hele wereld, verbaasd. Maar ik denk dat ik mijn uiterste houdbaarheidsdatum heb bereikt.”

Leverde het trut zijn ook aanvaringen op?

“Het was niet dat ik iedereen aan het uitschelden was. En buiten het veld was het ook prima en leuk. Ik denk wél dat ik nu leuker ben. Als ik pijntjes heb, een beetje gefrustreerd raak en volleybalmoe ben, ben ik echt niet gezellig. Dan kun je ook een negatieve lading meegeven. Ik ben heel eerlijk, maar ik ben geen negative Nancy.”

Dan is wat begon als hobby niet meer je hobby?

“Nee, en ik vínd volleybal echt heel leuk, maar ik merkte dat ik vaak aan het bitchen was. En het stomme is: je gaat erin geloven dat je echt zo bent. Sinds deze zomer voel ik me veel rustiger en meer mezelf. Ik vind een stukje van mezelf terug. Ik ben in tijden niet zo rustig en gelukkig geweest, eigenlijk.”

En welke hobby’s heb je inmiddels?

“Nog steeds geen. Ja, mijn hond uitlaten. O, en wandelen, dat vind ik erg leuk. Maar wat doe ik normaal gesproken? Ik ben niet van plan tot mijn veertigste door te spelen, al weet ik niet hoelang wel. Maar we gaan nu de laatste fase in. En wat daarna komt, komt ook wel weer goed. Ik heb er vroeger al over gefantaseerd: in normale kleren naar mijn werk toe, in plaats van elke dag in je sportkloffie rondlopen. Dat lijkt me al heel erg leuk.”

null Beeld Pim Ras Fotografie
Beeld Pim Ras Fotografie

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden