PlusInterview

Volleybalster Celeste Plak: ‘Wij zijn mensen, geen robots’

Terwijl in Turkije iedereen thuisblijft, moet volleybalster Celeste Plak (24) gewoon naar de trainingen van haar club Aydin BBSK.

Celeste Plak: ‘Het ligt in Turkije gevoelig om je mening te uiten.’Beeld ANP/VI Images

Het is gek, vindt Celeste Plak, hoe het leven van een topsporter kan verschillen van dat van ‘een normaal persoon’. De coronacrisis bevestigt dat maar weer eens. De wereld staat op z’n kop. Landen gaan op slot, winkels sluiten, straatbeelden veranderen van chaotisch naar onheilspellend rustig. “En wij atleten doen alsof er niks aan de hand is en moeten door,” zegt de Nederlandse volleybalinternational.

Sinds de herfst speelt Plak in Aydin, een stad met 200.000 inwoners in het westen van Turkije. Ze woont in een appartementencomplex van de club. Terwijl speelsters van haar vorige (Italiaanse) vereniging binnen zitten ter bescherming van de gezondheid, wacht voor Plak komend weekeinde de ontknoping van de nationale competitie: de play-offs. In Turkije gaat het volleybal gewoon door.

Het leven als volleybalprof is enerverend en uitdagend, maar nu wil Plak het liefst naar Nederland. “Je wilt bij geliefden zijn. In een land waar je weet hoe alles werkt en je makkelijk kunt vertellen wat je mankeert, mocht dat nodig zijn. Dat sport doorgaat, is heel vreemd. Want ja, de play-offs zijn belangrijk, maar slechts één Turkse club zei: ‘Dit is niet verantwoord, wij stoppen met trainen.’” En die club is weer begonnen.

Petitie

Plak volgt het nieuws via diverse Nederlandse websites. Altijd al, maar nu nog vaker. Haar ouders wonen in Tuitjenhorn. Haar twee jaar jongere broer Fabian speelt in Spanje. Hij krijgt ook nog geen toestemming van zijn club om naar huis te gaan.

Er wordt een petitie gestart door de Turkse volleybalsters, Cancel the League. “Wij zijn mensen, geen robots, wij hebben ook onze gezondheid en familie.”

Op de training van zondag gebeurde iets vreemds. Ze stonden in de hal, in sportbroekje en -hemdje. “Gaat ineens de deur open en komen er twee volledig bedekte mannen binnen. Een soort marsmannetjes. Witte pakken, zo’n geel caution-teken erop. Grote dozen op de rug en een sproeier in de hand. Ze begonnen die hal te sproeien, terwijl wij moesten trainen! Het stonk enorm. Ze kwamen niet in ons veld, maar volleybal speel je nooit binnen de lijntjes, dus we doken af en toe door het spul heen.”

Plak voelt zich tegenwoordig behept met smetvrees. “Bij een vaatje peper denk ik: dat raken anderen aan. Als ik geld in handen krijg, desinfecteer ik direct. Deuren maakte ik al vaak met mijn elleboog open, maar nu helemaal.”

Maandag overlegt de Turkse minister van Sport tijdens de training van Aydin BBSK met de sportbonden. Iedereen hoopt op afgelasting, op vrijheid. Natuurlijk, Plak kan haar clubverplichtingen in de wind slaan en een vlucht naar huis boeken. Maar Turkije is geen Nederland. “Het ligt gevoelig om je mening te uiten over deze situatie. Je kunt hier zo ontslagen worden. Rustig blijven, de petitie tekenen: dat is alles wat ik kan en wil doen. Ik wil mezelf niet van alles op de hals halen.”

Na de training blijkt dat de competitie twee tot vier weken is uitgesteld. Maar na het weekeinde wordt er door Aydin BBSK vooralsnog gewoon getraind.

Beter nieuws: broer Fabian heeft een vlucht naar huis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden