PlusExclusief

Veerkrachtige Femke Bol met twee keer zilver beloond

Na een moeizame start op de WK indoor wist Femke Bol individueel zilver te veroveren en ook het estafetteteam naar zilver te brengen.

Esther Scholten
Femke Bol in actie op de finale 400 meter tijdens de tweede dag van het WK Indoor atletiek. Beeld ANP
Femke Bol in actie op de finale 400 meter tijdens de tweede dag van het WK Indoor atletiek.Beeld ANP

Met twee vlakke handen slaat ze tegen haar dijen. Hard en meerdere malen. Femke Bol weet dat deze race alles van haar zal vragen, misschien wel meer dan ze in haar even prille als succesvolle loopbaan heeft moeten geven. De finale van de 400 meter op de WK indoor is een test, fysiek én mentaal.

Is Bol de onbevangenheid kwijt die bij haar meisjesachtige uitstraling past? Het grootste looptalent van Nederland kende tot dusver nauwelijks tegenslag en reeg de ene na de andere zege aaneen, met olympisch brons op de 400 meter horden en de Europese indoortitel op de vlakke afstand als hoogtepunten.

Die medailles staan op een nachtkastje vlak naast haar bed. Iedere dag herinnert het eremetaal haar eraan wat er mogelijk is, maar het kan ook verwachtingen scheppen die dwingend voelen. Voorafgaand aan deze wereldkampioenschappen zei Bol daar geen last van te hebben. “Als ik dat goud en brons zie, denk ik: woh, ik ben 22 jaar en kijk wat ik al behaald heb. Ik gebruik het als motivatie.”

Op de tribunes

Op de gevulde tribunes van de Stark Arena in Belgrado zit deze zaterdagavond ook familie. Dat kan eindelijk weer. Bol staart voor zich uit. Een meter voor haar wacht het startblok. Ze lijkt in gedachten verzonken, af en toe knikt ze ‘ja’. Wat zegt ze tegen zichzelf? Denkt ze aan de halve finale van een dag eerder?

Indoor kan er van alles gebeuren, benadrukt Bol altijd. Na 150 meter komen de lopers samen, in tegenstelling tot outdoor: waar de hele afstand in eigen banen wordt afgewerkt. Maar struikelen zonder dat er een tegenstandster in de buurt is, dat is niet wat ze bedoelde. Bol viel vrijdag terwijl ze over de finish ging.

Altijd is alles naar verwachting gegaan. Boven verwachting zelfs. Tot nu. Dat het een spannende strijd om het goud zou worden met tweevoudig olympisch kampioene Shaunae Miller uit de Bahamas was voorzien. Dat Bol in de halve eindstrijd de Jamaicaanse Stephenie Ann McPherson voor moest laten gaan niet.

Dan klinkt het startschot. Bol maakt niet de tactische fouten die ze een dag eerder beging. Toen liet ze zich verrassen en vergat ze de laatste vijftig meter relaxed te blijven. Het was een harde les. Nu weet ze dat hoe sterk haar tweede ronde ook is, ‘die niet alles kan hebben’.

McPherson heeft ze halverwege al te pakken. Ze nadert Miller, maar achterhaalt haar net niet: 50,31 om 50,57. Toch straalt Bol na de finish. Binnen een etmaal heeft ze in haar hoofd een knop omgezet en haar eerste mondiale zilver gewonnen. “Natuurlijk ging ik voor goud, maar Miller was beter. Ik ben heel blij dat ik na gisteren een goede race heb weten te lopen.”

Even uithuilen

Het had haar niet eens zoveel moeite gekost om de teleurstelling van vrijdag van zich af te schudden, vertelt ze in de catacomben van het stadion. Even had ze uitgehuild bij haar vriend. Daarna zei ze tegen zichzelf: ‘de finale is nog niet gelopen’. “Je moet vertrouwen in jezelf houden. Ik denk dat dat redelijk gelukt is.”

Dat heet veerkracht tonen. Het tekent ook hoe Bols mentale groeiproces dit seizoen in een stroomversnelling is gekomen. Juist omdat het soms wat moeizamer gaat. Bol put doorgaans zelfvertrouwen uit de tijden die ze loopt, dus de lastige herstart na de Spelen van Tokio knaagde. Snelheid maken kostte meer moeite. Ook raakte ze voor het eerst in haar leven serieus geblesseerd. Ze voerde er gesprekken over met een sportpsycholoog.

Zo is dit seizoen een nieuw jaar met een nieuwe realiteit voor Bol. Haar coach Laurent Meuwly had dat al voorspeld. “2021 was een perfect jaar”, had hij gezegd, “volgend jaar zal anders zijn.” Bol leerde dat ook haar lichaam een grens heeft en soms moet bijtanken. Maar ook dat ze na een ‘shitty voorbereiding’ – in de woorden van Meuwly – nog steeds kan excelleren.

Dat bewijst ze in Belgrado.

Zilver estafettevrouwen

Zonder Femke Bol wisten de estafettevrouwen hun race in de series van de 4x400 meter niet te winnen. Met haar erbij pakte het team zondagavond in de finale zilver – hun eerste mondiale eremetaal. Dolblij vielen ze elkaar in de armen.

Eigenlijk is de tactiek van het kwartet simpel samen te vatten, vertelde Lisanne de Witte na de race lachend: ‘zorgen dat de achterstand niet te groot wordt voor Femke’. “Niet meer dan vier meter dacht ik de hele tijd.”

Starter Lieke Klaver liep geweldig en bleef haar concurrentes voor. Eveline Saalberg en De Witte slaagden er vervolgens niet in de koppositie vast te houden. Toen Bol als slotloopster in de baan kwam, lag Nederland in vierde positie. Daar schrok het jonge boegbeeld van de vaderlandse atletiek niet van. “Ik vond het niet ver. Maar ik vind eigenlijk nooit iets ver.” Ze stoomde op naar de tweede plaats.

De estafettemannen eindigden zonder hun geblesseerde voorman Liemarvin Bonevacia als derde, één plaats lager dan op de Olympische Spelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden