Plus Column

Van Basten zou zonder ophitsende vader nooit zover zijn gekomen

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'.

Ellen Dikker Beeld Wolff

"Zullen we buiten nog even met links schieten?" Het is donderdagavond en we zijn net klaar met eten. Donderdag is de enige doordeweekse dag dat mijn zoontje niet hoeft te trainen. Zijn vader heeft er duidelijk zin in. Mijn zoontje minder. Hij is moe. Het einde van het seizoen zit hem in de botten.

"Ah, kom op. Even een half uurtje met links."
"Ik heb geen zin pap."
"Hoezo niet?"
"Gewoon geen zin. Dat kan toch een keer?"

Ja dat kan. Moet kunnen. Natuurlijk heeft hij niet ALTIJD zin om te voetballen. Toch knaagt er ook iets. Een echte topsporter zegt nooit nee. Een echte topsporter benut elke kans om beter te worden. Maar kan een kind de mentaliteit van een topsporter hebben? Dat einddoel, profvoetballer worden, ligt immers nog zó ver weg. Zijn motor wordt nu vooral aangezwengeld door plezier.

Aan ons de taak dat plezier af en toe te kietelen. Om hem zo te prikkelen dat hij van de bank afkomt en met een bal de straat oprent. Maar wanneer wordt motiveren pushen?

We kennen allemaal de verhalen van veeleisende ouders die het uiterste van hun kind vragen. Niet alleen moet een vmbo-advies middels bijles worden opgepoetst tot minstens havo, ook op de club zetten ouders alle zeilen bij om het kind te laten excelleren. Middelmatige voetballertjes moeten op zondag extra lessen volgen bij speciale voetbalscholen. Soms wordt zelfs een personal techniektrainer ingehuurd om de houterige motoriek van het kind fijn te slijpen.

Aan de andere kant van het spectrum zitten de pamperouders. Doodsbang voor een negatieve ervaring hoeven deze prinsjes nooit iets tegen hun zin te doen. Als het ­regent, belt mama de training af en vindt het schatje de trainer niet zo aardig, dan ­zoeken we toch een andere sport?

Pushen of pamperen, vind daar maar eens je weg in. Je hoopt eigenlijk dat de intrinsieke gedrevenheid van het kind zo groot is dat het allemaal vanzelf gaat. En anders houdt het op. Je kunt hem toch niet dwingen. Alhoewel, Van Basten, Krajicek en Agassi zouden zonder die ophitsende vaders nooit zover gekomen zijn. Het kost je een liefdevolle vader-zoonrelatie, maar dan heb je ook wat.

Zijn vader en ik kijken elkaar aan. We laten hem maar even op de bank liggen. Dat linkerbeen komt wel. Misschien is hij wel zo profi dat hij perfect zijn grenzen aangeeft. Een voetballer heeft ook rust nodig.


e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden