Plus

Van Baarle demarreert niet, hij rijdt gewoon harder dan de rest

Dylan van Baarle maakte van Parijs-Roubaix zijn meesterwerk: met een indrukwekkende krachtinspanning liet hij het hele veld achter zich. ‘Als je een klassieker kunt winnen, dan is dit de koers die de mensen het meest bijblijft.’

Daan Hakkenberg
Dylan van Baarle leidt, voor de Belg Jasper Stuyven.  Beeld BELGA
Dylan van Baarle leidt, voor de Belg Jasper Stuyven.Beeld BELGA

Dylan van Baarle (29) heeft zich opgefrist, voor zover dat kan na 257 loodzware kilometers, en stapt uit zijn tentje op het middenterrein van het velodroom in Roubaix. Als hij Wout van Aert en Stefan Küng, de nummers twee en drie, tegenkomt, schudt Van Baarle nog steeds met zijn hoofd. Iets meer dan een halfuur eerder is hij in zijn eentje de iconische wielerbaan op gedraaid. “Ik keek nog naar het scherm om te kijken of ik echt alleen was. Dat ik niet geflikt werd en er nog renners vlak achter me zaten. Je wilt het niet te vroeg vieren.” Even later staat Van Baarle toch echt met die enorme kassei op het podium. Het Wilhelmus schalt door het velodroom.

Vanaf deze dag is Dylan van Baarle uit Zoetermeer voor altijd een grote naam in de wielergeschiedenis. De zevende Nederlandse winnaar van Parijs-Roubaix, met Peter Post in 1964 als eerste en Niki Terpstra in 2014 de laatste – tot dit weekend. De vóórlaatste, zijn ploegleider Servais Knaven, weet als winnaar van 2001 hoe groot deze prestatie is. “Als je een klassieker kunt winnen, dan is dit de koers die de mensen het meest bijblijft. Je naam staat voor altijd in het lijstje winnaars.”

Dat blijkt als Van Baarle de pers te woord staat en achter hem enorme spandoeken worden weggehaald. Daarop staan renners als Tom Boonen, Peter Sagan, Fausto Coppi en Josef Fischer, de eerste winnaar van Parijs-Roubaix. Dylan van Baarle is de laatste in deze rij van wielergrootheden. Tussen Compiègne en Roubaix bracht hij, met de complete Ineosploeg, al in het begin van de wedstrijd favorieten Mathieu van der Poel en Wout van Aert in het defensief door het peloton in twee stukken uiteen te trekken, maar vlak voor het Bos van Wallers versmelten de twee groepen weer. Van Baarle wisselt nog van fiets voordat hij met ruim 50 kilometer te gaan voor het eerst aanvalt. Van Baarle valt namelijk altijd vroeg aan. Waarom? “Om iedereen al op z’n knieën te krijgen voor de belangrijke momenten.”

Handelsmerk

Het is het handelsmerk van Van Baarle en zijn tegenstanders krijgen er geen grip op. Ook nu niet. De groep met favorieten kan Van Baarle in eerste instantie nog achterhalen, maar in de finale springt Van Baarle achter Yves Lampaert en Matej Mohoric aan. Hij voelt al snel dat hij de sterkste is in de kopgroep. Op de kasseien van Champin-en-Pévèle versnelt Van Baarle en de rest is simpelweg niet bij machte om te volgen. Knaven: “Het is niet eens de anderen verrassen. Het is geen demarrage. Het is gewoon net wat harder rijden dan de rest.”

Sinds het afgelopen WK, waar Van Baarle tweede werd, is zijn zelfvertrouwen enorm gegroeid. In de Ronde van Vlaanderen sprintte Van Baarle twee weken geleden naar een tweede plek achter Van der Poel. Deze zondag kan niets of niemand hem van de winst houden. “Op het WK heb ik de knop omgezet. Bondscoach Koos Moerenhout heeft me toen zoveel vertrouwen gegeven. Hij zei achteraf dat ik meer in mezelf moest geloven dan ik deed. Ik heb naar hem geluisterd en je ziet wat er gebeurt.”

Zwaarste klassieker

En dat in de zwaarste klassieker, op de kasseien nog wel – terwijl Van Baarle die haat. “Zeker, maar ik ga er sneller overheen dan de anderen en dat maakt het leuk. Dat je de anderen pijn kunt doen.” Dit was zijn zevende Parijs-Roubaix, maar dicht bij het podium was hij nooit. Afstappen deed hij trouwens ook nog nooit, maar in de natte editie van vorig jaar kwam hij buiten de tijd binnen. “Ik heb natuurlijk nooit eerder meegemaakt hoe het is om als eerste het velodroom op te draaien. Ik weet wel hoe het is om de laatste te zijn.”

Dave Brailsford, ploegbaas van Ineos, is de eerste die Van Baarle in de armen valt als hij van de wielerbaan afstuurt. Voor Brailsford was dit een van de grote doelen sinds de oprichting van het team in 2010, toen nog onder de naam Sky. “De Tour de France en Parijs-Roubaix zijn de twee wedstrijden die boven onze sport uitsteken. Voor een team zoals dat van ons, wilde ik altijd al Parijs-Roubaix op het palmares. Dus toen Dylan ging, dacht ik: dit worden twintig heel lange kilometers. Maar het bleken historische kilometers.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden