PlusAchtergrond

Tranen van trots bij teruggekeerde De Goede

Eva de Goede is met Nederland aan haar 25ste eindtoernooi begonnen. De 33-jarige middenvelder had nooit gedacht het WK te halen na haar zware knieblessure. Tijdens het volkslied rollen de tranen over haar wangen. “Ja, dit doet wel wat met je.”

Wout Fassbender
Eva de Goede heeft haar spoedige herstel voor elkaar gebokst ‘door hard te werken, met de juiste discipline en ook een flinke dosis geluk’. Beeld Angelo Blankespoor/Soccrates/Getty Images
Eva de Goede heeft haar spoedige herstel voor elkaar gebokst ‘door hard te werken, met de juiste discipline en ook een flinke dosis geluk’.Beeld Angelo Blankespoor/Soccrates/Getty Images

Het Wilhelmus klinkt, de hockeysters staan schouder aan schouder. Op het grote scherm in het Wagener Stadion zingt De Goede mee, terwijl haar ooghoeken vochtig worden. Tranen van trots bij de hockeyster van HGC. Ze heeft het WK gehaald na een zware knieblessure.

Op de ochtend van de openingswedstrijd tegen Ierland (5-1 winst), precies zestien jaar na haar debuut in Oranje, vertelde De Goede tegen Margot van Geffen dat ze niet kan bevatten dat ze het heeft geflikt. “Het komt dan wel binnen allemaal. Je gaat nadenken wat je eigenlijk hebt gedaan, krijgt een gevoel van trots. En dan zie je je familie staan, in een vol stadion: ja, dat is echt mooi.”

Uitdaging

De prijzenkast van De Goede puilt uit, haar palmares is indrukwekkend. De routinier van Oranje stond van alle speelsters het vaakst op een toernooi, de Pro League daarbij uitgesloten: 25 keer. Maartje Paumen en Minke Smabers volgen met 23 eindrondes.

In al die jaren won de 254-voudig international twaalf hoofdprijzen: drie keer olympisch goud, twee wereldtitels, vier Europese titels en drie Champions Trophy’s. Daarbovenop kwamen nog tal van zilveren en bronzen medailles. Slechts één keer greep ze met Oranje naast het eremetaal, dat was in 2015 tijdens de Hockey World League in Rosario, waar Nederland vijfde werd.

Ze heeft letterlijk alle prijzen al. Waarom toch zó graag terug willen keren? “Zo ben ik gewoon,” antwoordt ze een paar dagen voor de WK-start. “Het is heel makkelijk om te zeggen: ik stop ermee. Maar ik kan mezelf niet in de spiegel aankijken als ik het niet heb geprobeerd. Als het niet lukt: jammer, maar dan kan ik alsnog trots zijn dat ik de uitdaging ben aangegaan.”

Revalideren in Zuid-Afrika

Een uitdaging werd het vanaf die novemberavond waarop ze tijdens het Pro League-duel met België een misstap maakte, haar voorste kruisband scheurde en meniscus beschadigde. Daar staat negen maanden revalideren op, soms zelfs één jaar om niets te overhaasten. De snelle rekenaars komen tot de conclusie dat De Goede pas in augustus fit zou zijn en dus het WK zou missen.

Hoe heeft ze het spoedige herstel voor elkaar gebokst? “Door hard te werken, met de juiste discipline en ook een flinke dosis geluk,” antwoordt De Goede, die de eerste drie maanden van haar revalidatietraject in Zuid-Afrika doorbracht. Daar wonen haar schoonouders. “De vakantie was al gepland, maar doordat ik niet bij Oranje hoefde te trainen, ben ik daar langer gebleven.”

In alle rust kon De Goede revalideren, zonder de verplichtingen van het aanvoerderschap – de band was haar om haar te beschermen afgenomen. Al erkent ze een gok te hebben genomen door tienduizend kilometer verderop te herstellen. “Ik heb me afgevraagd of het fysiek gezien de beste keuze was, want ik was daar veel op mijzelf aangewezen. Achteraf kan ik concluderen dat ik de juiste beslissing heb gemaakt,” legt De Goede uit, die daar eens per twee weken bij een topsportfysiotherapeut langsging. “Mentaal voelde dit sowieso als een goede keuze, want zo kon ik even helemaal loskomen van Oranje. In Nederland wil je toch op de hoogte blijven van wat er speelt.”

Kippenvel

Stap voor stap ging het beter. Op 7 juni maakte interim-bondscoach Jamilon Mülders zijn WK-selectie bekend, met De Goede die dan nog geen wedstrijd heeft gespeeld. Tegen het China van Annan maakte ze haar rentree. Geen tranen, maar kippenvel bij het volkslied.

En een dikke week later volgt haar vierde WK, haar laatste toernooi? “Ik heb vaker gezegd dat ik zou stoppen en toch zit ik hier,” zegt ze lachend. “Voorlopig kijk ik nog niet verder.”

De Goede wil eerst genieten van dit moment. Haar ogen worden groter. “Als je ouder wordt, geniet je sowieso meer. En terugkeren na een zware blessure versterkt dat gevoel.” Wat is De Goede blij dat ze niet is gestopt. En wat betreft de prijzenkast: daar is vast nog wel plek voor een medaille, als Oranje zover komt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden