Plus Analyse

Toen het om de knikkers ging, blokkeerde Bertens. Wat ging er mis?

Het prima tennisjaar van Kiki Bertens wordt telkens onderbroken door een zeperd op een grand slam. Die van zaterdag was de lelijkste ­nederlaag van de vier, eentje die vraagt om een nadere analyse.

Kiki Bertens in de US Open tegen Julia Görges. Beeld EPA

Soms lijkt het alsof Kiki Bertens haar denkbeeldige tweelingzus de baan op heeft gestuurd. Haar chagrijnige, ­ambitieloze spiegelbeeld mag het opknappen, maar heeft daar helemaal geen zin in.

Bertens was zaterdagavond onherkenbaar in de derde ronde van de US Open. Verliezen van de nummer 30 van de wereld kan gebeuren, maar niet op deze manier. Na een paar games was het al aan haar lichaamstaal te zien. Eerst was er wanhoop, toen gelatenheid en op het einde zelfs een cynisch lachje.

Het werd een draak van een nederlaag tegen Julia Görges (6-2, 6-3). De Duitse heeft een matig seizoen achter de rug en speelde ook niet geweldig, maar had geen kind aan Bertens, die vooral uitstraalde snel naar huis te willen. Het deed pijn aan de ogen.

Geen uitleg

Toen ze begin dit jaar op de Austra­lian Open in de tweede ronde werd uitgeschakeld, stipte haar coach Raemon Sluiter het al aan. Hij wilde werken aan haar houding en uitstraling op de baan. ‘Ik sta in de top 10 van de wereld. Mij versla je niet zomaar. Laat het maar zien’. Ook, of juist, als het tennissend niet loopt. “Je zit tijdens zo’n partij te wachten op het moment dat ze laat zien dat ze er nog is,” zei Sluiter toen in Melbourne. Zaterdag in New York had hij, geheel tegen zijn gewoonte in, geen zin om met de media te praten, maar hij had dezelfde woorden kunnen gebruiken.

Zo liep ook het vierde en laatste grand slam van het jaar voor Bertens in de soep. Ze strandde in Australië en op Roland Garros (door een maag­virus, een belangrijk verschil) in de tweede ronde, op Wimbledon en in New York een ronde later.

Bertens had er geen uitleg voor waarom het zaterdag ging zoals het ging, en ook niet over het patroon van de mindere grand slams dit jaar. Ze gaat er de komende dagen over nadenken en praten met Sluiter. “Pas als je een verklaring hebt, kun je werken aan een oplossing,” zei ze met een krakende stem, wel degelijk helemaal kapot van de nederlaag.

Dat het haar zo raakt, was in de partij niet te zien geweest. Had de spanning haar verlamd? Ze zei geen extra druk te hebben gevoeld. Net als op Wimbledon oogde ze de hele week relaxed. Ze trainde fanatiek, ging lachend van de baan en maakte grapjes in haar persconferenties.

Uitstekende cijfers

Dat is die andere Bertens: zachtaardig, innemend, zelfkritisch, professioneel. Maar toen het om de knikkers ging, blokkeerde ze. “Ik voelde mijn benen niet, en de ballen ook niet,” zei ze. “Natuurlijk wil ik het ook het liefst goed doen op een slam, de momenten dat de media en de Nederlanders meekijken. Dat het niet lukt is niet oneerlijk, zo werkt het gewoon.”

Met twee titels, twee verloren finales en vier halvefinaleplaatsen heeft Bertens opnieuw een prima jaar. Ze staat nog altijd stevig in de top 10. ­Uitstekende cijfers, die niet mogen worden gebagatelliseerd. Maar die ook niet verbloemen dat het op de belangrijkste podia beter moet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden