Plus

Tennisser Sem Verbeek: 'Ik heb mezelf vier jaar de tijd gegeven'

De Amsterdamse tennisser Sem Verbeek draaide in 2017 voor het eerst een heel jaar als prof. Hij sliep in Bahrein op de bank bij een vriend, maar trainde ook op de banen Melbourne Park.

Tennisser Sem Verbeek heeft ook een bachelor geneeskunde op zak. 'Als het niet lukt, ga ik op mijn 27ste voor het maatschappelijke leven' Beeld Mats van Soolingen

In het Nederlandse tenniscircuit is Sem Verbeek een eenzaat. Hij heeft nooit in een natio­nale jeugdselectie gezeten, wordt maar zeer sporadisch door een collega herkend bij toernooien en is pas ná het behalen van een bachelordiploma met zijn sportcarrière begonnen.

Dat Verbeek bijna anoniem op Amstelpark kan spelen, komt door zijn Amerikaanse verleden. Als 14-jarige besloot de gymnasiast na een tenniskamp in Florida zijn middelbare school daar af te maken. Daarna bleef Verbeek, die in Nederland al een klas had overgeslagen, vanwege het Amerikaanse topsportklimaat er ook nog vier jaar studeren.

Revalideren
Kiezen tussen een sportieve of een maatschappelijke loopbaan wilde hij nog niet en in de VS hield hij beide opties open. Daarbij had Verbeek het geluk dat de University of the Pacific, iets ten oosten van San Francisco, behoefte had aan een dubbelspeler.

"In het jaar voor ik ging studeren, raakte ik mijn racket niet één keer aan. Ik was aan het ­revalideren van een heupblessure," zegt de nu 23-jarige Verbeek. "Gelukkig ben ik linkshandig en 1 meter 93. Kortom: een handige aanvulling voor de selectie in het dubbelspel. In mijn laatste jaar werd ik uitgeroepen tot beste speler van de competitie. Dus spijt hebben ze niet."

Hij had tijdens zijn revalidatie voornamelijk in bed gelegen in zijn ouderlijk huis in Amsterdam. "De fysiotherapeut werd krankjorum van mijn vragen. Ik vond mijn blessure zo interessant. Hoe werkt het? Waarom voel ik dit? Wat is de reactie van mijn lichaam? Daarna wist ik zeker dat ik geneeskunde wilde studeren."

Summa cum laude
Verbeek leefde een gedisciplineerd leven op de Amerikaanse universiteit. Om zes uur 's ochtends stond hij in de sportschool, dan vier uur college, om de hele middag op de tennisbaan te werken aan zijn service, forehand en smash. De dag sloot hij af met studeren in de bibliotheek.

Na vier jaar studeren en tenniswedstrijden langs de hele westkust van Amerika en op Hawaï stond Verbeek ruim een jaar geleden op een kruispunt. Met een racket de wereld over of zijn leven in het teken zetten van de geneeskunde? Terwijl de meeste tennissers grote moeite hebben om het financieel te bolwerken, koos Verbeek voor de sport.

"Hoewel ik summa cum laude afstudeerde, had ik bedacht dat ik ook later door kon gaan met studeren. Met mezelf maakte ik de afspraak dat ik binnen vier jaar moest kunnen leven van tennis. Als dat niet lukt, ga ik op mijn 27ste voor het maatschappelijke leven."

Om hem aan startkapitaal te helpen werd een crowdfunding opgezet. De opbrengst: 13.000 euro. Omdat hij een klik had met zijn trainer van Pacific University en die bereid was hem gratis trainen ging hij tussen de toernooien terug naar Californië. Hij verbleef dan bij een gastgezin om de kosten laag te houden.

Zweetbandjes en handtekeningen
Op toernooi sliep Verbeek bij een gastgezin in ­Israël, in een hotelresort in Egypte, bij een oude schoolvriend op de bank in Bahrein, twee weken bij een tante in Singapore en in een spelershotel in Roemenië. Tussendoor speelde hij in de zomer voor eigen vrienden en familie toernooien in Nederland. "Lekker goedkoop, want dan kon ik bij mijn ouders overnachten en eten."

Sem Verbeek

Woonplaats Amsterdam
Geboren 12 april 1994
Singlesranking 802
Doublesranking 252

Bij het toernooi van Scheveningen kreeg hij voor het eerst het gevoel echt professioneel ­tennisser te zijn. "Ik zag het publiek en dacht: wauw, ze hebben voor mij een kaartje gekocht. Ze komen hier voor mij. Na de wedstrijd heb ik zweetbandjes en handtekeningen uitgedeeld aan kinderen. Een heel gave ervaring."

De grootste meevaller in zijn eerste jaar kwam uit de Filipijnen. In Singapore dubbelde hij met een Filipijn die een groot sponsorapparaat achter zich had. Die sponsoren wilden dat Verbeek met hem naar Australië zou reizen om samen toernooien te spelen. "Zijn sponsoren betaalden alles voor mij, vliegtickets en hotelovernachtingen, en ik mocht het prijzengeld in eigen zak steken. In het enkelspel bereikte ik daar nog de halve finale."

Verdachte personen
Terwijl hij flinke sprongen op de wereldranglijst maakte, was opmerkelijk genoeg een trainingsweek in Melbourne het absolute hoogtepunt van zijn seizoen. "We trainden op de banen van de Australian Open, heilige grond. Met open mond stond ik daar in de rondte te draaien. Ik probeerde me te realiseren waar ik was."

Het contrast tussen de toppers die er de afgelopen twee weken de Australian Open speelden en Verbeek is vooralsnog enorm. Spelers als Roger Federer en Marin Cilic hebben personeel in dienst, terwijl Verbeek zijn eigen administratie doet.

"Ik bewaar al mijn bonnetjes en ben als een echte accountant mijn winst en verlies aan het berekenen. Hotels en vliegtickets boek ik zelf. Dat doe ik zoveel als mogelijk bij dezelfde luchtvaartmaatschappij. Dan bouw ik spaarpunten op en kan ik goedkoper reizen."

Dankzij die handigheidjes speelde Verbeek in zijn eerste profjaar ongeveer quitte. Zonder de crowdfunding en een beetje financiële hulp van zijn ouders was dat niet gelukt. "Op mijn niveau krijg je bij het winnen van een dubbeltoernooi ongeveer 1000 euro. Daar gaat nog belasting af. Dat is krap aan genoeg om reis, verblijf en voeding te bekostigen. De crowdfunding en mijn ouders zijn dit eerste jaar cruciaal geweest."

Matchfixing
Veel jonge tennissers zitten in hetzelfde schuitje als Verbeek en daardoor zijn een prooi voor het illegale gokcircuit. Bij kleine toernooien wordt vaak opvallend hoog ingezet op partijen. "Ik zie regelmatig verdachte personen op de tribune zitten met bluetoothapparaatjes. Ze maken gebruik van de tijd tussen het spelen van een punt en het moment dat het op goksites wordt verwerkt. Als ik zulke personen zie, meld ik dat en worden ze van de tribunes gezet."

Het zou een stuk eenvoudiger geld verdienen zijn, zegt Verbeek. "Ik heb meerdere keren een aanbod gekregen voor matchfixing. Met een simpele bal uitslaan of een dubbele fout maken, kon ik 15.000 euro krijgen. Daar moet ik anders meer dan tien toernooien voor winnen."

En bij benaderen alleen blijft het niet. Soms krijgt hij berichten waarin hij verwensingen naar zijn hoofd krijgt omdat gokkers geld hebben verloren bij een wedstrijd van hem. Andersom gebeurt ook: dan bedanken ze hem voor een gewonnen bedrag.

Hij piekert er niet over in te gaan op zo'n aanbod. Hij wil de top bereiken zonder onderdeel te zijn van schimmige spelletjes. "Ik heb nog drie jaar om mijn droom te verwezenlijken. Dan kan ik straks zelfs geld verdienen met het verkopen van mijn zweetbandjes en handtekeningen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden