PlusAchtergrond

Taco van der Hoorn wil winnen vanuit de kopgroep

We gaan hem deze Tour de France in de kopgroep zien. Meer dan één keer ook. Honderd procent zeker. Taco van der Hoorn (28) maakt er een sport en een studie van. En hij wint nog ook. Terwijl hij anderhalf jaar geleden bijna geen profrenner meer was.

Daniël Dwarswaard
Taco van der Hoorn in de eerste Touretappe in Kopenhagen, afgelopen vrijdag. Beeld JASPER JACOBS/BELGA
Taco van der Hoorn in de eerste Touretappe in Kopenhagen, afgelopen vrijdag.Beeld JASPER JACOBS/BELGA

Koning Kopgroep. Zo mogen we Taco van der Hoorn wel noemen. Maar hij bewees al veel meer te zijn dan een renner die leuk in beeld rijdt. Vorig jaar won hij een rit in de Giro en de Benelux Tour, dit jaar de Brussel Cycling Classic. Hij heeft er een sport van gemaakt: vanuit de kopgroep een wedstrijd proberen te winnen. Dat lukt natuurlijk vaker niet dan wel, maar Van der Hoorn heeft in elk geval een scherp profiel.

Maniakaal? Ja, zo mag je het van Van der Hoorn best noemen hoe hij met zijn missie bezig is. Zijn plannen voor deze Tour staan al weken vast. Hij weet precies welke dag hij in de kopgroep wil zitten, welke dag niet, hoe hij het gaat aanpakken. Wie hij het liefst mee wil hebben. Want ook deze Tour gaat hij het doen zoals hij het de afgelopen anderhalf jaar deed.

“Ik heb op een bepaald moment tegen mezelf gezegd: hoe kan ík me nu onderscheiden in dit wielerpeloton? Ik ben niet de beste als het bergop gaat. Ik ben niet de beste in de sprint. Maar ik wil wel meedoen. Toen heb ik besloten om altijd vanuit een kopgroep te proberen wedstrijden te winnen. Dat vind ik prachtig en ik kan er op mijn manier het verschil mee maken. Het is een spel geworden en met een paar mooie resultaten groeit dat gevoel. Het is een beetje uit de hand gelopen.”

Afspraken maken

Maar hoe werkt het? Hoe gedraagt de hoogleraar van de kopgroep zich? Van der Hoorn: “Ik zet meteen de lijnen uit als de kopgroep is geformeerd. Dan ga ik iedereen af en leg ik mijn plan uit. Iedereen rijdt bijvoorbeeld een halve minuut of een minuut op kop. Nooit zeggen: we gaan ‘lange’ beurten doen. Want ‘lang’ is voor de één anders dan voor de ander. Altijd tijden afspreken, dat is voor iedereen te controleren.”

Het college gaat verder: “Kopbeurtjes van 10 seconden hebben geen nut. Dat zie je nog te vaak in een kopgroep. In ‘mijn’ kopgroep’ rijden we ook geen ‘dubbele waaier’. Ook dat kost alleen maar tijd omdat er dan altijd twee renners in de wind rijden. Iedereen moet hetzelfde doen. Als de één minder doet, gaat de ander dat ook doen.”

Maar er zijn toch altijd renners die de boel, populair gezegd, naaien? Die net even iets minder op kop rijden dan de anderen? Of renners die vanuit tactisch oogpunt niet per se mee hoeven of willen rijden in een kopgroep? “In de praktijk valt dat eigenlijk nog best mee. De meeste renners hebben dezelfde missie: we moeten het peloton in de luren leggen. Meestal zijn we snel akkoord. Juist als je goede afspraken maakt en de meesten zich daaraan houden, voel je een soort groepsdruk. Zo werkt dat. Het doel is duidelijk: zorgen dat je met de vroege vlucht bij de finish komt. Dat is het eerste spel, daarna begint het volgende.”

Bondgenoten worden vijanden

Dat andere spel is, als het zo ver komt, de etappe winnen. “Van bondgenoten naar vijanden,” zegt Van der Hoorn. “Altijd een heerlijk moment waarvan je nooit precies wanneer het komt. Soms pas in de laatste kilometer. Nee, daar wordt niet onderling over gesproken. Dat zou wat zijn: ‘Zeg, over een kilometer ga ik demarreren hoor.’ Maar het is wel zaak om niet te vroeg te switchen. Dan kan al het werk voor niets zijn geweest. Tuurlijk worden er dan spelletjes gespeeld. Dat iemand zogenaamd ineens heel moe is. Maar eerlijk: zo veel goede acteurs rijden er niet rond. Ik doe daar zelf in ieder geval niet aan mee. Het leidt mij alleen maar af.”

Van der Hoorn kreeg anderhalf jaar geleden op het allerlaatste moment een plekje bij Intermarché-Wanty-Gobert, de Belgische ploeg die het dit jaar zo extreem goed doet. Bij Jumbo-Visma was geen plek meer voor hem en Van der Hoorn had zich er al bijna bij neergelegd dat hij profrenner af was. Via het bescheiden Beat Cycling wilde hij alsnog door, maar toen kwam dus Intermarché. “Het is allemaal wel heel bijzonder hoe het nu loopt. Mijn eerste Tour de France. Ik heb nooit opgegeven.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden