Plus

Skiester Roxy van der Haas: hoogvlieger uit laagland

Met een vijfde Nederlandse titel op haar erelijst nadert het einde van het skiseizoen ook voor Roxy van der Haas. Sinds haar broer door een ongeluk is gestopt, moet zij de eer van de familie hooghouden.

Roxy in actie op het Open NK reuzenslalom. Onder: Roxy en Spike op de skibaan van Heemskerk Beeld Soenar Chamid

Op de vraag wie de beste skiester van Nederland is op de slalom, kunnen maar een handvol wintersportliefhebbers antwoord geven. Haar naam is Roxy van der Haas, slechts 19 jaar oud, en de jongere zus van Spike van der Haas, die twee jaar geleden hard op weg leek aansluiting te vinden bij de wereldtop.

De broer en zus uit een hecht Westknollen­dams gezin reisden in hun jeugd van wintersportgebied naar wintersportgebied om hun ­talent te ontplooien. Als de sneeuw in de Alpen was gesmolten, doken ze in het voorjaar en de zomer het skicentrum van Heemskerk in. ­Samen maakten ze er ontelbaar veel uren.

"Als dit hier niet was geweest, was onze ski-carrière waarschijnlijk nooit van de grond gekomen," zegt Spike (21) als hij de klapdeuren voor zich wegduwt. "We hadden misschien als recreant in de winter op de piste in Oostenrijk gestaan, maar aan wedstrijden zouden we niet eens hebben gedacht."

Boven in de boarding
Zijn zus Roxy knikt instemmend terwijl ze achter haar broer aan loopt. Zij is twee weken eerder in de betrekkelijke anonimiteit van het Nederlandse skiën voor de vijfde keer nationaal kampioen op de slalom geworden.

Ze kennen blind de weg in het skicentrum, ze komen er al meer dan tien jaar. Na binnenkomst lopen ze zonder aarzeling langs de rolbaan de winkel in, meteen op zoek naar eigenaar ­Richard Molenaar. Spike wordt door hem een meter in de lucht gegooid, Roxy krijgt een dikke knuffel.

Buiten het winterseizoen stonden ze meerdere keren per week op de borstelige baan om hun techniek bij te schaven. Roxy doet dat nog steeds geregeld. "Alles wat ik hier fout doe, wordt meteen afgestraft," zegt ze. "Je kunt hier vrijwel elke bocht goed nabootsen. Als je het fout doet, lig je boven in de boarding."

Tussen oktober en april woont ze in de Oostenrijkse bergen bij Zell am See. Alleen rond kerst is ze thuis. Hoewel ze er amper waardering en aandacht voor krijgt uit Nederland - ze is na haar ­titel geen enkele keer geïnterviewd - haalt ze veel voldoening uit de sport. Ze heeft maar één doel: de beste worden.

Roxy en Spike op de skibaan van Heemskerk Beeld Carly Wollaert

IJzeren veer
Voor Spike, meer een natuurtalent dan zijn zus, is het inmiddels twee jaar geleden dat hij trainde in de sneeuw. In de warming-up van zijn eerste WK reuzenslalom in het Zwitserse Sankt-Moritz brak hij een bot in zijn hand. De breuk luidde het einde in van zijn topsportcarrière. "Ik was als tiener net doorgebroken," zegt Spike. "De kwalificatie voor het WK was een formaliteit. Ik moest me bij de beste 25 skiën, terwijl slechts een enkeling echt beter was. Ik maakte me er totaal geen zorgen om."

Misschien werd juist die instelling hem fataal. "Ik ging met een ski langs de verkeerde kant van het poortje en sloeg over de kop. Mijn hand knalde vol op het volgende paaltje. Daar zat een ijzeren veer in, waardoor een bot brak."

De buitenste knokkel van zijn hand was weg, er hingen allemaal losse vellen. Twee dagen ­later probeerde hij het met een spalk bij de WK op de slalom, zijn beste onderdeel. Binnen tien meter stond hij jankend naast de baan. De pijn was te hevig.

Nadat het bot was genezen, probeerde hij zijn oude niveau te halen, maar zijn rug kon de kracht niet meer aan en opnieuw stond hij maanden aan de kant. Hij besloot het skiën vaarwel te zeggen en iets anders te gaan doen. Nu werkt hij een paar keer per week als crossfitcoach.

Dertig weken van huis
Roxy, een stuk ingetogener dan haar broer, zou graag weer met hem in de sneeuw staan. "Stiekem hoopt iedereen dat Spike terugkeert op de piste. Mensen zeggen dat hij de potentie had om aansluiting te vinden bij de wereldtop."

Spike spreekt haar niet tegen. "Het klinkt misschien arrogant, maar ik hoopte daar twee jaar geleden wel op. Als ik kijk hoe ik mij ontwikkelde, naar mijn progressielijn, die ging altijd steil omhoog. Als ik nooit tegenslagen had gekend, zou het interessant zijn geworden. Maar ik heb geen spijt. Ik heb nu een leven met een baan en vrienden die ik vaak zie. Dat ruil ik liever niet opnieuw in voor dertig weken per jaar van huis."

Roxy fronst haar wenkbrauwen. Zij kan zich een leven zonder sneeuw en pistes niet voorstellen. Ze heeft sowieso nog geen seconde met de ­gedachte gespeeld om te stoppen. "Terwijl leeftijdsgenoten in klaslokalen zitten, sta ik in de winter dagelijks in de zon op een berg. Dat is toch heerlijk?"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden