Sifan Hassan won dit jaar onder meer de 1500 meter op de WK atletiek in Doha.

Plus Portret

Sifan Hassan: puur, eigenzinnig en extreem fanatiek

Sifan Hassan won dit jaar onder meer de 1500 meter op de WK atletiek in Doha. Beeld ANP

Nederland is het land waar Sifan Hassan zich het meest thuisvoelt, al is ze er nog maar zelden. Ze zegt altijd wat ze denkt, maar weinigen kennen haar echt. ‘Ze kan iets stugs hebben, tot ze je vertrouwt. Dan komt de ware Sifan boven.’

Blijf nog vijf dagen hier, werd er op haar ingepraat, het zou goed zijn als je bij het Sportgala aanwezig bent. Maar toen Sifan Hassan tot Sportvrouw van het Jaar werd verkozen, moesten haar collega’s en fans het met een videoverbinding doen. Ze was alweer naar de Verenigde Staten gevlogen. Natuurlijk zou ze er graag bij zijn geweest, maar Hassan vond het de hoogste tijd de training te hervatten bij haar coach in Portland, waar ze sinds eind 2016 traint. Na haar twee gouden medailles op de voorbije WK is de honger naar succes bij de Olympische Spelen in Tokio alleen maar groter geworden. Daar hoort dus ook bij dat ze nauwelijks meer in Nederland is, het land waar de geboren Ethiopische zich het meest thuisvoelt.

Zwijgzaam over Ethiopië

In Portland staat ze met Tim Rowberry op de baan – tot oktober dit jaar de assistent van Alberto Salazar, maar sinds diens schorsing wegens dopingovertredingen is hij nog belangrijker voor Hassan geworden.

“Ik was onmiddellijk onder de indruk van haar talent, onvergelijkbaar met iedere andere atleet met wie ik heb gewerkt,” zegt Rowberry. Ze moeten Hassan vooral afremmen. Aarzelend: “Misschien wordt ze boos als ik dit zeg, maar eerder dit jaar was ze een beetje overtraind. Ze kwam in een niet zo goede vorm naar de FBK Games in Hengelo, had een maand gevast voor de ramadan. Pas toen we bespraken waar de vermoeidheid door zou komen, bleek dat ze na de training af en toe nog een extra interval deed, wanneer wij, de coaches, al weg waren.”

Voor de camera’s maakt Hassan van haar hart geen moordkuil. Ze zegt wat ze denkt. Tegelijkertijd kennen zelfs de mensen met wie ze jarenlang dagelijks optrok, haar levensverhaal niet of nauwelijks. Over haar jeugd in Ethiopië laat ze nauwelijks iets los. Tot haar elfde leefde ze bij haar moeder, daarna bij haar oma, tot ze op 15-jarige leeftijd naar Nederland kwam.

Joost Vollaard, jarenlang haar fysiotherapeut: “Ze heeft het weleens over haar moeder, die ze al lang niet meer heeft gezien. Ze is ook bang dat haar moeder haar geen goede moslima vindt. omdat ze in haar shirtje loopt en omdat ze niet altijd de ramadan even goed heeft gevolgd. Toch praat Sifan vol liefde over haar moeder, die volgens haar streng was en als ze weer eens iets kwijt was zei: ‘Je verliest jezelf nog eens.’ Dat ze van plek naar plek is rondgestuurd, merk je. Ze was vaak op zichzelf aangewezen, heeft minder sturing gehad. Ze is sociaal, maar kiest uiteindelijk altijd haar eigen weg.”

Op boksles

Honoré Hoedt, haar trainer tussen 2011 en 2016, kent de atlete door en door. Onder zijn leiding werd de ruwe diamant Hassan indertijd geslepen, op de baan, de grasvelden en in het bos van Papendal. Hij hielp haar met haar naturalisatie tot Nederlandse, en stuurde haar naar boksles, omdat ze tijdens races niet graag in contact kwam met andere loopsters. “Ik wil niet speculeren,” zegt hij. “Maar ze is om gegronde redenen uit Ethiopië weggegaan. Dat heeft waarschijnlijk ook voor die zekere mate van terughoudendheid in haar karakter gezorgd. Ze kan iets stugs hebben, totdat ze je vertrouwt. Dan komt de ware Sifan naar boven, en die is heel vriendelijk, heel leuk en puur. Ongelooflijk authentiek. Praat niemand naar de mond. Een intrigerende persoonlijkheid.”

Hoedt lacht als hij bijvoorbeeld denkt aan 2015, toen hij haar flink moest ompraten om naar de EK cross te gaan. Ze had winstkansen én de wedstrijd zou goed zijn in opmaat voor het baanseizoen zijn. Hassan wilde niet, stribbelde tegen, maar stond uiteindelijk toch aan de start. Ze won. Een minuut na de podiumceremonie stond ze voor de neus van Hoedt en gaf ze nukkig haar gouden medaille af. “Hier heb je jouw medaille, van mij hoefde het niet!”

Boos na verlies

Als Hassan verliest, is ze eerder boos dan verdrietig. “De open, vrolijke Sifan is dan helemaal weg,” zegt fysiotherapeut Vollaard. Zo dribbelde Hassan in 2015 in Monaco de laatste meters van de 1500 meter uit, omdat ze niet meer kon winnen van Genzebe Dibaba. Dibaba liep een wereldrecord en Hassan had achteraf pas door dat ook zíj een wereldtijd had kunnen lopen. “Toen was er geen contact meer met haar te krijgen. Dat nam heftige vormen aan. Ze verdween van de aardbodem. Pas na twee weken trok ze weer bij. Ik heb mij echt wel zorgen gemaakt, maar ze is er de laatste jaren volwassener in geworden.”

Ze kan beter met verlies omgaan, bovendien zijn de keren dat ze verliest zeldzaam geworden. De mooiste dag in haar sportieve leven beleefde ze zonder twijfel op de voorbije WK in Doha. Na jaren van teleurstellingen op de grote toernooien waren er nu twee wereldtitels. In Tokio moeten daar olympische titels bij komen. Op de 5000 en de 10.000 meter. “Twee goud,” zei Hassan zelf al, alsof het volstrekt logisch is. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden