PlusNieuws

Sifan Hassan is alle stress op 5000 meter de baas en pakt historisch goud

Met Sifan Hassan (28) op de 5000 meter wint Nederland voor het eerst sinds 1992 weer olympisch goud in de atletiek. En dat op een dag vol dramatiek, chaos, stress en pijn.

Sifan Hassan is dolgelukkig met haar goud op de 5000 meter. Beeld AFP
Sifan Hassan is dolgelukkig met haar goud op de 5000 meter.Beeld AFP

“Wauw!,” roept Sifan Hassan, na anderhalf uur interviews geven. “Ik ben moe nu.” Van het lopen? Ja, ook. Maar vooral: “Van alle vragen, van alle drama vandaag. Kijk wat er allemaal is gebeurd. Crazy!”

Ook Hassan zelf kan amper bevatten hoeveel verschillende emoties ze vandaag heeft gevoeld. Het ranke lijf waarmee ze op deze maandag in Japan de wereld heeft verbaasd, zit in de Nederlandse vlag gewikkeld. Net zoals tijdens haar ereronde op blote voeten door een nagenoeg leeg Olympisch Stadion, waarbij ze flirtte met de fotografen en vrolijk babbelde in een camera die op wieltjes met haar meereed. Hier, in Tokio, wordt het eigenzinnige loopwonder olympisch kampioen op de afstand die haar derde keus was. En het is pas het begin.

Haar hart gevolgd

Dit is niet het verhaal van één gouden medaille. Dit is nu al, hoe bijzonder ook, groter dan dat. Dit is het verhaal van een eigenwijze 28-jarige vrouw die zo van hardlopen en de uitdaging opzoeken houdt dat ze, dwars tegen de stroom en vele adviezen in, haar hart volgt en óók op de 1500 en 10.000 meter als favoriet van start zal gaan.

Sinds de bekendmaking dat ze niet twee, maar liefst drie afstanden loopt op deze Spelen, gonst haar naam door de hele sportwereld. Dat wordt nog eens versterkt door de serie van de 1500 meter, ’s ochtends, waarin ze op 390 meter van de streep valt. Pats, op haar rechterheup, waaruit ze vervolgens vanuit ligstand een verschroeiende 300 meter schudt. Hassan wint de serie, alles en iedereen in verbazing achterlatend.

Die beelden gaan, begeleid door schitterend commentaar in verschillende talen, het internet over. Het maakt dat ze bij de BBC in de avond letterlijk handenwrijvend uitkijken naar ‘the climax of the evening, with the amazing Sifan Hassan’. De ‘triple’ leeft. Na afloop plaatst The New York Times meteen een verhaal online: ‘One gold down, two to go.’

Maar voor het zover is, heeft het hoofd van Hassan overuren gemaakt. “Die val heeft mij zoveel energie gekost. Het was een soort nachtmerrie. Ik kon het niet geloven.” Op de terugweg van het stadion naar het hotel merkt ze al: dit is niet goed. “Het leek wel of ik twintig koppen koffie had gedronken. Ik kon niet rustig blijven.”

Even denkt ze: doe die 5000 meterfinale maar over drie uurtjes. Met zoveel adrenaline in het lichaam. Maar daarna nemen de pijn en de twijfels toe. Of ze het nu wil of niet, Hassan hoort stemmetjes tussen haar oren. “Je kan het niet. Nee, ik kan. Je kan het niet. Nee, ik kan.”

Ineens vraagt ze zich af waarom ze in hemelsnaam nou zo groots moest denken. “Ik had spijt dat ik voor die afstanden had gekozen. Dacht dat het dom was. Dat mensen misschien gelijk hadden dat ik het niet moest doen.”

Twaalf uur na haar val stapt ze opnieuw de baan van het Olympisch Stadion op, na een periode vol chaos en stress, voor een inspanning van 12,5 ronde die haar vijf jaar na de teleurstellende Spelen in Rio de Janeiro eindelijk het gedroomde olympische succes kan bezorgen. Hassan neemt haar vertrouwde plek achter in de groep in, de concurrentie uit Kenia en Ethiopië maakt de wedstrijd niet hard.

Het gevolg: in elk rondje ebben de twijfels bij Hassan weg. Zij weet: neem mij mee naar het laatste rondje en ik win. “Ik was zó blij dat ze niet harder gingen. Was zo dankbaar met nog twee rondjes te gaan. Wauw! Het laatste stukje ben ik altijd goed.” Dat zei ze niet alleen vanwege haar weergaloze sprint. “Ook omdat ik weet: daarna ben ik klaar en mag ik liggen. Geen probleem.”

Opvolgster Van Langen

Dat het haar is gelukt, maakt haar ‘zó zó zó blij’. Ze glundert wanneer de naam van Ellen van Langen valt, de vrouw die ze 29 jaar na de Spelen in Barcelona opvolgt. Als 15-jarige vluchtte ze uit Ethiopië naar Nederland en daar heeft ze haar looptalent ontdekt en ontwikkeld. “Ik ben blij dat Nederland een gouden medaille wint. Dit zijn de Spelen. Hier gaat het niet alleen om de atleten, maar ook over de landen.”

En nu? “Ik ben blij met dit. It doesn’t matter. Na alle drama heb ik goud. Ik doe mijn best, ik geef alles. Als ik win: alhamdoelillah (godzijdank, red.). Als ik niet win: alhamdoelillah. Alle druk is eraf.” Het is tekenend voor haar jaar, waarin ze al zo vaak in gesprek ging met zichzelf. Soms lijkt het alsof er twee Sifans zijn, zegt ze. “Een normale. En een niet normale.”

Twee Sifans. Dat verklaart een hoop. Want ze maken veel te veel mee voor één persoon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden