Plus

Schrijven over Kleine Messi: 'Het wordt ook jouw wereldje'

Haar Kleine Messi is begonnen op de middelbare school en aan een nieuw seizoen bij de Ajaxjeugd. Voetbalmoeder Ellen Dikker bundelde haar columns voor Het Parool en blijft op Ajax.nl over hem schrijven.

Ellen Dikker zag tot haar verwondering haar liefde voor voetbal groeien Beeld Linda Stulic

Nooit had cabaretier Ellen Dikker (47) gedacht dat ze voor de sportpagina's van een krant zou schrijven. Nooit had ze gedacht dat ze, zelfs als ze alleen thuis was, zou inschakelen op de sportzenders om voetbalwedstrijden te volgen. En dat ze die nog spannend zou vinden ook.

Het is te danken aan haar zoontje, in Dikkers columns voor deze krant 'de Kleine Messi' genoemd. Dikkers zoon zit bij Ajax. Bij de jeugdselectie. Zes dagen per week is hij te vinden op De Toekomst, het sportpark waar alle Ajaxteams hun trainingen houden. Een jongensdroom, een avontuur. En, zag Dikker, een bron van verhalen.

Blog, column, boek
Het leven van haar oudste veranderde drastisch toen hij vier jaar geleden door Ajax werd geselecteerd. En daarmee veranderden ook de levens van zijn ouders en van zijn kleine broertje. "Ik merkte dat het me nogal veel bezighield," zegt Dikker op het terras van De Buurtboerderij, tegenover de amateurclub waar haar Kleine Messi ooit begon met voetballen.

"Je bent de hele tijd op de club, op een gegeven moment wordt het ook jouw wereldje. Ik had de behoefte daarop te reflecteren, erover te schrijven. Dus toen ben ik een blog begonnen." Die werd opgepikt door Het Parool en veranderde in een wekelijkse column. Tot afgelopen zomer schreef ze wekelijks over de verbazende voetbalwereld. Anderhalf jaar aan columns vulde ze daarna aan en bewerkte ze tot een boek, dat morgen verschijnt.

Het is niet altijd makkelijk, het schrijven over Ajax, over haar zoon. Ze moest haar eigen positie vinden tussen de voetbalclub, haar zoontje en het schrijven. "Ik wil bijvoorbeeld niet te kritisch zijn over de club. Het gaat om mijn ervaringen, en om die van mijn kind."

Andere wereld
Soms is ze bang dat ze te veel voor hem spreekt. "Mijn zoon heeft het recht op zijn eigen ervaringen en mening, dus daar moet ik zorgvuldig in zijn," zegt Dikker. Ze koos er daarom voor haar teksten min of meer anoniem te houden, door zijn naam niet te noemen.

"Ik heb het natuurlijk over mijn zoontje, ik krijg veel stof van hem aangeleverd, maar het gaat eigenlijk meer in het algemeen over een kind in de jeugdopleiding. Het is een verhaal over hoe zoiets je gezin kan veranderen. En over een andere wereld, waar je onverwacht in terecht kan komen, terwijl je dat misschien nooit had gedacht." Die andere wereld heeft ze omarmd. Daarom kijkt ze nu dus voetbal, en vindt ze het mooi.

Dikker ziet in het voetbal overeenkomsten met haar omgeving, het theater. "Zo'n jeugdopleiding is een bijzondere biotoop, met eigen codes en eigen taal, net als in de theaterwereld. Mijn beste vrienden heb ik daaraan overgehouden: je maakt dezelfde hoogte- en dieptepunten mee, je leert elkaar beter kennen dan wie dan ook. Zo moet het ook zijn voor mijn zoontje."

Performen
Ze herkent in het voetbalveld zelfs een podium. "Je moet performen. Als de finale van een belangrijk toernooi is, staan honderden mensen langs de lijn. Zelfs bij die kleine mannetjes. En ik zie: een aantal jongens geniet daarvan." Ze denkt even na. "Voetbal is een soort dans. Hoe die jongens om elkaar heen bewegen, passen, schieten, veel mensen beseffen niet hoe knap het is. Ik vind het een genot om naar te kijken, als er mooi wordt gevoetbald."

In haar columns beschrijft ze, vaak verwonderd, hoe haar liefde voor het voetbal groeit. Ze laat doorschemeren hoe trots ze is op haar zoon, maar deelt ook haar worsteling met de intensiteit van de jeugdopleiding. Dikker: "Je kinderen zijn een verlengstuk van jezelf, ik voelde me een beetje opgetild toen hij werd gekozen voor het team. Maar uiteindelijk gaat het vooral over loslaten. Hij moet het zelf kunnen."

Dat loslaten kwam snel: de jongen was acht toen hij werd geselecteerd. "Bij de amateurclub was de afstand klein. Daar breng je hem zelf naar de wedstrijd, strik je nog even zijn veters, geef je hem een stukje fruit. Nu gaan ze met een bus waar je achteraan rijdt, een enorm verschil. Normaal gaat je kind rond zijn achttiende een eigen leven leiden. Bij Ajax is het al veel eerder. Het enige dat je kunt doen, is erop vertrouwen dat ze het beste met hem voor hebben, en blijven peilen of hij het nog naar zijn zin heeft."

Dat laatste zit tot nu toe wel goed. Er zijn ups en downs, natuurlijk, de wetten van de topsport zijn hard. Toch gaat de Kleine Messi ervoor. Op jonge leeftijd blijkt hij toch echt zijn passie gevonden te hebben. Een heftige passie, weliswaar, die zijn tol eist, maar waardoor hij ook uitzonderlijke dingen meemaakt.

En zijn moeder met hem. Ze deelt haar ervaringen als voetbalmoeder dit seizoen op Ajax.nl met een maandelijkse blog. Ooit is Dikkers zoontje het misschien zat, dat geschrijf over hem. Dan houdt het op. "Dit boek is dan een tastbare herinnering. Voor later, zodat we weten hoe het was."

Ellen Dikker, De Kleine Messi, Ambo Anthos, € 15,00, Verkrijgbaar: 20 september.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden