PlusInterview

Schaatser Michel Mulder: ‘Ik vergat bijna wat ik wel had gewonnen’

Tweeënhalve maand geleden beëindigde Michel Mulder (34) zijn schaatscarrière. Hij blikt terug op zijn worsteling na het olympisch goud. Het is goed zo. Het échte vuur ontbrak de laatste jaren, denkt hij nu.

Michel Mulder op de 500 meter in februari 2019 in Hamar.Beeld BSR Agency

Michel Mulder dacht altijd: mocht ik ooit olympisch kampioen worden, dan wil ik het zo doen als Epke Zonderland. Een normale, nuchtere gast blijven. Niet arrogant, leuk, goed overkomen voor de camera. Epke is een held, vindt Mulder. Dus het was wel een beetje raar dat de schaatser jaren later uitgerekend met turn­kampioen Zonderland in een supermarkt liep en een meisje op haar knieën ging voor een aanzoek, aan hém.

“Volgens mij was het een grapje, een weddenschap,” zegt Mulder. Verderop stonden vriendinnen te lachen. Hij begon ook te lachen en zei: “Sorry, daar moet ik nog even rustig over nadenken.” Daarna gingen de twee sporters verder met boodschappen doen.

Een olympische titel verandert een leven. Het brengt veel, heel veel. Het neemt ook. Het schept verwachtingen, creëert druk en haalt een stukje ongedwongenheid weg. Hij had er last van. Zijn tweelingbroer Ronald, in 2014 derde op de 500 meter in Sotsji, zei een halfjaar na de Spelen: “Hoe kan het dat ik blijer ben met brons dan jij met goud?” Mulder, nu, thuis in Zwolle: “Dat deed wel heel erg zeer.”

Hij heeft er op zijn 34ste al meerdere carrières op zitten, die te zien zijn in zijn appartement. Tegen de muur staat een houten klimrek, naast het keukenblok een turnbok, in de boekenkast een verzameling van ’s wereld belangrijkste schaats- en skeelerprijzen. Mulder was ooit gymleraar, voordat hij fulltime topsporter werd. “Ik ben laat doorgebroken, heb alles in heel korte tijd gewonnen en ben toen weer redelijk snel van het podium gegaan.” Die laatste opmerking gaat vergezeld van een spottend lachje. Aan zelfspot geen gebrek.

Het vuur ontbrak

Dan, desgevraagd: “Dat is niet helemaal eerlijk, ik was er niet zomaar. Het duurde natuurlijk ook wel vier jaar voordat ik goed was.” Hij klopt zichzelf nou eenmaal niet snel op de borst. “Ik heb het geluk gehad dat het jaar waarin ik heel goed was, ook het jaar van de Spelen was.”

Er was een periode waarin zijn olympische medailles (goud op de 500 meter, brons op de 1000) werden verbannen uit de woonkamer. Ze waren niet representatief voor zijn presteren, vond hij. Hij werd in 2013 en 2014 wereldkam-pioen sprint en haalde een jaar na de Spelen ook nog zilver op de WK afstanden. Daarna volgde een worsteling, stond hij nooit meer op het hoogste podium en haalde hij zijn niveau van weleer niet meer. Laatst zag hij een filmpje van zijn afscheid bij de EK afstanden in Thialf. “Ik was zo gewend geraakt aan het niet halen wat ik wilde, ik was bijna vergeten wat ik wel had gewonnen. Jeetje, dacht ik, het is ook wel heel veel.”

Dankzij het team waarin hij reed, waren zijn laatste jaren als topsporter leuk. Er was veel lol, hij was fit, tijdens trainingen ging het goed. “Ik vond eigenlijk alles leuk, tot de dag voor de wedstrijd. Dan vond ik er niks meer aan en wilde ik me het liefst afmelden.” Wedstrijdspanning had hij altijd, daar maakte hij nooit een geheim van, daar presteerde hij juist goed door. Maar na de Spelen werd dat anders.

“Ik was altijd bangig en zenuwachtig, maar ik wilde het heel graag. Later veranderde dat. Dan dacht ik: maar wat wil ik dan? En dat kon ik mezelf niet uitleggen. Dan maakte ik missers op de belangrijke momenten, terwijl ik dat eerder nooit had.”

Het is goed zo, het is klaar. Het échte vuur ontbrak de laatste jaren, denkt hij, nu er afstand is. Vroeger wilde hij laten zien dat het combineren van twee sporten mogelijk was. Hij wilde de heersende opvatting doorbreken. Mulder werd in 2012 wereldkampioen op skeelers, vlak daarna kwam zijn grootste schaatssucces. “Dat vuur ben ik kwijtgeraakt in Sotsji. Toen had ik alles bereikt.”

Spijt van zijn beslissing om te stoppen heeft hij geen moment gehad. Zelfs niet toen hij in januari meetrainde met de ploeg en aangespoord door trainer Gerard van Velde (‘Ah joh, doe even’) nog een temporondje schaatste. Het werd zijn snelste tijd van het seizoen. Wat dat zegt? “Dat presteren deels loslaten is. Dat is niet frustrerend. We moesten er natuurlijk heel hard om lachen, maar je weet ook: als ik een wedstrijd ga rijden, ben ik weer terug bij af.”

‘Een dingetje’ in de familie

Er is veel meer dan een 500 meter in 34 seconden. Dat werd pijnlijk duidelijk toen zijn vader op oudejaarsdag met klachten in het ziekenhuis belandde. Een paar weken later volgde een openhartoperatie. “Ik had op dat moment helemaal geen tijd om te balen dat ik niet meer ging schaatsen. Schaatsen werd zó ondergeschikt.”

Hartproblemen zijn ‘een dingetje’ in de familie. Vader en moeder Mulder kregen zeven zonen, met de tweeling als laatste. “Maar mijn ouders verloren de vierde toen hij 2,5 jaar was. Hij had een hartafwijking en overleed aan de complicaties van een operatie. Een hartoperatie ligt dus iets gevoeliger bij ons.”

De avond voor de operatie lag Mulder wakker. Uiteindelijk besloot hij midden in de nacht op YouTube een openhartoperatie te bekijken, van begin tot eind. Dat vindt hij ‘superinteressant’. “Ik wilde weten hoe dat gaat en ik kon niet slapen, dus wat moest ik dan doen?”

Een dag later zat hij bij zijn moeder, die MS heeft. Het was een doordeweekse dag, maar door zijn besluit om te stoppen had hij geen verplichtingen. “Sommige dingen gebeuren met een reden, denk ik altijd. En dus kon ik de hele dag van de operatie en ervoor en erna met mijn moeder mee, die niet zonder zorg kan. Van fulltime sporter naar fulltime mantelzorger. Heftig, maar ook fantastisch.”

Fantastisch omdat heftige periodes mensen ook dichter bij elkaar brengen. De operatie was succesvol, de zorgen zijn voorbij. “Het werd een heel waardevolle tijd. Door zoiets besef je weer even dat het niet om een rondje van 23 seconden draait, maar om dit. Om familie.”

Toekomst als trainer?

Tegenwoordig is bijna elke avond in zijn agenda gevuld. Dat kon voorheen nooit. Het is ook prettig dat Kerstmis niet meer beheerst wordt door een van de belangrijkste wedstrijden van het jaar, de NK afstanden. “Ik ga het niet missen dat iedereen kerst viert en wij net een paar korrels rijst weg krijgen omdat we zo nerveus zijn.”

Woensdag neemt Mulder nog één keer op schaatsen de starthouding aan. Hij is overgehaald voor een sprintwedstrijd tussen internationale toppers in Leeuwarden. Daarna is het echt voorbij. Hij denkt over een toekomst als schaatstrainer. Wellicht bij Reggeborgh, het team waarvoor hij de afgelopen jaren uitkwam. Een doel heeft hij al: “Een Nederlandse vrouw aan het eerste olympisch goud op de 500 meter helpen. De enige titel die we nog niet hebben.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden