Sari van Veenendaal geniet van de topsportmentaliteit bij Atlético, ook al heeft het leven in Spanje ook keerzijden.

Plus Interview

Sari van Veenendaal: ‘Ik ben nog steeds een verlegen persoon’

Sari van Veenendaal geniet van de topsportmentaliteit bij Atlético, ook al heeft het leven in Spanje ook keerzijden. Beeld FIFA via Getty Images

De ooit zo verlegen Sari van Veenendaal (29) werd in 2019 hét gezicht van het vrouwenvoetbal in Nederland. Captain van een team dat tweede werd op het WK. En de beste keepster van de wereld.

Sari van Veenendaal heeft haar favoriete koffiebar San Diego uitgekozen voor het interview, in het fraaie centrum van Alcalá de Henares, net buiten Madrid. Een stadje dat op de Unesco-lijst van werelderfgoed prijkt. Het is de plek waar haar nieuwe leven zich afspeelt. Waar Van Veenendaal woont en waar het gelikte complex van haar nieuwe club Atlético Madrid staat.

De keepster is ontspannen en de fotograaf neemt zijn tijd. “Dit is eigenlijk helemaal niet mijn ding,” zegt ze tijdens weer een paar klikken van de camera. Maar ze moppert geen moment. Ook een passerende fan op de hoofdstraat van Alcalá krijgt ruimschoots de aandacht. Van Veenendaal, uitgeroepen tot de beste keepster van de wereld, is een voorbeeld voor velen. Ze is trots op die status en gedraagt zich ernaar.

Uw vader Wim was erbij toen u in Milaan werd uitgeroepen tot beste keepster ter wereld. Waarom wilde u per se uw vader erbij hebben?

“Ik ben pas op mijn twaalfde gaan voetballen, mijn vader heeft me die eerste jaren overal heen gebracht. Mijn ouders en zus gunnen mij altijd het beste, wat ik ook doe. En dat gala in Milaan... ik weet dat mijn vader het mooi zou vinden, voor één keer. Hij zei aan het einde van de avond: ‘nou, dat was leuk, hè’. En zo was het ook precies. Ik ben voor mijn familie niet anders dan vijf jaar geleden. Ze moeten mij missen omdat ik in Spanje woon. Op deze manier wilde ik wat terugdoen.”

De speech was steengoed, een inspiratie voor jonge meiden met grote dromen.

“Ik had het goed voorbereid. Dat podium krijg je maar één keer. En dan maar hopen dat het lukt. Ik had ook een noodspeech in mijn hoofd. Zo van: ik hou van jullie allemaal en een fijne avond. Maar de uitgebreide versie kwam er wel aardig uit.”

Heeft u een lange weg moeten afleggen om dat te kunnen?

“Absoluut, ik ben nog steeds een verlegen persoon. Al zal mijn moeder niet beamen dat ik vroeger rustig was. Maar ik heb wel geleerd dat om te zetten in vertrouwen in mezelf. Dat heeft ook te maken met mijn prestaties, het aanvoerderschap bij Oranje en mijn ontwikkeling. Er worden andere dingen van me gevraagd. We hebben veel ervaren speelsters die allemaal hun eigen rol hebben in de groep. Ik leg achter de schermen verbindingen. Ik probeer voor een goede harmonie te zorgen. Zo ben ik opgevoed. Iedereen moet zich thuis voelen.”

We zien niet veel over uw persoonlijke leven en de mensen om u heen op sociale media. Hoe komt dat?

“Ik heb daar een aantal jaar geleden heel bewust voor gekozen. Mijn familie en vrienden wil ik niet in de aandacht zetten. Mijn bekendheid hangt samen met wat ik doe. Ik heb de verantwoordelijkheid om die bekendheid te gebruiken om het vrouwenvoetbal te promoten en jonge meiden te inspireren. Dat doe ik met hart en ziel. Maar mijn Instagram staat dus niet vol met foto’s van familie en vrienden. Alleen mijn zus komt erop voor. Mijn ouders, vriendinnen en partner niet. Ik wil niet dat mijn aandacht hun aandacht wordt.”

Van Veenendaal vertelt enthousiast over Atlético, de Spaanse grootmacht die haar felbegeerde handtekening onder het contract kreeg. Ze vertelt het prachtig te vinden dat Atlético speciaal voor de vrouwentak een nieuw complex bouwde. Dat ze geniet van de topsportmentaliteit. Maar ze praat óók open over de keerzijden van het bestaan. Dat het soms zwaar is om elke dag in Spanje alleen thuis te komen. Dat er niemand is om een bakje koffie mee te drinken.

Uw partner woont niet in Spanje?

“Nee, in Nederland. Dat was ook al zo toen ik bij Arsenal speelde en in Engeland woonde. Voetbalsters in Nederland gaan naar het buitenland om de beste te worden. Mannen nemen hun hele gezin mee. Zo werkt dat bij ons niet. In Engeland woonde ik met twee aanvankelijk onbekende huisgenoten die niks met voetbal hadden. Dat zijn vrienden geworden. Maar uiteindelijk ben ik hier om te voetballen. Het liefste ben ik in Nederland. Dat geeft me energie, maar het reizen kóst ook veel energie. Dat vind ik het allermoeilijkste. Je bent er niet op de momenten die je met elkaar wilt delen. Dat is op sommige momenten een groot offer. Maar alles voor het hogere doel.”

Dan is zo’n uitverkiezing tot beste keeper van de wereld wel een bevestiging van die keuze?

“Ook ja. Dat ik als individu word gekozen, maakt het ook wel wat ongemakkelijk. Je wordt boven de groep uit getild. Daar hou ik niet van. Maar het voelt wel als waardering voor alle uren die ik heb gemaakt en die niemand ziet. Maar dat geldt niet alleen voor mij. Dat geldt voor alle 23 meiden die het WK hebben gespeeld. Dat is nu eenmaal topsport en daar kiezen we voor.”

Aan de binnenkant van uw pols staat met sierlijke letters ‘Goud’. Normaal bedekt door keepershandschoenen. Nu is de tatoeage duidelijk zichtbaar. Is die nieuw?

“Nee, die heb ik na het behalen van de Europese titel van 2017 laten zetten. Dit zijn ook dingen die ik niet op mijn sociale media zet. Als mensen ernaar vragen, wil ik het best uitleggen. Maar het zijn geen dingen die ik uit mezelf aan de wereld vertel. Zoiets doe je voor jezelf. Dat EK-toernooi veranderde alles in goud. Alles klopte, absoluut het hoogtepunt uit mijn carrière. Mijn prestaties heb ik te danken aan een select clubje mensen om mij heen, mijn gouden team. Een groepje vrienden en familie. Mijn goud, zo noem ik ze nog steeds. Ik voel me vereerd dat ik hen om me heen heb. Die tattoo verwijst dus niet naar een gouden medaille, maar naar die gouden mensen. Het is mijn eerste en laatste tatoeage.”

2019

“In Frankrijk wisten we van tevoren dat het WK niet beter kon dan het EK. Het was niet ons beste toernooi, maar we hebben wel geknokt. Het lukte uiteindelijk net niet, maar we hebben wel fantastisch ge­presteerd. Op het WK kon iedereen van ons winnen. Maar wíj wonnen alles. Tot aan de finale dan.”

2020

“Het jaar van de Olympische Spelen in Tokio. We zijn er voor het eerst bij als voetbalsters. Weer een mijlpaal, een nieuwe uitdaging. Onze motivatie is nog steeds enorm om daar weer te presteren. Om te laten zien wat we waard zijn. Om nieuwe generaties te motiveren.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden