PlusAchtergrond

Roeiparia’s pakken vier medailles: ‘Mijn hemel, we hebben het overleefd’

Een kwartet medailles, in anderhalf uur. Uitgerekend de Nederlandse roeiers deden het op dag vijf van de Olympische Spelen met goud, twee keer zilver en één keer brons. ‘Ondanks alles vier medailles. Dan hebben we toch iets goeds gedaan.’

Het Wilhelmus klonk in Japan voor Dirk Uittenbogaard, Abe Wiersma, Tone Wieten en Koen Metsemakers. Beeld ANP
Het Wilhelmus klonk in Japan voor Dirk Uittenbogaard, Abe Wiersma, Tone Wieten en Koen Metsemakers.Beeld ANP

Er werd met scheve ogen naar ze gekeken. Soms zelfs naar ze geschreeuwd. De Nederlands roeiers kenden de afgelopen dagen een verre van ideale voorbereiding op hun finales. Met drie besmettingen in de ploeg werden ze door andere landen uit de buurt gehouden, of met de nek aangekeken. Misschien niet eens onlogisch, iedereen komt in Tokio om te presteren. En wie weet was het ook een beetje psychologische oorlogsvoering. Maar makkelijk was het niet, vertellen alle roeiers die Nederland woensdagochtend aan vier prachtige olympische medailles en nu al het succesvolste olympische roeitoernooi ooit hielpen.

“Nu kunnen we onze schouders ophalen,” zei Tone Wieten (27), lid van de gouden dubbelvier, aan de Sea Forest Waterway in Tokio. “Maar ik vond het in het begin erg lastig. Elk land weet natuurlijk dat wij meerdere besmettingen hadden.” Het speelde een grote rol in de voorbereiding, maar na verloop van tijd ging de bemanning er beter mee om.

“De vraag is: laat je toe dat iemand invloed op jou heeft,” legde Koen Metsemakers uit. Antwoord: nee dus. Wieten: “We zijn er zelfs hechter van geworden. Het was als een grote golf die al varend op zee op je af komt. Je kan je ertegen verzetten en heel veel energie verliezen, of je laten meevoeren en er de schouders over ophalen.”

Na een misser in het tweede kwart van de race dacht Dirk Uittenbogaard even dat het alsnog mis zou gaan. Maar op een winderige baan maakte elke boot fouten. Zo bleef Nederland na tweeduizend meter stoempen uiteindelijk net de Britten en Australiërs voor. “We worden al ‘ploegje nooitgenoeg’ genoemd,” zei Metsemakers, een van de mannen achter het eerste goud voor Nederland in Japan, en dat onder deze omstandigheden. “Het zullen altijd bijzondere Olympische Spelen blijven.” Metsemakers: “Mijn hemel, we hebben het overleefd, tien dagen. De eindstreep gehaald.”

Lopende band

Ze kwamen aan de lopende band voorbij in de mixed zone, oranje roeiers met een medaille om de hals. Zelfs buitenlandse journalisten gingen op zoek naar de ‘Dutch difference’. De zilveren vrouwen van de vier-zonder straalden onder hun mondkapjes van oor tot oor. Ook zij gaven aan dat het was gebeurd in Tokio, coronashaming. “Er werd niet meer heel vriendelijk tegen ons gedaan, nee. Het word je natuurlijk nooit in dank afgenomen, ook al kon niemand er bij ons wat aan doen,” vertelde Ymke Clevering.

Feest bij Elisabeth Hogerwerf, Karolien Florijn, Ymkje Clevering en Veronique Meester. Beeld REUTERS
Feest bij Elisabeth Hogerwerf, Karolien Florijn, Ymkje Clevering en Veronique Meester.Beeld REUTERS

En Ellen Hogerwerf: “Iemand maakte heel even de fout om een paar Facebookberichten te bekijken. Maar al snel hebben we de knop omgezet. Onze hoofdcoach Josy Verdonkschot (een van de zes coronagevallen die momenteel in quarantaine zit) zegt altijd dat we weerbaar moeten zijn onder alle omstandigheden. Gisteravond zei hij: laat zien hoe graag je dit wil.”

Als er de de afgelopen dagen op de deur van een van de roeiers werd geklopt, sloeg het hart in de keel. Want zo kregen de drie het slechte nieuws te horen, Verdonkschot, skiffeur Finn Florijn en het lid van de begeleidingsstaf. “Niemand durfde de deur nog open te doen. Gelukkig bleken het ook schoonmaaksters, of gewoon de fysio,” kon Clevering er nu om lachen. “Maar het waren enorm spannende dagen.”

Toen Stef Broenink en Melvin Twellaar aan de startlijn lagen voor hun finale van de dubbeltwee, was de coronastress ineens ver weg. “Dan weet je: dit is tweeduizend meter roeien, dat kan ik, dat snap ik,” zei Broenink. Twellaar: “Geen woorden maar daden. Als je je uit het veld laat slaan, ben je voor niets gekomen.” Op drie tienden wonnen ze zilver, maar omdat ze alles hebben gegeven, voelt dat als winnen.

Melvin Twellaar (l) en Stef Broenink showen hun zilveren medaille. Beeld AP
Melvin Twellaar (l) en Stef Broenink showen hun zilveren medaille.Beeld AP

Sowieso zeggen de roeiers achteraf stuk voor stuk dat ze er geen fractie minder hard om hebben gevaren. Na 2018 is binnen de bond en de diverse boten een andere weg ingeslagen. Kort en goed: harder trainen, professioneler leven, constant grenzen opzoeken en echt een team vormen. Die filosofie was zo sterk, dat zelfs dit onvoorspelbare en onwerkelijke scenario in Tokio de roeiers niet kon afremmen. Of, zoals Lisa Scheenaard (met Roos de Jong brons in de dubbeltwee) het uitlegde: “We hadden hier een nieuwe horde te nemen, maar we zijn goed geworden in hordelopen.”

Lisa Scheenaard (r) en Roos de Jong aanschouwen hun bronzen medaille. Beeld ANP
Lisa Scheenaard (r) en Roos de Jong aanschouwen hun bronzen medaille.Beeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden