Poulidor in de Tour (1974).

Plus Ten slotte

Raymond Poulidor (1936-2019): eeuwige tweede maar wel razend populair

Poulidor in de Tour (1974). Beeld AFP

Hij was de eerste Franse winnaar van de Waalse Pijl en hij won de Ronde van Spanje in 1964. Op zijn palmares staan ook nog zeven Touretappes, Milaan-San ­Remo en twee keer zowel Parijs-Nice als de Dauphiné Libéré. Toch stond de Franse wielrenner Raymond ­Poulidor in eigen land vooral bekend als de ‘eeuwige nummer twee’: zijn pech was dat hij fietste in de hoogtijdagen van eerst Jacques Anquetil en daarna Eddy Merckx.

De populariteit van ‘Poupou’ kende echter geen grenzen.

Hij wist de Tour de France nooit te winnen, al stond hij acht keer op het podium: drie keer tweede, vijf keer derde, veelal met Anquetil of Merckx op de hoogste tree. Hij reed zelfs nooit in de gele trui. Het vergrootte zijn populariteit in Frankrijk alleen maar. Poulidor zat altijd van voor, maar het feit dat hij ‘sprintte als een strijkijzer’, zoals oud-Tourwinnaar Jan Janssen het noemde, heeft hem veel overwinningen gekost.

In 1964 had Poulidor de grootste kans op de Tourzege. Op de Puy de Dôme hing Anquetil in de touwen, maar Poulidor wachtte te lang met zijn demarrage. Op de meet hield Anquetil voldoende tijd over om het in de afsluitende tijdrit in Parijs af te maken. “Ik hoop dat je ooit de Tour zult winnen,” zei Anquetil op de Champs- Élysées, “want je verdient het. Je bent een waardig verliezer.”

Het was het begin van een levenslange vriendschap. In 2004 vertelde Poulidor tegen wielerverslaggever ­Jean Nelissen dat Anquetil na zijn carrière zijn eenjarige dochter Sophie eens had meegenomen naar de Tour. “Zij stond aan de kant en alle kinderen riepen: ‘Allez Poupou!’ Na afloop zei Anquetil: ‘Je zat me al dwars toen ik nog reed en nu wil zelfs mijn eigen dochter een pet met jouw foto erop’.”

Poulidor, een boerenzoon uit de ­Limousin, werd een volksheld. Hij verstond de kunst charmant om te gaan met zijn populariteit en was graag tussen de mensen. Ook na zijn carrière, die liep van 1960 tot 1977, bleef hij een graag geziene verschijning in de Tourkaravaan. De laatste jaren liep hij er steevast rond in een gele polo of blouse – een knipoog naar die ene trui die hij nooit droeg – om handen te schudden met etappewinnaars en truiendragers. Zo feliciteerde hij dit jaar tot twee keer toe Wout van Aert, bij het veldrijden de grote ­rivaal van zijn kleinzoon Mathieu van der Poel.

De laatste jaren werd Poulidor meer en meer ‘de opa van’. Zijn dochter ­Corinne ontmoette in 1987 op het Franse eiland Martinique de Nederlandse wielrenner Adrie van der Poel, even­eens een boerenzoon. De twee trouwden en kregen twee zonen: ­David en Mathieu. In huize Van der Poel-Poulidor in het Belgische Kapellen is de voertaal zowel Frans als ­Nederlands.

Een paar keer per jaar zagen David en Mathieu hun opa. Doorgaans met kerst en als ze in Frankrijk crossten. Zo stond hij anderhalf jaar geleden achter de dranghekken in Nommay toen Mathieu als winnaar over de streep kwam. ‘Mon petit phénomène’, zei hij toen.

Hij keek uit naar het moment dat Mathieu zijn opwachting zou maken in de Tour. Over twee jaar zou het gebeuren, sprak hij afgelopen zomer nog vol overtuiging.

Een maand geleden moest Poulidor met ernstige vermoeidheidsverschijnselen worden opgenomen in het ziekenhuis. Gisteren overleed hij, 83 jaar oud.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden