Raemon Sluiter gaat op zoek naar de plusjes

Sluiter, een gevoelsmens, had het idee dat hij thuis meer gewenst was dan op de tennisbaan. Luna, de dochter van zijn broer, had een tumor op de hersenstam, Sluiter wilde bij zijn familie zijn. Foto ANP/Marco de Swart Beeld
Sluiter, een gevoelsmens, had het idee dat hij thuis meer gewenst was dan op de tennisbaan. Luna, de dochter van zijn broer, had een tumor op de hersenstam, Sluiter wilde bij zijn familie zijn. Foto ANP/Marco de Swart

ROTTERDAM - Raemon Sluiter is weer helemaal de oude. Hij grapt en grolt er op los. Dat onder zijn rechteroog een grote blauwe bloeduitstorting zit, is ''een direct gevolg van mijn bekendmaking om weer te gaan tennissen. Niet iedereen is daar even blij mee.'' Het blijkt een geintje. De échte reden is net zo schokkend, vindt de dertigjarige Rotterdammer zelf. ''Ik heb bij een clinic een bal op m'n oog gekregen. Misschien zegt dat wel iets over mijn reactievermogen en moet ik me zorgen maken om mijn rentree....

Sluiter vertelde dinsdagmorgen op Rotterdam Airport ''dat het dusdanig kriebelde dat ik de jeuk niet kon weerstaan. Ik heb me over moeten én willen geven.'' In februari, bij het ABN Amro-toernooi nam hij officieel afscheid. De laatste jaren van zijn carrière raakte Sluiter minder en minder gemotiveerd. Er waren familieperikelen, zijn niveau werd ontoereikend. Het reizen ging hem tegenstaan, de muren van zijn hotelkamer kwamen op hem af. ''De twijfel sloop er meer en meer in. Ik was geneigd te zoeken naar de minnetjes.'' Nu is, zegt hij zelf, alles anders. ''Ik zit lekker in mijn vel, ga op zoek naar de plusjes.

Zijn liefde voor tennis bleef, ook na februari. ''Ik hoorde van anderen dat ze het nadat ze gestopt waren, een tijdje even helemaal gehad hadden met de sport. Maar twee weken later had ik al weer zin om een balletje slaan.''

Prof was hij echter niet meer. Daar was ook geen plaats voor in zijn hoofd. ''Ik was al een tijdje geen topsporter meer.'' Sluiter, een gevoelsmens, had het idee dat hij thuis meer gewenst was dan op de tennisbaan. Luna, de dochter van zijn broer, had een tumor op de hersenstam, Sluiter wilde bij zijn familie zijn. Op 9 juli overleed zijn nichtje. ''Het was een heel heftige tijd.''

Weer een beetje op adem gekomen, begon het bij Sluiter meer dan ooit te kriebelen. Eind september, begin oktober kwam de échte omslag. ''Ik vroeg me af wat is nu écht belangrijk voor me? M'n familie en vrienden stonden en staan op één. En wat vind je dan het leukste om te doen? Dat is tennissen, zelf tennissen.''

Sluiter merkte als coach van Thiemo de Bakker, en als zakenpartner van John van Lottum, dat hij de sport niet los kon laten. ''Ik heb prettig met beiden gewerkt, het was waanzinnig leuk zelfs, maar ik wil de baan weer op.''

Maar dan nog. Dat reizen, die hotelkamers, Sluiter zag nog wat haken en ogen. ''Het was altijd de grootste keerzijde van het proftennis.'' De scepsis verdween toen hij er een serieus gesprek met zijn levenspartner Fatima Moreiro de Melo over voerde. ''Faat zei: als het jou helpt dat ik, wanneer het kan, een week of wat mee ga naar de toernooien, dan doe ik dat. Daarmee neemt ze een deel van mijn bezwaren weg, zorgt ze dat ik een serieuze poging kan gaan wagen. Als iemand je steunt en begrijpt, geeft dat veel rust.''

Aan zijn hoogste ranking ooit, 46ste, denkt hij niet. ''Waartoe ben ik in staat? Misschien haal ik de top-honderd, of blijf ik steken rond 400. Ik krijg het antwoord, hoe dan ook. Ik geef het de tijd. Sta ik over een maand of zeven, acht nog nergens, dan trek ik niet zomaar de stekker eruit. Ik heb rust, ben vrij in mijn hoofd, wil er echt voor gaan.'' Mocht hij de top-honderd weer halen, dan zal de Rotterdammer ''even flink huilen.''

Maar zover is het nog lang niet. Het ABN Amro-toernooi, de Daviscup, hij wil er nog niet aan denken. ''Dat slaat nergens op. Ik heb daar nog niks te zoeken. Ik zal twee, drie maanden knetterhard moeten trainen. En dan onderaan beginnen, in de Futures. Misschien dat ik hier of daar een wildcard voor een Challenger krijg.''

Trainen is het devies. Veel trainen. Op en naast de baan. ''Het is onzinnig om van de een op andere dag 1500 buikspieroefeningen te doen. Maar er moet wel wat vanaf. Niet voor niets heb ik vandaag zwart aan, dat kleedt af. Ik ben een kilo of zeven te zwaar. Van Jhonny van Beukering heb ik begrepen dat je daar in een weekje vanaf kan zijn.'' Hij grijnst, zoals alleen hij dat kan. (GPD)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden