Plus

Racende aso's maken dijkweggetjes onveilig

In grote groepen en zonder al te veel stuurmanskunst denderen racefietsers door dorpjes en over smalle weggetjes. Asociaal en onveilig, klinkt het steeds vaker.

'Fietsers schreeuwen vaak hard naar elkaar; op sommige mensen komt dat agressief over'Beeld HH

Met zeker dertig man komen ze aangestoven, hun snelheid moet tegen de veertig kilometer per uur liggen. Het fietspad is hier, boven op de dijk tussen Durgerdam en Monnickendam, aan de smalle kant, maar de mannen trappen door alsof ze een kopgroep zijn in de Ronde van Vlaanderen.

Rode koppen, veel gesnuif, de blik op het stuur gericht. De tegenligger, een zeer ervaren fietser die altijd alleen rijdt, ziet het bijna fout gaan als de groep en hij elkaar passeren ter hoogte van een mooie, overzichtelijke bocht.

Onrustig en breeduit
Twee aan twee blijven rijden én volle snelheid houden én misschien niet zo heel goed kunnen sturen, is hier onhandig en onverantwoord. Alleen door het gras in te rijden kan de eenzame fietser een botsing voorkomen. Op de koop toe krijgt hij een aantal scheldwoorden naar zijn hoofd.

Je ziet ze oprukken in de landelijke gebieden rond de stad: grote groepen fietsers die zich de weg volledig toe-eigenen. Ze scheuren zonder ook maar een beetje in te houden dwars door dorpjes, rijden onrustig en breeduit en hebben meer oog voor hun kilometertellers dan voor hun omgeving, laat staan andere fietsers.

Mamils
Er gebeuren ongelukken, soms zelfs met ernstige gevolgen. Het gedrag van racefietsers staat ter discussie. Asociaal en onveilig, klinkt het steeds meer. Niet voor niets startte de Nederlandse Toer Fiets Unie (NTFU) vorig jaar een campagne om deze wannabe-coureurs op de etiquette te wijzen.

Zijn fietsers van die aso's of is er iets anders aan de hand? Er is zelfs al een term bedacht voor de herintredende veertiger, de mannen die fietsen zien als een mooie vorm van lichaamsbeweging. Mamils: 'Middle Aged Men in Lycra'.

De ervaring leert dat dit de probleemgroep is, in ieder geval geldt dat voor een deel van hen. In toenemende mate maken zij wegen onveilig op hun te nieuwe fietsen. "Het gaat er in sommige gevallen niet bepaald zachtzinnig aan toe," zegt Martijn van Es van de Fietsersbond. "Hoewel groepen fietsers vaak ook verkeerd worden begrepen. Ze roepen bijvoorbeeld vrij hard naar elkaar, om te waarschuwen voor paaltjes of andere verkeersdeelnemers. Sommige mensen vinden dat agressief overkomen."

Maar er is wel degelijk iets aan de hand, zegt hobbywielrenster Maan Klomp, een van de drijvende krachten achter een zich gestaag uitbreidende vrouwenfietsgroep die wekelijks trainingstochten rijdt. "De meeste wielrenners gedragen zich sociaal, maar er zit ook een aantal malloten tussen. Je mag het misschien niet zeggen, maar meestal zijn het mannen."

'Pardon' en 'bedankt'
Over dat geschreeuw bijvoorbeeld, vindt Klomp dat het ook een beetje gaat over de manier waarop. "Wij hebben afgesproken dat we 'pardon' en 'bedankt' zeggen als we passeren. En ik heb een bel gekocht, dat komt vaak wat vriendelijker over."

Plus: het is ook best ingewikkeld, zegt Klomp. "Als je in een groep fietst, moet je je nu eenmaal anders gedragen dan wanneer je alleen rijdt. Bij stoplichten bijvoorbeeld wil je niet de enige zijn die moet wachten terwijl de rest doorrijdt. Dan doe je soms dingen die eigenlijk net niet kunnen. Daar maken wij afspraken over, maar lastig is het."

Perceptie
Dat blijkt ook uit de cijfers: het aantal wielrenners dat terechtkomt op de spoedeisende hulp, is in vier jaar meer dan verdubbeld, blijkt uit onderzoek van VeiligheidNL.

In 2010 rapporteerden ziekenhuizen nog tweeduizend gecrashte wielrenners, in 2014 was dat getal opgelopen naar ruim vijfduizend. In vergelijking met andere sporten zijn de letsels daarbij vaak ook nog ernstiger: wielrenners breken sleutelbenen, hebben ingeklapte longen of lopen zelfs hersenschade op.

Mark Torsius van de NTFU kent de problemen. Het is 'een aandachtspunt', zegt hij, hoewel volgens hem perceptie ook een rol speelt. "Afgezet tegen het totale aantal fietsers moeten we het aantal incidenten niet overdrijven. En de oorzaak van problemen is natuurlijk lang niet altijd wangedrag."

Op de rijweg
De NTFU leidt 'wegkapiteins' op, zegt Torsius. "Die sturen op het gedrag van wielrenners, houden in de gaten of de deelnemers van groepen zich allemaal aan de regels houden. Bij mensen die echt in verenigingsverband fietsen, heeft dat een gunstig effect op het gedrag."

Ook volgens Klomp is het niet alleen een kwestie van asociaal gedrag. "Fietsers zijn ook met steeds meer, het is ook wel een beetje een ruimteprobleem."

Dat beaamt Van Es van de Fietsersbond. Hij maakt zich er hard voor om, daar waar mogelijk, groepen racefietsers op de rijweg te laten rijden. "Ze gaan vaak hard en op veel wegen rijden maar weinig auto's. Dat kan dan best."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden