PlusAchtergrond

Qatar geen voetballand? In 1981 won het bijna het WK onder 20 jaar

In 1981 was Qatar bijna wereldkampioen met het elftal voor spelers onder 20 jaar. Alleen grootmacht West-Duitsland kon dat destijds voorkomen. Hoe een klein land al jaren voet aan de grond probeert te krijgen als voetbalnatie.

Mikos Gouka
Qatar wint de Azië Cup in 2019. Beeld CFP
Qatar wint de Azië Cup in 2019.Beeld CFP

Ronald Koeman zei het. Net als Guus Hiddink. Dick Advocaat riep het ook. En anders Gary Lineker wel. Een WK in Qatar? Hoogst onaantrekkelijk. “Qatar is gewoon geen voetballand,” roepen ze allemaal in koor, bondscoach Louis van Gaal herhaalde het woensdag ook nog maar eens. Maar is dat ook zo?

Leg het eens voor aan de voormalige Braziliaanse international Josimar, de man van prachtige goals tegen Noord-Ierland en Polen tijdens het WK 1986. Of anders Julio César, eveneens actief tijdens dat WK en later nog in dienst van Borussia Dortmund. Of Mauro Galvao, tijdens het WK 1990 basisspeler van de Seleção Canarinho.

In 1981 dachten die Braziliaanse toptalenten de wereldtitel tijdens het WK voor spelers onder 20 jaar in Australië even op te kunnen halen. Tot ze in de kwartfinale het nietige Qatar tegenover zich kregen en met 3-2 werden geklopt. Khalid Salman Al Muhannadi – de WK-ambassadeur die onlangs in een interview met de Duitse zender ZDF voor ophef zorgde met onder meer homofobe uitspraken – maakte alle Qatarese treffers. Engeland was vanaf dat moment gewaarschuwd voor de halve finale, maar ook de Engelsen sneuvelden tegen Qatar (2-1), waar Polen in de groepsfase al was verslagen door het golfstaatje (1-0).

Jorge Burruchaga en Enzo Francescoli

Het jeugd-WK in 1981, met een zilveren medaille voor Qatar, ging uiteindelijk de boeken als de doorbraak van de Argentijnse rasvoetballer Jorge Burruchaga en de Uruguayaanse maestro Enzo Francescoli, alsmede de scoringsdrift van de Duitse spits Roland Wohlfarth die er in de finale aan te pas moest komen om Qatar van de wereldtitel te houden. De 4-0 winst kwam echter tot stand in een finale waar de ene wolkbreuk na de andere de spelers teisterde. De Qatari wisten zich geen raad in weersomstandigheden die ze nimmer hadden meegemaakt.

De weersomstandigheden speelden een grote rol in de finale van het  jeugd-WK van 1981. Beeld FIFA.COM
De weersomstandigheden speelden een grote rol in de finale van het jeugd-WK van 1981.Beeld FIFA.COM

Voor een land dat pas tien jaar bestond en waar maar zeshonderd spelers officieel als voetballer geregistreerd stonden, liet Qatar in 1981 een geweldige indruk achter. En thuis in Doha zat volgens de overlevering zo’n beetje iedereen voor de televisie. “Voetbal werd vanaf toen onderdeel van het leven van alle mensen in Qatar,” zei Evaristo, de Braziliaanse coach die de jeugdploeg van Qatar onder zijn hoede had genomen.

Voetbalevenementen organiseren

Qatar plaatste zich vervolgens voor de Olympische Spelen van 1984, waar het 2-2 gelijkspeelde tegen de latere gouden medaillewinnaar Frankrijk. In 1992 bereikte het de laatste acht van het olympisch voetbaltoernooi in Barcelona. En tussendoor begon het met feilloos organiseren van voetbalevenementen.

In 1988 bijvoorbeeld de Azië Cup, in 1995 een jeugd-WK nadat Nigeria op het allerlaatste moment was afgehaakt als gastland. Tijdens de openingswedstrijd zaten er 65.000 toeschouwers in het Khalifa Stadion bij Qatar tegen Rusland (1-1). In de verloren poulewedstrijd tegen Syrië kwamen er 60.000 mensen kijken. De finale tussen Brazilië en Argentinië werd eveneens voor een volle bak gespeeld: 65.000 toeschouwers.

En in 2010 werd de organisatie van het WK 2022 binnengesleept, terwijl de Azië Cup in 2023 zal worden georganiseerd.

Qatarees succes

In 1989 won Al Sadd uit Qatar de Aziatische Champions League. Qatar zocht het in het lokken van grote voetbalnamen naar het land. Wereldster Pelé was de eerste die met zijn club Santos kwam oefenen tegen Al Ahli in 1973. Dertig jaar later tekende Romário voor Al Sadd, al kwam hij maar driemaal in actie. De Argentijnse ster Gabriel Batistuta kwam op 34-jarige leeftijd naar Qatar om voor Al Arabi te spelen. Pep Guardiola maakte de stap op 32-jarige leeftijd en tekende bij Al Ahli. “Het voetbal in Qatar was beter dan veel mensen hadden verwacht,” zei Guardiola later tegen FourFourTwo.

Het land won de Azië Cup 2019 met zeven overwinningen in zeven wedstrijden. In 2019 mocht Qatar als gastland meedoen aan de Copa America waar het één punt pakte in een poule met Argentinië, Paraguay en Colombia. Bij de Concacaf Gold Cup van 2021 bereikte Qatar de halve finales, de uitnodiging voor de editie van 2023 komende zomer is alweer binnen.

Tijdens de kwalificatiereeks voor het WK 2022 deed het land mee als gastland in poule A met Portugal, Servië, Luxemburg, Azerbeidzjan en Ierland. De resultaten telden niet mee, maar als dat wel het geval was geweest had Qatar slechts Azerbeidzjan onder zich gehouden op de ranglijst. Afgelopen zomer trok de ploeg lange tijd naar Oostenrijk en Spanje. In juni nog bleek het nietige Linfield te sterk. Qatar? Dat is geen voetballand, was de conclusie.

Spelers van buiten Qatar

Dat dachten de Braziliaanse toptalenten ook in 1981 in Australië. Net als de Polen en de Engelsen. En de Fransen in 1984. Over Braziliaanse toptalenten gesproken: het hardnekkige gerucht dat Qatar dit WK vooral zal leunen op diverse Braziliaanse spelers die razendsnel een Qatarees paspoort hebben gekregen, is onjuist.

Bondscoach Felix Sanchez riep inderdaad volop spelers op die buiten Qatar zijn geboren. Maar uit Irak, Soedan, Algerije, Portugal, Bahrain, Frankrijk en Ghana. Zij moeten er tijdens het WK 2022 voor zorgen dat Qatar wél als voetballand zal worden gezien.

Manchester City-manager Pep Guardiola. Beeld ANP / EPA
Manchester City-manager Pep Guardiola.Beeld ANP / EPA

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden