'Pedaleur de Charme' Schep neemt tevreden afscheid in Amsterdam

Hij werd geroemd om zijn stijlvolle manier van fietsen. In navolging van de Zwitserse wegrenner Hugo Koblet werd Peter Schep de 'Pedaleur de Charme' van het baanwielrennen. Die vloeiende tred werkte soms in zijn nadeel. Op de weg werd zijn karakter niet altijd op waarde ingeschat. 'Maar ik zag net zo goed af.' Zaterdag neemt Schep (36) op de slotavond van de Amsterdamse zesdaagse afscheid.

null Beeld anp
Beeld anp

Dat doet de van oorsprong Lopiker stilist niet als deelnemer. Schep beëindigde deze zomer zijn loopbaan omdat een liesslagader het fietsen onmogelijk maakte. 'Het was stoppen of opereren. Maar ik kreeg niet de garantie dat het 100 procent goed zou komen.' Hij verlaat het 'wereldje' niet. 'Dat maakt het makkelijker.' Schep is als trainer-coach verbonden aan de KNWU en wielerploeg Koga Cycling.

Bij zijn laatste wegkoers in april, de Ronde van Noord-Holland, brak hij zijn sleutelbeen. 'Maar dat stelt niet veel voor. Dan weet je: een plaat erop en je kunt weer verder.' Het is dezelfde instelling waarmee hij de training oppikte nadat in de zomer van 2011 een bottumor in zijn nek werd verwijderd. 'Ik ben er nu niet meer mee bezig. Maar toen gaf het natuurlijk heel veel onzekerheid. Als je hoort dat het niet kwaadaardig is, valt er heel wat van je af. Het was een riskante operatie maar erna ga je gewoon verder.'

Schep nam tussen 1996 en 2008 vier keer deel aan de Olympische Spelen en veroverde in 2006 de wereldtitel puntenkoers in Bordeaux. 'Een regenboogtrui, dat is echt iets tastbaars in het wielrennen. Het was het hoogtepunt. Wat de Spelen betreft is Sydney 2000 me het best bevallen. De beleving van het publiek daar is uniek. Ik hoopte uiteindelijk in 2008 een medaille te kunnen pakken, maar ik brak het jaar ervoor een sleutelbeen en forceerde me te veel om nog goed te zijn in Peking.'

In die tijd had hij een langdurige relatie met judoka Edith Bosch. Ze leerde hem een andere sportbeleving. 'Ik kreeg nog wel eens commentaar van coaches: Schep, je mag wat harder worden. Als je dan gaat samenwonen met iemand die door een muur kan lopen, verandert dat wel de manier waarop je tegen sport aankijkt.'

Maar hij bleef toch de renner die niet leek af te zien. 'Ik was altijd met mijn houding en traptechniek bezig. Nee, die bijnaam heb ik niet bedacht, maar ik zag het wel als een vorm van waardering. Op de weg werd het soms tegen me gebruikt. Daar moet het snot aan je kin hangen. Ik zag ook af, al zag het er misschien niet zo uit. Ik kon met een hartslag van 190 fietsen en rondkijken alsof er niets aan de hand was.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden