Plus Interview

Oud-keeper Ajax Didulica: ‘Ik stopte ballen als een octopus’

Joey Didulica (41) was tussen 1999 en 2003 nooit de onbetwiste eerste keeper van Ajax, maar veel Ajaxfans zullen zich zijn heroïsche optreden herinneren in de Champions League tegen Valencia in 2002.

Joey Didulica redt op een inzet van Ruben Baraja. ‘Valencia beukte vanaf de aftrap op mijn doel.’ Beeld AFP/Javier Soriano

Nee, Joey Didulica zal die avond nooit vergeten. Het was zijn beste duel voor Ajax, vindt de ­Australisch-Kroatische oud-keeper. Een van de twintig die hij er speelde voor de Amsterdammers. Twaalf reddingen verrichtte hij op 27 ­november 2002 met handen, voeten en borst ­tijdens Valencia-Ajax, toen nog in de tweede groepsfase van de Champions League.

Didulica hield Ajax bij de ene na de andere aanval van de toenmalige kampioen van Spanje op de been en zag een minuut voor tijd invaller Zlatan Ibrahimovic scoren. Maar winnen deed het Ajax van trainer Ronald Koeman niet. Didulica moest in de 93ste minuut het hoofd buigen voor Angulo, die door de benen van Cristian Chivu raak schoot: 1-1.

“Valencia was Europese top en Mestalla een fort,” vertelt hij aan de andere kant van de lijn vanuit Australië. “Valencia beukte vanaf de aftrap op mijn doel. Hun spits, John Carew, schoot al na twee minuten voor een open doel over. De ambiance in Mestalla was indrukwekkend, intimiderend. Gelukkig was Koeman relaxed, zoals altijd. Hij zei: jongens, speel nou zonder angst. Ik liep stijf van de zenuwen het veld op.”

“Ik groeide na die misser van Carew wel in de wedstrijd en stopte ballen als een soort octopus. Voor even was ik onoverwinnelijk. We dachten tegen alle verhoudingen in te winnen dankzij Zlatan. Ik had energie over en was een van de eersten die hem om de nek vloog. Zlatan was my buddy. Hij had het niet altijd makkelijk bij Ajax. Die 1-1 was nog een dreun, maar in de kleed­kamer beseften we dat we een punt hadden gestolen. Het had ook 5-1 of 6-1 kunnen worden. We vochten als leeuwen. It was a magical night. Zeker voor mij.”

Vijf sterren

Na de wedstrijd vroeg Santiago Canizares, de keeper van Valencia, om zijn shirt. “Dat vond ik nogal wat. Canizares was toen een van de beste keepers van Europa. Zijn shirt ligt nog bij mijn ouders thuis. Zij hadden de wedstrijd ’s nachts in Australië gekeken en mijn moeder was in ­tranen, vertelde mijn vader later. Ik, een jongen uit het Australische surfstadje Geelong, kreeg vijf sterren in Spaanse kranten, iedereen feliciteerde me en gaf mij complimenten.”

“Ik was vooral heel blij dat ik mezelf had bewezen tegenover mijn teamgenoten: toptalenten en ervaren jongens als Richard Witschge, André Bergdølmo en Jari Litmanen. Voor Koeman was de groep ook een jackpot om mee te werken. Zo’n sterke teamspirit als in die ploeg heb ik ­later nooit meer meegemaakt. We were a small army. Koeman creëerde ook een cultuur waarin iedereen zich gewaardeerd voelde, veel lol had en voor elkaar door het vuur ging.”

In het seizoen 2002-2003 streed Didulica met Bogdan Lobont, Maarten Stekelenburg en Henk Timmer – overgekomen van AZ – om een basisplek. Didulica kwam die jaargang tot twaalf ­officiële wedstrijden, waarvan vier in de Champions League. Valencia-uit was het laatste optreden van Didulica voor Ajax in de Champions League. Ajax werd in de kwartfinales uitgeschakeld door AC Milan.

“Ik zat die avond in Milaan op de bank, Lobont kreeg de voorkeur van Koeman. Ik had daarvoor weer wat blessures gehad. Ik raakte steeds vaker geblesseerd. Dat kwam achteraf ook voort uit hoe ik uit die avond in Valencia was gekomen. Ik had dat seizoen een filmcamera in mijn tas en filmde geregeld rond wedstrijden, ook in de kleedkamer. Ik heb een opname waarin ik in de camera zeg dat ik bang ben dat ik het hoge ­niveau van tegen Valencia niet zou kunnen vasthouden. Dat die avond voor mij once in a lifetime zou zijn. Dat gevoel knaagde aan mij, maakte mij onzeker. Dan lag ik ’s avonds op bed te pie­keren over wat kan ik moest doen om beter en ­sterker te worden. Ik trainde als een dolle, maakte mezelf gek. Ik wilde geen eendagsvlieg zijn. Al mijn energie ging daar naartoe.”

Zlatan

Hij hield zijn twijfels voor zich. 

“Ik wilde mijn angst, mijn onzekerheid niet delen. Ik dacht: dan kiest Koeman bij Arsenal-uit of Roma-uit zeker niet voor mij. In de voetbalwereld wordt gelachen, gedold, geruzied en hard gewerkt, maar over gevoelens en angsten praten komt nauwelijks voor. Ook al kun je daarna pas echt grenzen verleggen. Op mentaal vlak is er nog altijd veel te winnen in de voetbalwereld. Maar ja, het blijft een machowereld. Ik had graag met een sportpsycholoog gesproken. En ik was vast niet de enige. Mijn besluit om in de zomer van 2003 naar Austria Wien in Oostenrijk te gaan werd ingegeven door de behoefte om in een nieuwe omgeving, een niveau lager, op nul te beginnen. Ja, je kunt die transfer een vlucht noemen. Ik kon voor twee jaar bijtekenen bij Ajax, maar wist dat de concurrentie groot was met Lobont en Stekelenburg, die de nieuwe ­Edwin van der Sar werd genoemd. Ik had misschien nog meer uit mijn carrière kunnen halen als ik toen had geweten hoe ik met mijn onzekerheid moest omgaan.”

Didulica had graag iets meer van het karakter van Ibrahimovic gehad, zegt hij. “Ik vind het zo knap hoe hij al jaren met zijn status en hoge verwachtingen omgaat. Hij heeft als een acteur een soort personage naast zijn ware karakter gecreëerd. Die rol van zogenaamde voetbalgod biedt hem houvast. Zlatan kan zich eraan optrekken. Want ook hij heeft zijn onzekerheden, net al ­ieder mens. Zlatan keek veel films met Robert DeNiro, zoals The Godfather. Hij kon hem precies napraten en zo sprak hij soms ook in de kleed­kamer. De echte Zlatan is niet die van de tv. Dan is hij niet so tough.”

“Ik woonde in Diemen-Noord bij hem om de hoek. We gingen vaak joggen en kickboksen. Zlatan schepte vaak op over zijn kwaliteiten als kickbokser, maar ik was nog beter dan hij. Al zal hij dat niet beamen, haha. We hebben geen contact meer, maar ik volg wel hoe hij het doet in Los Angeles. Ik weet niet hoe het met de andere jongens gaat. Ik zit ook niet op social media, die wereld vind ik fake. Maar ik bewaar mooie herinneringen aan those great guys.”

Elke dag hoofdpijn

“We zaten een keer met het hele team in een restaurant en Nikos Machlas zat naast mij. Ik had een nieuw, duur Hugo Bossjasje en was helemaal het mannetje. Ik werd gebeld en iedereen begon al te lachen. Ik dacht: wat is er? Ik pakte mijn telefoon uit mijn jaszak en greep zo in pasta bolognese. Dat had Nikos erin gestopt. Ik heb hem later teruggepakt door een zitzak open te knippen en al die balletjes door zijn nieuwe ­Porsche te gooien. Dat waren van die statische balletjes, die kreeg hij er bijna niet uit.”

Acht jaar is hij nu terug in Australië, hij woont in zijn geboorteplaats Geelong met zijn vrouw en drie kinderen. Na Ajax speelde hij nog drie seizoenen voor Austria Wien en vijf voor AZ. In oktober 2011 stopte hij. “Ik word nog elke ochtend met een constante, zeurende pijn in mijn hoofd en nek wakker. Ik draag ook vaak een zonnebril omdat ik niet goed tegen zonlicht kan. Ik heb als keeper een aantal hersenschuddingen gehad, zoals na een bal in mijn gezicht van mijn vriend Jason Culina en na een botsing met Luis Suárez. Ik heb specialisten over de hele wereld bezocht en er zijn zenuwen in mijn nek weggebrand, maar niets neemt de klachten weg.”

“Ik leer ermee te leven, blijf positief. Ik vrees wel dat mijn situatie achteruitgaat als ik mijn brein niet blijf stimuleren en trainen. Ik ben daarom psychologie en geschiedenis gaan studeren. Daarnaast ben ik spelersbegeleider bij de Australische spelersvakbond en jeugdcoach bij Geelong, waar een van mijn zoons speelt. Als ik klaar ben met studeren, zou ik voor de klas kunnen staan. Wat mij in geschiedenis interesseert, zijn oorlogen: de Koude Oorlog en de Wereld­oorlogen. Hoe zijn die ontstaan en waarom ­handelden mensen zoals ze deden? Ik ben altijd breed geïnteresseerd geweest en geef voetballers en mijn kinderen ook mee dat het goed is je breed te interesseren. Zeker topsporters zitten vaak in een tunnel. Daar moet je ook af en toe uit kunnen stappen. Dat maakt je een gelukkiger en stabieler mens.”

“Ik kijk met veel trots en plezier terug op mijn carrière. Ik kreeg in de zomer van 1999 via Sjaak Swart de kans om op proef te komen bij Ajax. Sjaak kreeg via via een videoband met reddingen van mij bij Melbourne Knights. The Flying Aussie noemde hij mij. Sjaak, what a guy. Als ­iemand geen gebrek aan zelfvertrouwen heeft, is hij het. Sjaak zou het liefst woensdagavond in Valencia gewoon meedoen. Ik weet niet of ik de wekker ga zetten. Ik kan ook de volgende ochtend uitgeslapen kijken of Ajax weer a magical night in Mestalla heeft beleefd.”

Joey Didulica

14 oktober 1977 (Geelong, Australië)

1995-1996 North Geelong Warriors

1996-1999 Melbourne Knights

1999-2001 Ajax

2001-2002 verhuurd aan Germinal Beerschot

2002-2003 Ajax

2003-2006 Rapid Wien

2006-2011 AZ

Didulica werd landskampioen met Ajax (2002), Austria Wien (2006) en AZ (2009).

Hij kwam vier keer uit voor het nationale team van ­Kroatië.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden