Oranje na heerlijk gevecht tegen Engeland naar finale Nations League

In een meeslepend gevecht knokte Oranje zich in Guimarães langs Engeland. Zondag wacht in Porto de finale van de Nations League tegen Portugal: 3-1.

Oranje viert feest in Guimarães na de winst op Engeland. Beeld BSR Agency

Dansend staan de spelers in de hoek van het veld in Guimarães, feestend voor het vak met Oranje-supporters, dolblij na een meeslepend voetbalgevecht. Verderop druipen de Engelsen af met gebogen hoofd, aangeslagen en moegestreden..

Zondag in Porto treedt Nederland aan in de finale van de Nations League, jagend op zijn eerste hoofdprijs sinds 1988. Het nieuwe landentoernooi van de UEFA heeft nog volop aan status te winnen, maar aan de halve finales is dat bepaald niet af te zien. Een cruciale VAR-ingreep, levensgrote kansen, absurde blunders, en een duel dat zinderend heen en weer golft tot diep in de verlenging.

Memphis en Donny van de Beek. Beeld REUTERS

Net als Portugal-Zwitserland een avond eerder, knokken Nederland en Engeland nadrukkelijk voor een hoofdprijs, vele malen intenser dan bij een doorsnee oefenpotje. Engeland treedt in de halve finale aan zonder vrijwel alle spelers die vorige week in hun Europese clubfinales speelden, het moet gezegd. Maar de wedstrijd heeft wel degelijk de allure van een interlandgevecht om een finale.

Voortreffelijk is de sfeer in het Estadio D. Afonso Henriques, meteen vanaf de aftrap al, met dank vooral aan het luidruchtige Engelse legioen op de tribunes. Het oranjegekleurde vak in de hoek van het stadion wordt volledig weggeblazen, terwijl het Nederlands elftal lang moeite heeft om grip te krijgen op de wedstrijd.

Iedere foute pass wordt beantwoord met een orkaan van geluid, steeds opnieuw golft het Engelse gezang door het stadion. De ploeg van Ronald Koeman domineert wel, maar gegroepeerd trekt de Engelse ploeg zich terug op eigen helft, loerend naar momenten om snel uit te breken. Oranje krijgt een paar halve kansen, Engeland komt lange tijd niet veel verder dan wat dreiging uit dode spelmomenten.

Fout De Ligt

Na een half uur breekt de wedstrijd plots alsnog open. Matthijs de Ligt verspeelt de bal eerst knullig in het eigen strafschopgebied, om meteen daarna een lompe en veel te late tackle in te zetten op spits Marcus Rashford. Volkomen terecht legt scheidsrechter Clément Turpin de bal op de stip. Rashford blijft koel, simpel scorend: 0-1.

In de tweede helft ontbrandt het duel heviger, maar niet meteen ten faveure van Oranje. Raheem Sterling krijgt een goede kans, Sancho heeft de bal zelfs volledig vrij voor het inkoppen, maar Cillessen redt knap. Aan de overkant schiet Memphis Depay in vrije positie veel te gehaast, terwijl Steven Bergwijn een penalty claimt na een charge van Ben Chilwell.

Marcus Rashford benut de penalty: 1-0 voor de Engelsen. Beeld AP

Stilaan grijpt Oranje weer het overwicht, Engeland steeds nadrukkelijker terugdringend richting het eigen doel. Koeman wisselt offensief, met Donny van de Beek en Quincy Promes als verse krachten, en steeds iets initiatiefrijker wordt het spel. Na 73 minuten leidt het tot de gelijkmaker, als De Ligt zijn fout met overtuiging goedmaakt, snoeihard raak koppend uit een corner van Memphis: 1-1.

De vermoeidheid wordt steeds meer zichtbaar bij de spelers, maar het duel verliest geen moment aan dynamiek. De eerste grote kans is voor Van de Beek, maar even later lijkt Jesse Lingard het duel te beslissen. De aanvaller wordt feilloos vrijgespeeld, de Engelse aanhang viert al feest, maar de VAR brengt redding voor Oranje. Lingard blijkt een fractie buitenspel te staan – en prompt is het Nederlands elftal weer in leven.

Het duel blijft boeien tot de laatste seconde van de blessuretijd, waarin Memphis nog een opgelegde kans krijgt , maar hoog over schiet. Maar de beslissing valt in de eerste helft van de verlenging alsnog, op curieuze wijze. Eerst verprutst verdediger John Stones de bal, Memphis mist, waarna Kyle Walker de bal in zijn eigen doel glijdt: 2-1.

Het feest bij Oranje is er bepaald niet minder om – en kort voor tijd beslist Promes de wedstrijd definitief, na wéér een Engelse blunder. Zondag in Porto lonkt een hoofdprijs om trots op te zijn, amper anderhalf jaar na een van de diepste voetbalcrises in de moderne Nederlandse geschiedenis.

Promes viert zijn treffer. Beeld REUTERS

Niet geknakt door tegenslag

De groei in het spel van Oranje zet gestaag door. Ook tegen Engeland waren er veel positieve dingen te zien, al blijft er ruimte voor verbetering – zeker in de voorhoede.

1. Bijna vijftien maanden geleden speelden Oranje en Engeland ook tegen elkaar. Is Nederland veel opgeschoten sindsdien?

Absoluut. Die grote fout van Matthijs de Ligt bij de 1-0 verpestte het beeld van de eerste helft. En dat was zonde, want de groei in het spel van Oranje was al vanaf de aftrap zichtbaar. Neem de twee acties in de eerste zeven minuten. Ryan Babel en – even daarna – Frenkie de Jong veroverden diep op Engelse helft balbezit door vol overtuiging druk te zetten. Ze liepen beiden letterlijk vóóruit en het leidde tot twee kansen.

De Jong doet zoiets altijd wel, maar bij Babel is Koeman er bewust mee aan de slag gegaan. De bondscoach liet hem video’s zien van Frankrijk-uit in de Nations League, toen Babel als linksbuiten constant naar de eigen helft terugliep om mee te verdedigen. En van Frankrijk-thuis, toen hij brutaal tussen de back en de centrale verdediger in bleef staan. Het scheelt 30 meter en het is het verschil tussen gebeurtenissen in een duel ondergaan en mede bepalen wat er op het veld gebeurt.

2. Kon Oranje dan aanvallend ook een vuist maken?

Het publiek zag een heerlijke wedstrijd. En drie goals tegen Engeland is natuurlijk prima. Als we ook kritisch blijven, dan ligt de grootste groeimarge bij dit Oranje voorin. De kracht van toppers als Robin van Persie vroeger, of Ruud van Nistelrooy, was dat hun aanwezigheid altijd ‘drukte’ op een verdediging. Ze boezemden 90 minuten angst in. En over het wapen van de snelheid en de dribbel van Arjen Robben hoeven we het niet eens te hebben.

Nu is er bijvoorbeeld Steven Bergwijn. Groot talent, viel in maart goed in tegen Duitsland, speelde gisteren vooral in de tweede helft sterk en bood Memphis dé kans op de 2-1, maar zo’n open kans als hij zelf kreeg na 85 minuten, móét op z’n minst binnen de palen zijn.

3. Was er veerkracht na tegenslag?

Het patroon is duidelijk, want bepaald niet voor het eerst onder deze bondscoach kwam Oranje terug van een achterstand. Symbool daarvoor stond natuurlijk De Ligt. Met een fout een treffer inleiden, een keer door de benen gespeeld: je ziet spelers voor minder de weg kwijtraken in een wedstrijd.

4. Was Marten de Roon de juiste keuze als middenvelder?

Ook bij de ‘golfbreker’ van Atalanta Bergamo zie je de groei aan de bal. Na 21 minuten was er een mooi moment. De Roon werd aangespeeld, deed net of hij zou gaan kaatsen, maar draaide tussen twee tegenstanders in brutaal door naar voren. En Koeman heeft keuze zat, met Donny van de Beek en Davy Pröpper, die ook goed invielen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden