PlusReportage

Olympisch surfkampioen Kiran Badloe ondergaat een transformatie: al 16 kilo aangekomen, nog 6 te gaan

Kiran Badloe werd nog geen jaar geleden olympisch kampioen en jaagt nog altijd olympisch goud na, maar toch is veel veranderd in zijn leven. Zijn surfplank, zijn haar, zijn lijf. Een reportage tijdens een ‘vakantiewedstrijdweekend’ op Texel. ‘Ik lijk nu een gepensioneerde versie van mezelf.’

Lisette van der Geest
Kiran Badloe: ‘Soms moeten mensen een keer extra kijken, zo zonder blauwe pijl, met een boller gezicht.’ Beeld Pim Ras Fotografie
Kiran Badloe: ‘Soms moeten mensen een keer extra kijken, zo zonder blauwe pijl, met een boller gezicht.’Beeld Pim Ras Fotografie

Hij stond er zeker drie kwartier voor naar winkelschappen te staren, de man die zichzelf spottend omschrijft als iemand die een sixpack had, maar ‘daar nu één heel grote pack heeft hangen’. Kiran Badloe, olympisch kampioen windsurfen en 195 centimeter lang, moest een tentje kopen. Om het vervolgens op te zetten op Texel, en daar languit liggend alsnog met zijn hoofd de voortent te raken. “Maar ik heb prima geslapen.”

Slippers, korte broek

Het is ochtend op camping De Razende Bol. Badloe (27) heeft zijn blauwgroene tentzeil opengeritst en wandelt op slippers en in korte broek naar een picknicktafel. Het is een wedstrijdweekend, maar weinig wedstrijdweekends in het leven van Badloe zijn zo ontspannen als dit. Inmiddels is het bijna een jaar geleden dat hij olympisch kampioen werd, in Japans water, met een felblauwe pijl op zijn hoofd. Er is sindsdien veel veranderd. De pijl is weg, zijn surfplank is verdwenen en zijn lijf is getransformeerd. Maar zijn doel is nog altijd hetzelfde: olympisch succes.

De pijl schoor hij direct na de prijsuitreiking al met een tondeuse van zijn hoofd. Het was een gelegenheidscoupe: symbolisch, gebaseerd op de animatieserie The Last Airbender. Met, zo vertelde Badloe destijds, als hoofdpersoon een jongetje met eenzelfde pijl, die ‘de wind kan controleren en alle elementen van de natuur moet leren beheersen om iets groots te doen’. Het hielp hem om het serieuze randje eraf te halen, vertelde hij ook. Hij was in Japan de grote favoriet voor de winst en maakte de verwachtingen waar.

Museumstuk

Zijn surfplank is nu een museumstuk, het werktuig van de laatste olympisch kampioen. Want Badloe was in Enoshima de beste van de wereld in een klasse die al jaren als ouderwets werd bestempeld. Over twee jaar bij de Spelen van Parijs – als de zeilers uitwijken naar het water bij Marseille – wordt er gefoild. Een spectaculair onderdeel, met een onderwatervleugel die surfers omhoog duwt.

Daarom ook de transformatie van zijn lijf: Badloe werkt aan een ideaal gewicht, waarmee hij zo allround mogelijk is, rekening houdend met verschillende weertypen. Op de RS:X liet meer gewicht de plank dieper in het water liggen, wat meer weerstand gaf, nu ligt de plank boven het water. Met meer gewicht is het makkelijker de foil stabiel te houden. Badloes streefgewicht is 95 kilo, vorig jaar woog hij tijdens de Spelen 73. Nu zit hij op 89. Wat zag ik er ongezond uit, kan hij nu denken als hij foto’s van zijn oude zelf terugziet.

Hobby

Hij steekt een lepel in een grote kom met fruit, yoghurt en muesli. Daarna volgt een gebakken eitje. Koken doet hij tegenwoordig voor drie: één portie voor zijn vriendin, twee voor hemzelf. De olympisch kampioen had ook in een hotel kunnen gaan slapen. Maar hier, op deze kleine camping, staan vrienden van vroeger. Zij surfen als hobby, niet voor werk. Badloe: “Bij mij is het eigenlijk altijd mijn werk, maar tegelijkertijd altijd mijn hobby.” Over zijn vrienden: “Zij doen dit vaker, met campers, caravans en weet ik het wat allemaal en ik dacht: eigenlijk is dat veel gezelliger.”

“Ik ben hier het jonkie van de club, met net geen 28 jaar. Zij zijn rond de 40, 42, iemand is 35. Maar we kennen elkaar al zo lang, hebben dezelfde passie voor de sport, leeftijd maakt niks uit.” Sterker nog, van Dennis Littel, de man met de daktent, kreeg Badloe als jochie les over gijpen, een zeiltechniek, in een aflevering van Zappsport. “Hij was toen de held.”

Hier, op De Razende Bol, is Badloe degene die herkend wordt en af en toe fotoverzoeken krijgt. Na de afwas laadt hij de bus in met foils en zeilen en met een bak zelfgemaakte couscoussalade van de dag ervoor. Ze zijn te laat voor de wedstrijdbriefing. “Wij komen alleen op tijd bij de start.”

Twee maanden vrij

Texel is ook het eiland waar Dorian van Rijsselberghe vandaan komt, vriend, voormalig teamgenoot en zijn grote concurrent in de strijd om het ene olympische ticket voor de Spelen van Tokio. Vandaag staan er courseraces op het programma, morgen de grote uitdaging: Rondom Texel, ook wel het NK marathon genoemd.

Badloe heeft een vrije periode van twee maanden. Dat betekent: wel trainen, maar niet gezamenlijk met de nationale selectie op reis. Op Texel kan hij uren maken op de foil. Belangrijk, want door zijn eerdere olympische campagne en het uitstellen van de Spelen in 2020 heeft hij achterstand op concurrenten die wel al jaren voltijd met foilen bezig konden zijn. “Het is als shorttrack versus langebaan: allebei schaatsen. Het is van BMX’en naar wielrennen: allebei fietsen. Dit is nog steeds windsurfen, maar ook een heel andere sport. Dat zie je aan lichaamsbouw, maar ook aan techniek en souplesse die nodig zijn.”

Onlangs werd hij 24ste op het EK. “Ik was nog steeds blij. Als ik straks meer uren heb gevaren, kom ik wel weer bovendrijven.” De concurrentie in Nederland is zwaar, er is weer maar één olympisch ticket per land te vergeven en net als met Van Rijsselberghe hanteren de surfers een eigen selectiesysteem van drie meetmomenten, terwijl ze ondertussen samen trainen. Degene met de beste uitslagen gaat. Over een jaar moet Badloe er bij het WK voor het eerst staan.

Prestige-evenement

Het is een pittig wedstrijdweekend nu op Texel, zeker voor iemand in halve vakantiestand. “Maar dat is ook iets moois. Rondom Texel is een marathon die niet vaak geëvenaard wordt in andere wedstrijden, qua tijd en afstand. Echt een uitdaging, een prestige-evenement. Dat vind ik wel kicken, en iedereen, jong en oud en van vroeger, komt bij elkaar voor dit weekend.”

Hij heeft daarnaast een handige tactiek, grapt hij: door ‘spullen’ uit te lenen, spreidt hij zijn kansen op een goede uitslag voor een zeil met zijn naam. “Voor het geval ik zelf weer op een zandbank klap.”

Hij werd al eens derde, één keer won Badloe de ronde. En een keer dus die zandbank. “Toen, eh, moest ik vroegtijdig afhaken.” De Waddenzee is ondiep, een deel is niet dieper dan 80 centimeter. “En onze foil steekt 95 centimeter in het water, dus als je hoog genoeg vliegt, ben je safe. Doe je dat niet, en je spullen zijn nog heel, moet je een heel stuk lopen over het wad met je spullen. Ik had de pech dat ik zo hard op de zandbank kwam, dat alles brak. Heb in het water staan aftuigen en mijn zeil staan oprollen. Het is een avontuur, en het is geen gegeven dat je ’m gaat uitvaren.”

Een selfie op camping De Razende Bol.  Beeld Pim Ras Fotografie
Een selfie op camping De Razende Bol.Beeld Pim Ras Fotografie

Boller gezicht

Sinds de Spelen van Tokio wordt hij vaker herkend. “Niet heel veel, gelukkig. Ik kan ook gewoon naar de stad om een tentje te kopen, zonder dat het op Dumpert komt. Soms moeten mensen een keer extra kijken, zo zonder blauwe pijl, met een boller gezicht. Ik lijk nu een gepensioneerde versie van mezelf.”

Hij zegt het spottend, tegelijkertijd voelt Badloe zich beter dan in de tijd dat hij rond de 73 kilo woog. Meer energie, middagslaapjes zijn geen noodzaak meer. “Ik ben nog steeds best dun, maar heb nu een normaal postuur voor iemand van 195 centimeter.”

Hij zal dit weekend uiteindelijk derde worden, op een warme zaterdag rond Texel, waar de wind hem lange tijd in de steek laat. “Er waren twee jongens die net de laatste vlaagjes meepakten en kilometers voor kwamen te liggen terwijl ik met een groep lange tijd lag te dobberen. Maar ik heb niet op een zandbank geparkeerd.”

Gretig genoeg

Wat zijn tactiek betreft met uitgeleende spullen: “Helaas hebben al mijn stand-ins het niet gehaald. Maar het was een leuke dag.”

Zo ziet Badloe zijn weg naar zijn tweede Spelen ook, mocht het lukken. Ooit stelde hij zichzelf een doel: olympisch en wereldkampioen worden. “Dus ik heb al behaald wat ik wilde halen. Als dit dus niet lukt, heb ik alsnog een ongelooflijk leuke tijd gehad. Maar ik ben gretig genoeg om alles op alles te zetten voor de volgende Spelen. Het is nieuw en spannend en als ik er kom, doe ik niet alleen mee om het meedoen. Dan zou ik nog wel zo’n knoeperd mee naar huis willen nemen.”

Kiran Badloe met zijn surfvrienden.  Beeld Pim Ras Fotografie
Kiran Badloe met zijn surfvrienden.Beeld Pim Ras Fotografie
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden