Plus

Nuis is wel klaar met dit jaar na weer een fiasco

Door een onverklaarbare misser rijdt Kjeld Nuis geen 1000 meter op de WK afstanden. Ook mist de olympisch kampioen de EK sprint. Hij sluit zo het jaar van zijn gewaagde overstap af met nog een teleurstelling.

Kjeld Nuis geeft op in de 1000 meter tegen Wesly Dijs (r) tijdens het WK-kwalificatie­toernooi in Thialf. Beeld ANP
Kjeld Nuis geeft op in de 1000 meter tegen Wesly Dijs (r) tijdens het WK-kwalificatie­toernooi in Thialf.Beeld ANP

Kjeld Nuis zucht. “Wist ik het maar,” zegt hij. “Ik heb geen idee.” Hij weet niet waarom hij net als vorige week bij een trainingswedstrijd bijna uit de bocht is gevlogen. Hij weet wel dat de misser op de 1000 meter en de grote gevolgen daarvan in het beeld van zijn seizoen passen. “Het was een jaar met pieken en dalen. Er gaat straks met oud en nieuw een grote fles alcohol naar binnen. Ik ben wel klaar met dit jaar.”

De genoemde pieken vragen om verduidelijking, want zoveel successen heeft hij deze winter niet gekend. Het 1000 meterbrons op de NK afstanden, nadat hij het coronavirus had gehad, maakt hem nog altijd trots. Verder heeft Nuis (31) weinig kunnen genieten van zijn veel­besproken overstap van Jumbo-Visma naar Reggeborgh. Hij verliet tot ieders verrassing de ploeg waar hij was uitgegroeid tot tweevoudig olympisch kampioen en wereldrecordhouder en tot nu toe kan hij de twijfels over die transfer niet wegnemen met zijn prestaties op het ijs.

Corona

Wekenlang lag hij op bed met corona. Flink verzwakt begon hij daarna aan het seizoen. Toen hij zich eindelijk fitter voelde, reed hij op de NK sprint nota bene zijn ploeggenoot Ronald Mulder op de wissel in de weg. Mulder kon zijn toernooi vergeten, Nuis werd gediskwalificeerd en zei na afloop wel honderd keer sorry.

En nu verlaat hij Thialf opnieuw in mineur. Op het WK-kwalificatietoernooi, dat maandag eindigde, pakte hij wel het ticket op de 1500 meter, maar op de 1000 meter verprutste hij zijn rit met een misser.

“Het ging zó lekker. Als vanouds. Ik zat goed en diep en sneed de bocht lekker aan, maar ineens was het over,” zegt Nuis, die ondanks alles overtuigd is van zijn goede vorm. Een week eerder was het echter op vergelijkbare wijze ook al misgegaan. “Ik weet echt niet wat het is. Het ligt niet aan mijn schoenen, er zat geen scheur in het ijs. Ik heb geen zin om het terug te kijken.”

Toch zal dat moeten. Nu het twee keer zo kort achter elkaar is misgegaan, heeft Nuis huiswerk te doen. “Meestal sta ik er op belangrijke momenten. En toen ik het wereldrecord reed, vloog ik ook bijna de bocht uit, maar ging ik niet op mijn bek. Nu houd ik de bocht twee keer niet. Daar moet ik op gaan trainen. Maar het bekijken van die video, dat kan lekker wachten tot volgende week.”

Nuis moet zich gaan afvragen of dit repeterende verhaal een oorzaak heeft. Zelf houdt hij het vertrouwen, deze tegenvallende winter en zijn door corona verpeste herfst ten spijt. Hij onthoudt met welk gevoel hij in Thialf heeft rondgereden, de voorbije drie dagen. “Ik ging hier niet voor een nieuw baanrecord, maar ik wist wel dat ik mijn niveau weer kon halen.”

Blijven staan

Op de WK afstanden in februari komt nu de in topvorm verkerende Thomas Krol op de 1000 meter in actie, vergezeld door Kai Verbij en ­Wesly Dijs. Nuis: “Niets ten nadele van die andere jongens, maar ik hoor daar bij te staan. Ik voel dat het erin zit.” Een zuur lachje. “Maar ja, dan moet je wel blijven staan.”

Nederlands record Roest, Visser overtraind

Als op iemand de uitdrukking ‘de benen laten spreken’ van toepassing is, dan is het Patrick Roest. Zijn benen schreeuwden luider dan die van wie dan ook. Er werd in Thialf hard gereden, maar niemand maakte de afgelopen drie dagen zoveel indruk als Roest. Hij domineerde bij het WK-kwalificatietoernooi op elke afstand waarop hij uitkwam: de 1500, 5000 en 10.000 meter. Op de tien kilometer maakte hij maandag de meeste indruk met 12.35,20, een nationaal record, een baanrecord en minder dan anderhalve seconde van het wereldrecord. “Dat ik met zo’n tijd zou uithalen, had ik nooit verwacht,” aldus Roest, die ook op de 5000 meter al een baanrecord had gereden. “Het is zo al mooi genoeg.”

Zijn toernooi stond in schril contrast met dat van Esmee Visser. De olympisch kampioene zei na afloop dat ze wel kon janken, nadat ze tegen beter weten in was gestart. Op haar afstand, de 5000 meter, moest ze genoegen nemen met de derde plaats. Alleen voor de eerste twee was er een startbewijs voor de WK afstanden. De oorzaak wist ze wel. “Ik ben niet fit, ik ben overtraind. Ik ben gewoon op. Dat is niet in een paar weken gefikst, dat zal pas volgend jaar zijn.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden