Plus Column

Natuurlijk heeft hij het van mij

Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'.

Ellen Dikker. Beeld Wolff

'Van wie heeft ie dat talent nou?" Het is een veelgestelde vraag. Ik antwoord altijd gretig: "Van mij." Waarom ook niet? In het geval van een Justin Kluivert is dat als moeder moeilijk vol te houden. Maar bij ons...

De vader van de Kleine Messi heeft wel gevoetbald hoor. Een schoffelaar was het. Type Jan Wouters. Een rouwdouwer, gespeend van enig technisch vernuft maar met een goed schot. Zijn hele jeugd linkshalf bij Quick Boys '31. Tot zijn dertigste dromend dat hij ontdekt zou worden. Tegen de bierkaai op. Dus ook nog gespeend van enig realiteitsbesef.

Zijn lichtvoetige en wendbare zoontje moet het talent dus uit een andere hoek hebben. Ik zeg het je. Alle pijlen wijzen mijn kant op. Toen ik jong was, voetbalden vrouwen nou eenmaal nog niet. Dan was je lesbisch. Of gewoon raar.

Maar als het had gekund, dan was het gebleken. Dan was mijn talent aan het licht gekomen. Grapje hoor. Er zijn weinig mensen minder sportief dan ik.

Laatst had mijn zoontje op een zondagochtend met een stelletje vriendjes afgesproken in het Westerpark. Je raadt het al, om te voetballen. Wij staan daar met een cappuccino en een muffin in de hand met wat andere ouders bij te kletsen. Je moet het nuttige met het aangename verenigen.

Komt er een moeder in een superstrakke sportoutfit aangerend. Haar zoontje kan haar op z'n fiets net bijhouden. Haar fluorescerende gympen houden naast ons stil. Ze veegt een natte pluk haar uit haar bezweet gezicht. Maar ze hijgt niet.

Nee jôh, ze is pas net begonnen. Dit was even warmlopen. De halve marathon moet nog starten.

"Zeg, ik zat te denken... jullie zoontje is zo sportief, maar hoe kan dat nou eigenlijk? Want jullie..."

Ze kijkt ons één voor één aan. Twee iets te dikke veertigers waar het bankzitten vanaf druipt.

Terwijl onze vrienden zich uitputten met dure racefietsen, loopschoenen of tennisrackets, doen wij helemaal niets. We zéggen wel vaak tegen elkaar dat het goed zou zijn om ook wat te doen. Maar ja, het moet bij je karakter passen hè?

"We vermoeden dat we nogal blessuregevoelig zijn", grapt mijn vriend. "En we kíjken wel veel sport, telt dat ook?" lachen we wat onhandig.
De bezwete moeder hupst van het ene been op het andere. Ze kijkt ons meewarig aan. "Het zal wel een generatie hebben overgeslagen."

En weg is ze. Sprintend naar een gezonde toekomst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden