PlusInterview

Mo Ihattaren stortte in na overlijden van vader Mostapha: ‘Ik had nergens meer zin in’

Na een donkere periode is Mohamed Ihattaren (20) weer voetballer. De Ajacied praat open over de dood van zijn vader, die hem in Italië alsnog keihard raakte, waarna hij maandenlang laat sliep, slecht at en zelfs zijn lievelingsspel zat was. ‘Ik moest opeens bidden voor mijn vader, terwijl je teamgenoten dagelijks met hun vader ziet bellen.’

Johan Inan
Mohamed Ihattaren. Beeld ANP
Mohamed Ihattaren.Beeld ANP

Wie had dat gedacht? Een half jaar nadat Mohamed Ihattaren heel wat overtollige pondjes meedroeg toen hij in zijn uppie door Utrecht wandelde en over het gemis van zijn vader piekerde, slentert hij afgetraind en met een brede prodentsmile voor een haag van mobieltjes langs in Oldenzaal. ‘Sowieso,’ antwoordt hij op een puber die met zijn iPhone zwaait en om een foto vraagt. ‘Kom je morgen ook kijken?,’ vraagt Ihattaren nadat de selfie is gemaakt.

Een paar uur later sjokt de blikvanger van Ajax’ trainingskamp in De Lutte in het spelershotel langs grotere lenzen, terwijl hij via de camerafunctie van zijn eigen gsm nog even zijn gebit checkt. Een half jaar nadat Ajax hem huurde (met optie tot koop) van Juventus en de oud-PSV’er er weer echt als een profvoetballer oogt, praat Ihattaren voor het eerst met de media.

Over het hervonden geluk na een strikt regime dat nodig was om hem uit een heel diep dal te krijgen. “Ik heb voor mijn leeftijd veel meegemaakt. Daar heb ik alleen nooit bij stilgestaan. Dat kwam een jaar geleden pas, na mijn transfer. Ik kon het niet meer opbrengen om dagelijks te voetballen.”

Ihattaren doelt uiteraard vooral op de dood van zijn vader, steun en toeverlaat Mostapha, bijna drie jaar geleden. “Dat heeft mijn leven heel erg veranderd. Nu besef ik dat het hebben van ouders het mooiste is wat er is. Mijn vader was mijn grootste fan. Elke wedstrijd was hij er als eerst. Het maakte niet uit wanneer of waar. Zijn overlijden heeft me veel pijn gedaan.”

PSV kreeg hem in de anderhalf jaar na het ziekbed van Ihattaren senior moeilijk in het gareel. Een vertrek van de voorbestemde Oranje-international uit Eindhoven was onvermijdelijk. “Ik had nog nooit wat meegemaakt. Ik kwam als jonge jongen bij PSV 1. Ik was een snotneus. Dat ben ik misschien nog steeds. Op dat moment maak je dingen mee... Die verwacht je niet op 18-jarige leeftijd. Dat je opeens moet bidden voor je vader, terwijl je teamgenoten dagelijks met hun vader ziet bellen. Dat was een gemis wat later kwam.”

Toen hij alleen op zijn hotelkamer in Genua lag, om precies te zijn. Daar vond Ihattaren zich terug nadat Juventus hem voor een ‘prikje’ had overgenomen van PSV (waarover hij met geen kwaad woord spreekt) en het talent direct als huurling bij Sampdoria stalde. “Ik was daar helemaal alleen. Eenzaam, ja, en dan ga je automatisch nadenken. Over mijn vader vooral. Ik kon het toen gewoon niet meer opbrengen om dagelijks op het veld te staan. Vooral mentaal niet. Dat was voor mij het moment dat ik dacht: ik wil terug naar mijn familie. Ik kies nu voor mezelf.”

Terug in Nederland voelde hij naar eigen zeggen weer de warmte. “Daarom wilde ik terug naar mijn vertrouwde omgeving. Het voetbal was ik alleen even zat.”

Dat was aan zijn lichaam terug te zien. Ook fysiek raakte Ihattaren ver achterop. Hij beschrijft de roes en de sleur van toen. “Ik had nergens meer zin in. Op dat moment weet je ook niet meer wat er gebeurt en gaat alles snel. Ik sliep laat. In de emotie at ik ook slecht. Dan wandelde ik in mijn eentje buiten om tot mezelf te komen. Mensen begrepen me ook een tijdlang niet. Dan zonderde ik me van iedereen af en liet ik even niks van me horen. Ik wilde mezelf de tijd geven.”

Hulp van Gerald Vanenburg

Als Ihattaren in de spiegel keek, besefte hij dat een serieuze comeback steeds moeilijker werd. Tegelijkertijd was definitief stoppen nooit een optie voor hem. Die angst leefde vooral bij zijn moeder, die vijf kinderen grootbracht. Zorgenkind Mo kreeg er begin dit jaar plots ‘een grotere broer’ bij, zoals hij oud-international Gerald Vanenburg beschrijft.

De ene Utrechtse dribbelkoning begon zich als persoonlijke trainer te ontfermen over de andere. “Alsof het zo moest zijn. We wandelden eerst bijna elke avond. Hij zei dat mijn val geen reden mocht zijn om te stoppen. Dan had ik gefaald, als ik er niet alles aan zou doen. Hij is nu trots, maar zegt er steeds bij: ‘We zijn er nog niet’.”

null Beeld ANP
Beeld ANP

Ihattaren krabbelde op dankzij een strak regime. Regime? Ja, Ajax achtte dat noodzakelijk en stond geen speelruimte toe vanaf het moment dat hij in Amsterdam neerstreek. De club wist wanneer de nieuweling sliep en stuurde begeleiders met hem mee op vakantie.

En ook thuis werd Ihattaren bijgestaan. Vrienden wekten hem en reden hem naar de club. “Daar heb ik af en toe nog behoefte aan,” zegt hij eerlijk. Het kindse is hij op zijn 20ste nog niet helemaal kwijt, constateren ook ervaren teamgenoten. Zij zien een extreem voetbaltalent dat op de goede weg is, maar stellen ook dat hij ‘nog steeds veel dingen moet laten’. Ook zijn moeder hijgt hem niet voor niets continu in de nek. “Ze is blij dat ik nu op trainingskamp ben. Hoeft ze ook niet met pannen en slippers te gooien,” grapt Ihattaren er zelf over.

Liefdevol

Tijdens zijn terugval sprak hij met oud-Ajacied Hakim Ziyech. Ook is hij zijn trainers Erik ten Hag, John Heitinga, mental coach Joost Leenders en fysiektrainer Alessandro Schoenmaker dankbaar. “Ze zijn chill en liefdevol, maar ook keihard bij Ajax. Als Utrechtse jongen past dat bij mij. Ik kan alleen niet te vroeg juichen, want ik ben er nog lang niet. Maar ik ben weer heel gelukkig. Ik maak sfeer hier. Af en toe denken ze: Mo is een beetje koekoek.”

De belangrijkste vraag blijft echter of Ihattaren een eventuele nieuwe terugval, die mogelijk het einde van zijn sportieve loopbaan zou inluiden, het hoofd kan bieden. “Wat me ook heeft teruggebracht, is mijn achternaam,” zegt hij dan. “Dan zou ik niet eens mezelf, maar mijn vader laten vallen. Ik wil zijn naam hoog houden. De mensen om ons heen weten hoe hij was. Het deed me pijn als ik las dat ik in het nachtleven zou zitten. Zo zijn wij helemaal niet opgevoed. Hij zou daar niet trots op zijn geweest. Zo ga je denken.”

Ihattaren wil zich komend seizoen laten gelden bij Ajax, waar hij tot nu toe een handvol duels bij de beloften speelde, plus vijf minuten als invaller in het eerste elftal, in de verloren bekerfinale tegen PSV. In het heden durft hij hardop te dromen van de Champions League-hymne. “Ik weet wat ik moet doen. Vooral fit en rustig in mijn hoofd blijven. Dan komt alles goed. Ik zie een terugval niet meer zitten. Het is nu voetbal, huis, eten en familie. Iedereen is weer gelukkig. Ik wil mijn vader de komende tijd nog trotser maken, zodat hij van boven gelukkig mee kan kijken.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden