Olympisch fiasco

Mislopen halve finale afgang voor de grootste hockeynatie ter wereld

Dat het voor de hockeyers in de kwartfinale in de shoot-outs tegen Australië misging, kwam niet uit de lucht vallen. Oranje speelde vijf beroerde groepswedstrijden op de Spelen en was in Tokio veel te laat wakker. “We zijn te lang in onzekerheid blijven hangen.”

Jip Janssen na de uitschakeling. Beeld ANP
Jip Janssen na de uitschakeling.Beeld ANP

Shoot-outs zijn geen loterij. Er zit uren en uren training in en minstens zo veel tijd aan analyse. Het is een vak apart voor de nemers, de keeper en de technische staf. En bovenal een mentaal spel.

Zoals het vorige maand nog veerkrachtige Nederlands hockeyelftal de twee series op het EK overtuigend en terecht won, zo was het ook geen toeval dat het nu in Tokio hopeloos mis ging. Oranje miste er drie, goalie Pirmin Blaak stopte er nul. Einde verhaal. Voor het eerst sinds 1984 missen de hockeyers de halve finale op de Spelen. Een afgang voor de grootste hockeynatie ter wereld.

Harde woorden

Er waren na de groepsfase harde woorden gevallen, zei Blaak. En dat had best effect gehad. Het spel van Nederland verschilde in de kwartfinale dag en nacht met dat uit de poulefase. De mentaliteit ook. Er zat gif in de zestien spelers, ook verbaal.

Verdedigend stond het beter dan in die vijf eerdere wedstrijden. Er werd twee keer knap een achterstand weggewerkt. Allemaal waar. Maar Oranje was voor de kwartfinale gekoppeld aan de nummer 1 van de wereld Australië. En dan is goed spelen niet genoeg om te winnen. De ‘hockeyroos’ kregen meer grote kansen en oogden ook fitter op misschien wel de warmste dag van de Spelen tot nu toe.

Geladen

Het was niet eens onlogisch dat Nederland, na dat recente EK in eigen land, bij een 2-2 stand vertrouwde op de shoot-outs. Blaak is een specialist geworden. “Ik was 120 procent geladen voor dit moment,” zei de goalie. “Ik had de Australiërs bestudeerd, gezien dat ze meer dan 95 procent van de laatste zeventig shoot-outs aan mijn backhandkant schoten. Natuurlijk houd je rekening met alle scenario’s. Maar ze deden het anders. Goed van ze, slim. We hebben er geen serie met druk van kunnen maken.”

Even verderop vertelde Jeroen Hertzberger over het na-ijlende effect van die uiterst moeizame week. “In de topsport gaat het om de balans tussen zelfvertrouwen en onzekerheid. Mijn grootste teleurstelling is hoe we in de poulefase hebben gespeeld. We hadden geen lef, niet de ballen om de tegenstander aan te vliegen. Dan doe je jezelf dus echt, écht tekort. En we zijn te lang in dat gevoel blijven hangen, niet in een flow gekomen. Je hebt vandaag meer opportunisme gezien dan in die vijf duels bij elkaar. Met meer vertrouwen heb je misschien net de edge om die shoot-outs te winnen.”

Chaos bij wisselen

En er werd dan wel veel beter gespeeld tegen Australië, er ging ook nog wel het een en ander mis. Het wisselen bijvoorbeeld, was voor de Nederlandse dug-out een continue chaos. Aan de lopende band stond er een vertwijfelde speler die riep: ‘Voor wie moet ik erin’. Of wilde iemand zelf gewisseld worden, maar zat de vervanger nog met een ijsvest om op de bank. Zo stond Oranje, net als tegen Duitsland, weer even kort per abuis met tien man op het veld, zoals het in Tokio ook al eens met twaalf speelde.

Geen megablunders, maar ook geen bewijs van een team dat alles op orde heeft. Hertzberger overrulede zijn bondscoach Max Caldas, toen die bij 1-1 het F-woord over het veld liet galmen. En de manier waarop de 2-1 van Australië viel, met Tom Wickham vogelvrij in de cirkel, was ook tekenend. Te veel spelers waren dit toernooi niet op hun best, daar waren ze na afloop eerlijk in.

Bondscoach Max Caldas tijdens de kwartfinale. Beeld ANP
Bondscoach Max Caldas tijdens de kwartfinale.Beeld ANP

Caldas met lege handen

Bondscoach Max Caldas sloot zijn periode van zeven jaar bij de mannen van Oranje af met een nederlaag in de kwartfinale. Hij wordt bondscoach van Spanje. De Argentijn, succesvol bij de Nederlandse vrouwen, heeft ook geen einde kunnen maken aan de droogte voor de mannen, die sinds 2000 geen WK of Olympische Spelen wonnen. In Rio de Janeiro werd Nederland teleurstellend vierde. Daarna werden een paar EK’s gewonnen, was België in de shoot-outs op het WK van 2018 te sterk, en ging het in Tokio opnieuw mis. Net niet, dat blijft aan deze groep kleven. Vanaf later deze maand is het aan Jeroen Delmee, Nederlands recordinternational en tweevoudig olympisch kampioen, om Oranje weer aan de échte hoofdprijzen te helpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden